Share

บทที่ 5 เจ้าระวังตัวให้มาก

last update publish date: 2026-06-04 11:41:17

“ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน เจ้ามันสตรีหน้าไม่อาย...”

หัวใจผู้ใหญ่ในร่างเด็กน้อยวัยหกขวบเต้นถี่รัว ที่แท้เมื่อครู่ก้อนนุ่มนิ่มคือหน้าอกของนางนั่นเอง เมื่อตระหนักเช่นนั้นแล้วใบหน้าขาวผ่องก็แดงก่ำจนเห็นชัดแม้ท่ามกลางความมืด

“เจ้ากลัวจนหน้าแดงไม่ไหวอยู่แล้วยังมาสนใจชายหญิงอะไรอีก เฮ้อ... อีกอย่างเจ้าก็ยังเป็นเด็กเรื่องนี้ไว้ค่อยคิดตอนเจ้าโตเถอะ”

“ไม่ต้องมาสั่งสอนข้า! สตรีบ้านป่าเช่นเจ้าฟังข้าไว้บ้างเถิด”

นางหัวเราะเบา ๆ ยามได้ยินคำดูถูกของเด็กน้อยนางก็ไม่คิดถือสาอันใด เพราะนี่ไม่ใช่คำดูถูกแรกของวันนี้เสียหน่อย หากนางเก็บทุกคำพูดของทุกคนมาคิดมากคงไม่ต้องใช้ชีวิตกันแล้ว ทว่าท่าทีราวไม่เจ็บปวดกับคำด่าเขา ไหนจะการที่นางสามารถหัวเราะได้ในสถานการณ์ที่เพิ่งผ่านความตายมานี้ทำเอาคิ้วเข้มขมวดมุ่นสุดท้ายก็เอ่ยถามอย่างเก็บความสงสัยไม่ไหวอีกต่อไป...

“แล้ว… เจ้าไม่กลัวหรือ?” 

เขาเผชิญหน้ากับนักฆ่ามามากมายไม่กลัวหาประหลาดไม่ แต่กับสตรีบ้านป่าเช่นนางกลับจัดการพวกนั้นได้อย่างง่ายดายนี่สิแปลก

“ตอนแรกก็กลัว” นางตอบอย่างไม่อาย “แต่พอเห็นฝีมือพวกมันก็หายกลัวแล้วล่ะ ดูสิ ข้าปกป้องพวกเจ้าได้ด้วยนะ เป็นอย่างไรเก่งหรือไม่?”

...เทควันโดสายดำที่ร่ำเรียนเมื่อชาติก่อนไม่เสียเปล่าเลยจริง

สายตาเด็กน้อยมองหมี่หลัวตั้งแต่หัวจรดเท้า และในนั้นมีแววตาสะท้อนความประหลาดใจฝังลึก

...ไม่เพียงเรื่องเมื่อครู่นี้ เด็กชายคิดสงสัยมาสักพักแล้วว่าสตรียากไร้ที่แม้แต่ข้าวก็แทบไม่มีจะให้กิน แต่กลับเก็บทั้งสุนัขเตี้ยมาเลี้ยง ไหนจะช่วยเขาไว้อีก เหตุใดนางถึงยังสามารถยิ้มหรือหัวเราะขบขันได้ เขาไม่เข้าใจนางเสียเลย...

“เจ้าตีพวกมันไม่ถึงตาย ระวังพวกมันจะกลับมาเอาคืนเล่า”

หมี่หลัวได้ฟังก็ถอนหายใจยาวก่อนเอ่ยปากเสียงราบเรียบตอบ

“ข้าพอเดาได้ว่าพวกมันเป็นใคร คงเลี่ยงไม่ได้ที่พวกนั้นคงเอาคืนแน่ เอ...เด็กน้อยเป็นห่วงข้าหรือ?”

“ข้าเป็นห่วงตัวเองเท่านั้น”

ดวงตาของเด็กน้อยวาวขึ้นเล็กน้อย พอพูดจบก็หมุนตัวเข้าห้องนอนของตนไปเฉยชาไม่ต่างจากคำตอบ...

และฟ้ายังไม่เปลี่ยนสีดี เสียงโหวกเหวกหน้าบ้านก็ชวนให้คนพักผ่อนอยู่ตื่นนอนทันใด

“หมี่หลัว! ท่านหัวหน้าหมู่บ้านให้ข้ามาเรียกเจ้าไปหา! หมี่หลัวเจ้าตื่นหรือยัง?!”

หมี่หลัวเดินออกมาเปิดประตูบ้านออกและโผล่ตัวออกไปเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น แสงยามรุ่งสางลอดผ่านช่องแผ่นไม้ พาดเส้นบางบนหน้าของป้าจูสหายของมารดาของร่างเดิมที่ยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“มาแต่เช้าเชียว แล้วท่านหัวหน้าหมู่บ้านได้บอกหรือไม่ ว่าจะคุยกับข้าเรื่องอันใด?”

ป้าจูมองซ้ายมองขวาก่อนลดเสียงลง “คนที่อยากให้เจ้าไปหาไม่ใช่ท่านหัวหน้า…แต่เป็นนางซูต่างหาก”

ซูเหมยหลาน ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้าน มารดาของหานจื่อเผิงนั่นเอง

ป้าจูขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก่อนเอ่ยบอกด้วยความหวังดี “เมื่อเช้ามืด ข้าเห็นจื่อเผิงกับสหายสองคน นอนร้องครวญครางอยู่หน้าบ้านสภาพไม่สู้ดีนัก นางซูเห็นเข้าไม่นานก็สั่งให้คนมาเรียกเจ้าในทันที แล้วก็วานให้ข้าที่ผ่านไปแถวนั้นมาบอกเจ้าว่าท่านหัวหน้าหมู่บ้านเรียกนั่นแหละ”

ชิงหมี่หลัวยืนนิ่งไร้ความตระหนก นางเดาได้แต่เมื่อคืนแล้วว่าบุรุษเช่นจื่อเผิงต้องฟ้องให้นางซูคงจัดการแทน

“ขอบคุณมาก เดี๋ยวข้าจะรีบตามไป...”

ป้าจูทอดสายตามองบุตรสาวของสหายด้วยแววตาคล้ายทั้งกังวลและเห็นใจ แต่ตนก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งช่วยได้เพียงเท่านี้

“หมี่หลัว…เจ้าระวังตัวให้มากนะ นางซูน่ะไม่อาจใช้เหตุผลสู้นางได้หรอก เจ้าปะทะก็มีแต่ถูกอำนาจอีกฝ่ายข่ม เลี่ยงได้ควรเลี่ยง ยอมได้ก็ควรยอม”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ หลังจากนี้ข้าจัดการเองเพียงป้าจูตามน้ำข้าก็พอ”

หมี่หลัวตอบด้วยเสียงหนักแน่นพอให้คนฟังวางใจ ตอนนี้นางต้องรีบเข้าบ้านไปเตรียมบางอย่างก่อนไปเผชิญหน้ากับซูเหมยหลาน จะเสียเวลามากไปกว่านี้ไม่ได้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด    บทพิเศษ 3 นางคือผู้คุม

    “อืม ดีมาก มันดีมาก...”เขายิ้มมุมปากตอบ พลางเอนหลังพิงหมอน มือสองข้างวางไว้ข้างลำตัว ปล่อยให้ภรรยาของเขาเป็นผู้นำการร่ายรำในราตรีนี้หนิงอันเริ่มขยับสะโพกอย่างเชื่องช้า การเคลื่อนไหวของนางทั้งนุ่มนวลและเย้ายวน ไม่ใช่ความเร่งรีบ แต่เป็นการกวาดอารมณ์ในใจเขาจนร้อนลุกโชนทีละนิดร่างบางไหวเอนอยู่บนตัวเขา เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังแผ่เบาแต่ชัดเจนในยามค่ำ ดวงตาของนางปรือเยิ้ม แผ่นอกกระเพื่อมตามแรงหอบ ผิวเนื้อแดงเรื่อราวกลีบโบตั๋นต้องลมหนาวทุกครั้งที่นางยกสะโพกขึ้น แล้วปล่อยตัวลงช้า ๆ ปลายมังกรร้อนก็ถูไถกับผนังภายในนุ่มแน่นที่ตอดรัดราวกับมีชีวิต อ๋องเจ๋อได้แต่กัดฟันแน่น พยายามไม่ขยับแม้ปลายนิ้วแต่หนิงอันก็ยังไม่พอใจ นางค่อย ๆ โน้มตัวลง ปลายยอดอกนุ่มนิ่มแตะสัมผัสอกของเขา ริมฝีปากแนบลงบนริมฝีปากของเขาอย่างดูดดื่มเมื่อผละจูบออก…นางขยับเร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันเริ่มเร่งจังหวะ เสียงครางแผ่วของนางหลุดลอดริมฝีปาก ยามที่ตนเองควบคุมทุกจังหวะได้เต็มที่อ๋องเจ๋อหลับตาแน่น ทนอยู่กับความสุขที่ถูกมอบให้อย่างอ่อนหวานและเจ็บปวดในคราวเดียวกัน“ข้า…จะ…ไม่ไหวแล้ว…” เขาครางต่ำหนิงอันไม่พูดอะไร เพียงกัดปากแน

  • ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด   บทพิเศษ 2 เรื่องประหลาดใจของหนิงอัน 2

    “แล้วท่านโกรธหรือไม่?” หนิงอันยิ้มบาง“โกรธน่ะหรือ…” เขาหัวเราะออกมาในลำคอ แล้วรวบนางเข้าสู่อ้อมกอดแน่นจนขายกขึ้นจากพื้น “ข้าดีใจ… ดีใจจนไม่รู้จะทำอย่างไรกับมือตัวเองดีแล้วตอนนี้!”“งั้นเริ่มจากวางเสื้อลงก่อนเถิด เดี๋ยวเจ้าก็ขยำมันเสียหมดทรงหรอก” หนิงอันว่า พลางหัวเราะคิกกับสีหน้าตื่น ๆ ของเขาอ๋องเจ๋อวางเสื้อลงอย่างทะนุถนอม ราวกับเป็นดอกไม้ต้องห้าม แล้วหันกลับมากอดนางแน่นอีกครั้ง หน้าซุกกับลาดไหล่บางของนาง เสียงพร่าดังเบาอยู่ข้างหู“ข้าจะดูแลเจ้าทั้งสองคน…ให้ดีที่สุดในชีวิตนี้”เขากอดหนิงอันแน่นราวกับจะส่งอ้อมกอดนี้ยังเจ้าก้อนแป้งในครรภ์ ทว่าอยู่ดีดีเขาก็ถอนหายใจยาว สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกผละออกจากหนิงอัน“หืม…ถอนใจทำไม?”หนิงอันเลิกคิ้วนางที่ถุกเขาผลักให้ลุกขึ้นขยับไปยกน้ำชาขึ้นจิบอย่างสบายใจ อ๋องเจ๋อหันหน้าหนี คล้ายจะละอายที่จะพูดเรื่องใดออกมานางยิ้มมุมปาก ก่อนจะไล่สายตาลงไปต่ำ…แล้วก็กลั้นขำแทบไม่อยู่ตรงเป้าของเขานั้น ตึงจนเห็นได้ชัด…“ท่านกอดข้าแล้ว…ตื่นเองนะ จะโทษใครได้?”นางกระแซะถามเบา ๆ เสียงแฝงกลั้วหัวเราะสุดเสียง นางพอรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่“ข้าแค่…แพ้กลิ่นหอมจากเจ้า

  • ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด   บทพิเศษ 2 เรื่องประหลาดใจของหนิงอัน 1

    บทพิเศษ 2เรื่องประหลาดใจของหนิงอันหลังเหตุการณ์วุ่นวายสิ้นสุดลง อ๋องเจ๋อกับหนิงอันก็ตัดสินใจกลับไปยังเมืองเหนือในฐานะเจ้าเมืองเหนืออย่างเป็นทางการที่ชาวเมืองยอมรับแม้ตำแหน่งจะสูงส่ง แต่ทั้งสองกลับเลือกวิถีปกครองที่เรียบง่าย ยึดประชาชนในเมืองเป็นศูนย์กลาง อ๋องเจ๋อจัดตั้งระบบข้าหลวงใหม่ทั้งหมดโดยผ่านการพิจารณาจากความสามารถล้วน ๆ และฮ่องเต้ก็อนุญาต เขาตัดขาดระบบซื้อขายตำแหน่งอย่างเด็ดขาด ส่วนหนิงอันใช้ประสบการณ์จากโลกเดิมจัดการคลังเมืองอย่างมีระบบ สร้างความเชื่อมั่นให้ชาวเมืองจนเกิดเสียงเล่าลือไปทั่วว่าเจ้าเมืองคู่นี้ยุติธรรมและอบอุ่นดั่งเพลิงไฟท่ามกลางลมหนาวส่วนสกุลเซี่ยยังคงอยู่รอดโดยมีฮูหยินเอกเป็นผู้นำ นางเลิกดิ้นรนไขว่คว้าอำนาจ หันมาทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างสงบสุข ทุกสิ่งดูจะค่อย ๆ ฟื้นตัวในทางที่ดีแม้ฤดูหนาวจะมาเยือนพร้อมลมเย็นยะเยือกจนกระดูกสั่น แต่จวนเจ้าเมืองกลับอบอุ่นอย่างน่าประหลาด เพราะหัวใจของสองผู้ปกครองเต้นไปในจังหวะเดียวกัน...ไม่นานหลังกลับถึงเมืองเหนือ ข่าวลมหิมะแรกเริ่มกระจายไปทั่วเมือง ชาวเมืองต่างพูดกันว่าปีนี้หิมะจะตกเร็ว หนิงอันเงียบขรึมแต่สายตาที่แอบมองฟ้าค

  • ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด   บทพิเศษ 1 เจ้าจะปล่อยให้ข้าโหยทั้งคืนหรือ? 2

    แล้วนางก็รู้สึกได้…เขาขยับสะโพกเข้ามาแนบชิดมากขึ้น จนกลีบเนื้อนุ่มที่ชุ่มชื้นของนางสัมผัสกับความแข็งร้อนที่แนบอยู่ตรงรอยเชื่อมกลางกาย“อา...!” นางครางแผ่วเมื่อเขาสัมผัสตรงนั้นอย่างเจตนาอ๋องเจ๋อก้มลงกระซิบข้างหูนางอีกครั้ง เสียงทุ้มสั่นพร่า“ข้าอยากเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้า...ให้ข้าไหม?”หนิงอันหลับตาแน่น ความเขินอายแทบจะกลบอารมณ์ทั้งสิ้น แต่มือของนางกลับยกขึ้นโอบรอบคอเขา และพยักหน้าช้าๆ ด้วยเสียงหอบพร่าที่แทบไม่ออกเป็นคำ“ข้ายินยอม…”เขาครางต่ำในลำคอเมื่อได้รับคำตอบ มือหนากุมสะโพกนางไว้แน่น ขยับเอียงสะโพกและดันเข้าหาช้า ๆแรงกดนั้นแนบแน่น...ลึกลงทีละน้อย จนนางรู้สึกถึงแรงสอดแทรกที่เข้ามาภายใน ความอึดอัดเจือเจ็บเล็กน้อยปะปนความวาบหวามที่แผ่ซ่านราวสายฟ้าผ่านผิว“อื๊อ…!” หนิงอันสะดุ้ง กัดปากแน่น ร่างบอบบางกระตุกวูบเมื่อเขาขยับลึกเข้ามาอีกอ๋องเจ๋อก้มลงจูบหน้าผากนาง ซับเหงื่อและความสั่นไหวที่แล่นทั่วร่าง“อดทนหน่อยนะ... อีกนิดเดียว...”แล้วในจังหวะหนึ่งเขากระแทกสะโพกเข้าหานางเต็มแรงเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพร่าตัดกับเสียงครางหวานที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากนางโดยไม่ทันได้ห้าม“อา… เจ๋อ...!”เขา

  • ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด   บทพิเศษ 1 เจ้าจะปล่อยให้ข้าโหยทั้งคืนหรือ? 1

    บทพิเศษ 1เจ้าจะปล่อยให้ข้าโหยทั้งคืนหรือ?ภายใต้แสงจันทร์อ่อนจางในห้องเงียบสงบ สองร่างที่นอนหันหลังให้กันในคราก่อนคืนนี้ไม่มีใครปล่อยให้จบไปแบบเดิมอีกต่อไปแล้ว บัดนี้สองคนได้พลิกกลับมาเผชิญหน้ากันแล้วดวงตาสองคู่สบประสานราวกับถูกดึงดูดเข้าหาอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่ดวงตาคมเข้มของอ๋องเจ๋อเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันลึกซึ้ง ยากจะปิดบังไม่มีถ้อยคำใดเอื้อนเอ่ย มีเพียงความเงียบที่เร้าระหว่างลมหายใจกับหัวใจที่เต้นระรัวใบหน้าเขาค่อยๆ โน้มเข้าใกล้...ปลายจมูกเฉียดแก้มนางอย่างแผ่วเบา...กลีบปากแตะกลีบปากเพียงน้อยก่อนจะจุมพิตแนบแน่นโดยที่ไม่มีใครหลบสัมผัสแรกเหมือนน้ำชโลมในฤดูแล้ง ทั้งสองต่างโหยหา ทั้งสองต่างเคยห้ามใจ แต่ค่ำคืนนี้ไม่มีใครอยากห้ามอีกต่อไปหนิงอันเผยอรับจูบของเขาอย่างเต็มใจ มือเรียววางอยู่บนแผ่นอกก่อนจะค่อยๆ เลื่อนขึ้นโอบต้นคอ กลายเป็นการยอมรับโดยสมบูรณ์ จุมพิตร้อนแรงขึ้นช้าๆ ริมฝีปากของเขาลากไล้ลงมายังแนวกรอบหน้า ลำคอ ไล้ปลายลิ้นจนร่างบางสะท้านวูบครางหวานอย่างอดไม่ได้“ออ...เจ๋อ...” นางครางแผ่วเรียกชื่อเขาอย่างลืมตัวราวกับเสียงนั้นจุดไฟในใจชายหนุ่ม เขากดร่างนางลงนอนราบใต้ร่างตน แผ่

  • ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด   บทส่งท้าย

    บทส่งท้ายแสงรุ่งอ่อนสาดลอดม่านไม้ไผ่ เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้นจากทางเดิน หลี่เฟิงค้อมตัว รายงานทั้งยังหอบจากการวิ่ง“ท่านอ๋อง ข่าวดีขอรับ... ทหารจากกรมอาญาจับสตรีเจ้าสำนักชีหยางหมางได้แล้ว”อ๋องเจ๋อที่ถือถ้วยชาอยู่เงยหน้าเพียงนิด กลิ่นชาอุ่นคลออยู่ในอากาศ ข้างกายมีหนิงอัน อาหลานที่เพิ่งวางถาดผลไม้ลง“ว่ามา”เสียงเขาเรียบสายตาไม่ละจากการมองหนิงอันเดี๋ยวหยิบเดี๋ยววางผลไม้หลี่เฟิงค้อมตัวรับคำสั่ง “พบเรือนลับของนางอยู่ชานเมือง มีร่องรอยพิธีประหลาด... และศพสตรีจำนวนมากถูกฝังไว้โดยรอบ ล้วนเป็นผู้ที่หายตัวไปก่อนหน้านี้” เขาหยุดหายใจนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ “เจ้าสำนักใช้วิชาสะกดใจให้สตรีในเมืองหลวงหลงเชื่อว่านางคือผู้บำเพ็ญเพียรจากสวรรค์ แม้แต่ไทเฮาเองก็เกือบตกอยู่ในอำนาจของนาง ทุกครั้งที่นางทำพิธีถ่ายทอดพลัง ผู้ถูกเลือก... ไม่มีใครรอดเลยพ่ะย่ะค่ะ”มือของหนิงอันบนตักแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว นิ้วเรียวสั่นเล็กน้อยจากแรงที่กดไว้มากเกินไป นางยกถ้วยชาแนบปาก กลิ่นใบชาร้อนแตะปลายจมูกแต่กลับไม่อาจกลืนลงได้ง่าย“...สุดท้ายนางก็หนีไม่พ้นกรรมของตน” เสียงของนางแผ่วราวกลั่นมาจากลำคออ๋องเจ๋อเหลือบมองนาง แสงจาก

  • ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด   บทที่ 7 ไม่ต้องยุ่งเรื่องของข้า!

    บทที่ 7ไม่ต้องยุ่งเรื่องของข้า!ชิงหมี่หลัวลากขาเข้าบ้านด้วยท่าทางคนปวดช้ำเช่นแผลที่ทุกคนเห็น ไม้พยุงที่อยู่ในมือราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างมาตลอดบัดนี้ถูกโยนทิ้งทันทีเมื่อก้าวผ่านพ้นประตูบ้านมา นางจึงพรูลมหายใจเฮือกใหญ่จากนั้นก็ใช้ผ้าชุบน้ำลูบผ่านรอยช้ำที่วาดไว้ทั่วกาย“เดินช้าจนปวดขาจริง ๆ เสียแล

  • ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด   บทที่ 6 ลูกข้าจะโกหกไปทำไมกัน!

    ซูเหมยหลานหันขวับไปมองลูกชายอีกคราแต่ไม่ใช่เพราะเรื่องเดิมอีกแล้วตอนนี้มีอีกประเด็นที่น่าสนใจกว่า นางเพิ่งนึกได้ว่าลูกนางเคยสัญญากับตนว่าจะไม่ไปยุ่งกับแม่สตรีแพศยานางนี้อีก แล้วเหตุใดจึงไปโดนตีได้เล่า ยิ่งหมี่หลัวยืนยันว่าตนอยู่บ้านนั่นหมายถึงบุตรชายนางไปหาอย่างนั้นหรือ?!ฝ่ายหานจื่อเผิงเองก็เพิ่งน

  • ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด   บทที่ 6 ใครตีพวกเขากันแน่

    บทที่ 6ใครตีพวกเขากันแน่ณ หน้าบ้านสกุลหานบัดนี้คลาคล่ำไปด้วยคนมากกว่าปกติ บ้างทำทีรดน้ำผักที่หน้าบ้านของตนแต่สายตาเหลือบมองมา บ้างยืนคุยกับเพื่อนบ้านใต้ชายคาเหมือนผ่านมาโดยบังเอิญ แต่สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปยังลานกว้างที่ครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านยืนอยู่หานซื่อชุน ชายพุงพลุ้ยผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านก

  • ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด   บทที่ 5 เจ้ามันสตรีหน้าไม่อาย

    บทที่ 5เจ้ามันสตรีหน้าไม่อายค่ำคืนวันนี้คืบคลานมาเร็วกว่าทุกคืน ด้วยเพราะวันก่อนฝนตกไปอากาศช่วงกลางคืนจึงยังหนาวเย็นอยู่บ้าง นางจึงต้องใช้เสื้อคลุมต่างผ้าห่มเช่นเคยส่วนเด็กชายตัวน้อยก็ยังคงนอนพักในห้องนอนของนางตามเดิมทว่าสิ่งที่ต่างกันออกไปนั้น นอกจากความมืดและความเงียบก็มีภัยร้ายตามมาด้วย...เส

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status