ขอบคุณกับผีบรรพบบุรุษเจ้าสิ

ไป๋จิ้งเอ่ยชวนเขา  แต่คนตัวเล็กที่กำลังถือกับข้าวออกมาอีกสองอย่างยืนหน้างอ  ใครให้เขากินด้วย  ไป๋เจินเจินกำลังจะเอ่ยว่านางไม่ได้หุงเผื่อคนอื่นเพราะไม่คิดว่าจะมีคนมาขอกินด้วย  จ้าวหย่งเฉิงก็เอ่ยตัดหน้าเสียก่อน

"รบกวนพี่ใหญ่จิ้งแต่เช้า  อาหารที่ท่านทำช่างน่าทานเช่นนั้นข้าแซ่จ้าวคงไม่เกรงใจแล้ว"

"ฮ่าๆๆ...อาหารเหล่านี้มิใช่ข้าน้อยทำหรอกขอรับเป็นบุตรสาวน่ะ  อาเจินเพิ่มถ้วยกับตะเกียบอีกคู่สิ  อาจารย์ของเจ้าจะกินข้าวเช้ากับเราด้วย"

ไป๋จิ้งหันไปหาบุตรสาวที่ยืนหน้างอง้ำราวกับขอเบ็ดตกปลา  ไป๋เจินเจินมองหน้าเขาเอาเรื่องทันทีที่บิดาหันกลับไปสนทนากับเขาต่อ  จ้าวหย่งเฉิงเป่าน้ำชาเบาทั้งที่ทันไม่ได้ร้อนสักนิด   ก้มลงจิบก่อนยิ้มมุมปากจ้าวหย่งเฉิงกำลังขบขันนางในใจ

("เด็กน้อยเจ้าต่อต้านข้าหรือตราบใดที่บิดาเจ้าให้ความสำคัญกับข้าดูสิว่าเจ้าจะไปไหนรอด")

ไป๋เจินเจินยอมไปหยิบชามกับตะเกียบมาให้กับจ้าวหย่งเฉิง  นางไม่อยากกินข้าวรวมกับเขาแต่บิดานั่งอยู่จะแสดงความไม่พอใจมิได้จึงทำได้แค่นั่งลงตรงกันข้ามกับเขาแล้วก็เริ่มตักอาหารเข้าปาก   จ้าวหย่งเฉิงที่เดิมไม่ได้อยากกินเท่าไหร่นักที่เขาทำเพราะอยากแกล้งสาวน้อยตรงหน้าแต่กลับกลายเป็นว่าทันทีที่เขาตักอาหารคำแรกเข้าปากถึงกับติดใจ   แม่สาวน้อยของเขามีฝีมือจริงๆ  แบบนี้เอาไปเป็นแม่ครัวที่บ้านน่าจะดี 

ทั้งสามคนได้แต่นั่งกินอาหารไปเงียบๆอย่างมีมารยาท  มีบางครั้งจ้าวหย่งเฉิงสนทนากับไป๋จิ้งเล็กน้อย  ไป๋เจินเจินนั่งฟังทั้งคู่  นางไม่อยากไปกับเขานางอยากขึ้นเขามากกว่า  ต้องหาอาหารให้เจ้าตัวน้อยสองตัวนั่น  โดยเฉพาะตัวแม่เพราะมันกำลังให้นมลูก  ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ๆเสี่ยวจงก็เดินเข้ามาพร้อมกับรายงาน  

"คุณหนูไป๋....ด้านนอกคุณชายจอมเสเพลทั้งสามมาพบท่านน่ะขอรับ"

"คุณชายจอมเสเพลหรือ...อ้อ..พวกพี่ข่ายเหยียนแน่ๆเลย  ท่านพ่อเดี๋ยวข้ามานะเจ้าคะ"

ไป๋เจินเจินที่วางตะเกียบแล้วกำลังจะลุกขึ้นก็ถูกดุด้วยน้ำเสียงที่เข้ม  

"นั่งลง....เสี่ยวจงไปเชิญสามคนเข้ามา  ไป๋เจินเจินอาจารย์คงต้องสอนมารยาทให้เจ้าด้วย  พี่ใหญ่จิ้งวันหยุดให้นางไปพักที่เรือนข้า  บุตรสาวท่านต้องอบรมจริงๆ"

ไป่เจินเจินส่ายหน้าเอ่ยคัดค้านทันที

"ท่านพ่อ...ขาท่านยังต้องรักษาข้าไปไหนไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ  กลางคืนจะทำเช่นไรกัน"

"พ่อไม่เป็นไร  อาจารย์จ้าวเมตตายอมสั่งสอนเจ้าส่วนตัวอีกทั้งยังให้ไปพักอยู่ด้วยเจ้ายังไม่ขอบคุณอีก"

"ขอบคุณกับผีบรรพบุรุษเจ้าสิ" คนตัวเล็กเอ่ยอุบอิบๆแต่ทั้งคู่ด้วยฝึกวรยุทธมีหรือจะไม่ได้ยิน  ไป๋จิ้งถอนหายใจเหตุใดบุตรสาวถึงดื้อกว่าเมื่อก่อนนัก  ส่วนจ้าวหย่งเฉิงก็คีบหมูเส้นใส่ชามนางก่อนจะเอ่ย 

"ศิษย์รักของข้ารีบกินเถอะ  เดี๋ยวจะสายเรียนช้าก็กลับบ้านช้านะ"

"ไอ้โรคจิต" ไป๋เจินเจินด่าเขาเบาๆไป่จิ้งกำลังจะสั่งสอนบุตรสาวแต่สามคุณชายแห่งเมืองหลวงก็เข้ามาเสียก่อน  จากนั้นก็ทักทายคนตรงหน้า

"ศิษย์คารวะอาจารย์จ้าวขอรับ"

"อืม..."

"เอ่อ.....คารวะท่านอาไป๋พวกเราเป็นเพื่อนอาเจินขอรับข้าแซ่สวี....สวีข่ายเหยียน"

"ข้าแซ่ฝาง.....ฝางอี้หลุน"

"ส่วนข้าแซ่จิน...จินเสี่ยวฟงขอรับท่านอาไป๋พวกเราเป็นเพื่อนนักเรียนอาเจินขอรับ"

"อ่อๆๆ..วันนี้มาหาอาเจินถึงเรือนเอาล่ะๆ  มีธุระก็รีบคุยอย่าให้อาจารย์จ้าวรอนาน"

บิดาเอ่ยแก่บุตรสาว  ไป๋เจินเจินกำลังจะพาทั้งสามเข้าไปในห้องแต่ถูกบิดาเอ่ยห้าม

"อาเจินลูกเป็นสตรีพาบุรุษเข้าห้องได้อย่างไรกัน......นี่มัน"

"ห๊ะ..อ่อพวกพี่รอตรงนี้เดี๋ยวข้ามานะ"

แล้วนางก็เข้าห้องไปเพื่อเอาเจ้าก้อนขนสีขาวมาอวดสหายกลุ่มแรกที่นางเจอที่นี่  แต่มีบางคนหน้าดำเป็นก้นหม้อ  เขาอยากไปอุ้มนางออกมาแล้วพากลับเรือนเพื่ออบรมสั่งสอนนักเด็กอะไรโลดโผนเหลือทน