มารับไปเรียนพิเศษ

รถม้าเคลื่อนออกไปพร้อมกับมีบางคนที่มาถึงตรอกเช่นกัน  บุรุษทั้งสองเดินสำรวจในตรอกจนมาถึงบ้านของไป๋จิ้ง  หนึ่งในนั้นเคาะประตูเบาๆ   ไป๋จิ้งเดินออกมาดูทันทีที่เห็นหน้าก็กำลังจะคุกเข่า  แต่คนผู้นั้นกลับแตะข้อศอกไป๋จิ้งเอาไว้ก่อนจะเอ่ยเรียก

"ท่านอาจารย์......ศิษย์อกตัญญูทำท่านลำบากแล้ว"

"ไม่ลำบากๆแต่อย่างไร ฮึกๆ  ในที่สุดก็ได้พบกัน"

ไป๋จิ้งสะอื้นเล็กน้อยจากนั้นทั้งสามคนเดินเข้ามาในบ้าน  ไป๋เจินเจินนั่งวาดรูปอยู่ด้านใน  นางได้ยินเสียงบิดาจึงเอ่ยถาม

"ท่านพ่อ..ต้องการอันใดหรือไม่เจ้าคะ  ให้ลูกไปหยิบให้ท่านดีหรือไม่

"พ่อไม่ได้ต้องการอันใดหรอก   ลูกนอนเถอะดึกแล้วพรุ่งนี้ต้องไปเรียนหนังสืออีก"

"พรุ่งนี้สำนักศึกษาหยุดเจ้าค่ะ  ถ้าเช่นนั้นข้านอนก่อนแล้ว   หากท่านพ่อประสงค์สิ่งใดก็ตะโกนเรียกลูกนะเจ้าคะ"

ไป๋เจินเจินตะโกนกลับมา  ไป๋จิ้งยิ้มให้กับประตูห้องของบุตรสาว   เขาเดินเขยกๆไปยังโต๊ะกลางห้อง   บุรุษมาใหม่ถอนหายใจทันที  ไป๋จิ้งหันกลับมาก่อนจะส่ายหน้าให้เขาเป็นเชิงบอกว่าตนเองไม่เป็นไร  ทั้งสามคนสนทนากันในห้องเสียงเบามากนัก  ไม่มีใครได้ยิน  ก่อนจะได้เวลาแล้วแยกย้ายกันไป  

หลังจากที่สองคนนั้นไปแล้ว  ไป๋จิ้งก็เดินเขยกๆไปยังห้องบุตรสาว  เขาตรวจดูความเรียบร้อยเพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าตัวดีจะไม่หนีเรียนอีก  ไม่เห็นอาจารย์จ้าวบอกว่าพรุ่งนี้สำนักศึกษาหยุด  เขาคงต้องลากสังขารเป๋ๆไปส่งเจ้าตัวดีที่สำนักศึกษาเองกระมัง

ยามเหมาไป๋เจินเจินตื่นแล้ว  นางลุกมาหุงข้าวไว้ให้บิดาวันนี้นางจะไปตลาดสักหน่อยเพื่อจ้างช่างไม้มาทำกรงพังพอนของนาง  ห้าตัวล้วนขาวราวกับหิมะ  ไป๋เจินเจินหุงข้าวขาว  ผัดหมูเส้นกับผักกาดขาว  ยำแตงกวา  เมื่อวานได้เห็ดมานิดหน่อยตอนขึ้นเขาเอามาผัดไข่ใส่พริกสักหน่อยกินไล่ลมดีกว่า  เมื่อหุงข้าวใกล้เสร็จก็รินน้ำข้าวใส่น้ำตาลทรายแดง  ตอกไข่หนึ่งฟองจากนั้นก็ยกไปให้บิดาที่ในห้อง

"ท่านพ่อ  ทานน้ำข้าวอุ่นๆรองท้องก่อนนะเจ้าคะ  ข้าทำกับข้าวใกล้เสร็จแล้วจะเรียกท่านอีกที"

"ลำบากเจ้าแล้วอาเจิน  ยามเฉินแล้วเดี๋ยวสาย  ลูกบอกว่าหยุดเหตุใดอาจารย์จ้าวไม่กล่าวเมื่อวาน  ให้พ่อไปส่งดีหรือไม่"

"อย่าลำบากเลยเจ้าค่ะ  อาจารย์จ้าวคงลืมแจ้งท่าน  เอ่อข้าอยากปรึกษาเจ้าค่ะท่านพ่อ  ข้าจะไปหาท่านหมอมารักษาขาให้ท่าน  ข้าไม่ได้คัดอักษรแต่ข้าสามารถหาสมุนไพรไปขายได้  สำนักศึกษาอยู่ติดภูเขา  เมื่อก่อนอาจารย์เหล่านั้นไม่เต็มใจสอนข้าๆจึงไปเดินเล่นบ่อยๆ  พบผู้อาวุโสคนหนึ่งเขาเป็นคนหามสมุนไพรเจ้าค่ะ  แม้ว่าเขาจะสอนไม่กี่ชนิดแต่ข้าก็ยังพอหาเงินมาซื้ออาหารกับชุดใหม่ได้"

"พ่อแก่แล้ว  เงินทองที่ลูกเป็นคนหามาได้ก็เก็บไว้เป็นสินเดิมตอนออกเรือนเถอะ"

"ลูกไม่ออกเรือนเจ้าค่ะ...ท่านพ่อนอกจากท่านแล้วบุรุษทุกคนล้วนน่ารังเกียจ  อยู่ใกล้แล้วผื่นขึ้นเหมือนเป็นโรคระบาด  อี๋ข้าไม่เอาหรอกเจ้าค่ะท่านพ่อ"

"เด็กคนนี้วาจาเจ้าเช่นนี้อย่าให้ผู้ใดมาได้ยินเชียว"

"ข้ารู้แล้วๆ...ท่านพ่อเดี๋ยวข้าไปตั้งโต๊ะก่อนนะเจ้าค่ะ  ท่านพ่อไปนั่งรอเถอะเจ้าค่ะ  ข้าจะไปยกอาหารมา"

ไป๋จิ้งอมยิ้มก่อนจะเขยกๆร่างสูงของตนไปยังโต๊ะกลางห้องโถง  บุตรสาวเข้าไปในครัวเพื่อยกอาหารจึงไม่รู้ว่าบิดามีแขก  คนมาใหม่เดินเข้ามาก่อนจะทักทายเขา  จ้าวหย่งเฉิงที่ได้ยินนางกล่าววาจาติเตียนบุรุษเช่นนั้นก็ถึงกับถอนหายใจ  ช่างไม่มีความเป็นกุลสตรีสักนิดเดียว  จากนั้นก็เอ่ยทักทายเจ้าของบ้าน

"พี่ใหญ่จิ้ง..อรุณสวัสดิ์ขอรับ"

"อะ..เอ่อ..อาจารย์จ้าวอรุณสวัสดิ์"

"ท่านทานข้าวมาหรือยังขอรับ  อาเจินๆอาจารย์จ้าวมาลูกออกมาทักทายก่อนสิ"

ไป๋เจินเจินที่อยู่ในครัวได้แต่กลอกตามองบน  มาทำไมวะวันนี้เจ๊จะไปสั่งทำกรงพังพอนของเจ๊นะเว้ย  ไป๋เจินเจินจำต้องเดินออกมาทักทายเขาก่อน

"ศิษย์ไป๋เจินเจินคารวะอาจารย์จ้าวเจ้าค่ะ  มิทราบว่าอาจารย์มาบ้านศิษย์แต่เช้าด้วยเรื่องอันใดเจ้าคะ"

"อาเจินเหตุใดกว่าววาจาไร้มารยาทเช่นนี้    ต้องขออภัยอาจารย์จ้าวด้วยนะขอรับ  มารดานางเสียไปตอนนางยังเด็ก  ข้าน้อยก็ต้องทำมาหาเลี้ยงชีพจึงไม่มีเวลาสั่งสอนนางจึงได้ก้าวร้าวไปหน่อย"

ไป๋จิ้งดุบุตรสาวพร้อมกับขอโทษจ้าวหย่งเฉิงไปด้วยทีเดียวกัน  ไป๋เจินเจินสะบัดหน้ายืนกอดอก   ไอ้คนประสาทนี่วันนี้วันหยุดของสำนักเจ้ามาทำไม่แต่เช้า   อยากให้ท่านพ่อตำหนิข้าหรือไงกัน  ก่อนจะได้ยินเสียงเขาเอ่ยกับบิดานาง

"เดิมทีสำนักศึกษาหยุดสามวันน่ะท่านพี่ใหญ่จิ้ง   แต่อาเจินเรียนช้าจนป่านนี้ยังไม่ได้อักษรสักตัวข้าเลยจะมารับนางไปสอนพิเศษ  แต่ว่าต้องไปที่เรือนของข้าที่นอกเมืองน่ะ  ค่ำๆถึงจะมาส่ง    ที่เรือนบ่าวไพร่มากมายมิได้มีเพียงนางกับข้าหรอกท่านอย่าได้กังวล"

"อ้อ...เป็นเช่นนี้ข้าน้อยจะรังเกียจได้อย่างไรต้องขอบคุณท่านด้วยซ้ำ  ถ้าอาจารย์จ้าวไม่รังเกียจอาหารคนจนทานมื้อเช้าด้วยกันเถอะขอรับ"