บทที่ 3 ความเก่งกาจของสหายคนใหม่ (4/4)

            “ท่านราชเลขาฯ จางหวงแหนน้องสาวยิ่งข้าได้ประจักษ์ด้วยตาตนเองก็วันนี้” เจิ้งเข่อชิงกล่าว

            “อย่ามัวแต่เยินยอพี่ชายข้าเลย เราไปนั่งคุยกันตรงนั้นดีหรือไม่ ข้าอยากชมดอกไม้” แม้จะพลาดไม่ได้ดูฉากตกหลุมรักของพระเอกนางเอก อย่างน้อยได้ชมดอกไม้ให้รื่นหูรื่นตาบ้างก็ยังดี

            “เจ้านี่นะ ชมดอกไม้น่ะแค่กล่าวเอาไว้ให้ดูดี จุดประสงค์แท้จริงคือให้มาชมบุรุษ” หวังเยว่ฉิงกล่าว

            สตรีทั้งสามคนสนทนากันพลางเดินไปที่สวนดอกไม้ โดยไม่รู้ว่ามีสายตามากมายจับจ้อง

            “ไม่รู้ว่าคุณหนูจางจะโกรธเคืองข้าหรือไม่ ข้าต้องไปขอโทษนางเป็นการส่วนตัวอีกครั้ง...” หลิวเฟิงเหมียนยังกล่าวไม่ทันจบก็ต้องเดินสะดุดกับอะไรบางอย่างจนเซไปเกาะองค์รัชทายาท

            “เจ้าขัดขาข้าอันฉี”

            “สะดุดขาตนเอง แล้วยังมาใส่ร้ายผู้อื่น โง่เง่า” ชินอ๋องซื่อจื่อกล่าวแล้วลุกยืนขึ้นปัดอาภรณ์ตนเองเล็กน้อย

            “อันฉีข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง วันนี้ข้าไปเหยียบเท้าเจ้าหรือทำอันใดให้เจ้าไม่พอใจหรือไม่” เหตุใดเขาถึงได้รู้สึกว่าตนเองกำลังถูกซื่อจื่อผู้นี้หมายหัว

            “หึ” ชินอ๋องซื่อจื่อกล่าวเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินจากไป

            “เรื่องนี้ข้าช่วยเจ้าไม่ได้” องค์รัชทายาทกล่าวก่อนจะเดินแยกไปอีกคนทิ้งให้เจ้าของจวนมองตามสหายทั้งสองด้วยสีหน้างุนงง

           

            ในระหว่างที่สตรีทั้งสามกำลังนั่งสนทนากันอย่างออกรส จู่ๆ ก็มีบุรุษสามคนเดินเข้ามาหวังจะทักทายแต่ก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าองค์รัชทายาทกำลังยืนมองทั้งสามคนอยู่แล้ว คุณชายเหล่านั้นจึงได้แต่ก้าวถอยก่อนจะเดินหนีไป

            “เจ้าน่าเอ็นดูเช่นนี้นี่เอง ไม่แปลกใจเลยเหตุใดพี่ชายเจ้าถึงได้หวงแหนนัก” หวังเยว่ฉิงกล่าว

            “ข้าเห็นด้วยกับเยว่ฉิง เจ้าช่างน่าเอ็นดูนักชิงหนี่ว์” คุณหนูเจิ้งไม่เพียงแต่กล่าว แต่มือเรียวยังกอบกุมมือน้อยพลางลูบไล้

            “เข่อชิงนั่นเจ้ากำลังทำอันใด” เสียงขององค์รัชทายาททำให้สตรีที่นั่งสนทนากันอยู่ตกใจไม่น้อย มีเพียงเจิ้งเข่อชิงที่ปรายตามองชายสูงศักดิ์ด้วยสายตาเฉยชา

            “นั่งสนทนากับสหายอย่างไรล่ะเพคะ หรือพระองค์เห็นพวกหม่อมฉันกำลังทำขนมกันอยู่” นางร้ายตอบองค์รัชทายาทก่อนจะเมินเฉยแล้วหันมาสนทนากับนางแทน

            “ชิงหนี่ว์มือเจ้าเนียนนุ่มยิ่งนัก เจ้าใช้อะไรบำรุงมือหรือ กลิ่นหอมถูกใจข้ายิ่ง” สหายคนใหม่กล่าวพลางยกมือนางขึ้นมาดมกลิ่น

            เอ่อ...นี่นางร้ายกำลังใช้นางเป็นเครื่องมือยั่วโทสะพระรองหรือนี่ แต่พวกท่านลืมอันใดไปกันหรือไม่

            ‘ข้าเป็นสตรีนะเจ้าคะ ท่านจะทุบไหน้ำส้มแตกเพราะข้าไม่ได้’ นางคิดในใจก่อนจะเอ่ยตอบ

            “เป็นน้ำมันทาผิวที่ข้าลองทำเอง หากเจ้าสนใจ ข้าจะให้คนนำไปมอบให้”

            “แต่ข้าอยากให้เจ้านำมามอบให้ด้วยตนเองมากกว่า”

            “เจิ้งเข่อชิง เจ้ากล้าเมินเฉยข้า” องค์รัชทายาทเอ่ยเสียงลอดไรฟัน

            “ในเมื่อหม่อมฉันเมินเฉยต่อพระองค์ เหตุใดพระองค์ไม่เดินไปหาสตรีนางอื่นแทนล่ะเพคะ จะมายืนให้เกะกะอยู่ตรงนี้ด้วยเหตุใด” คุณหนูเจิ้งกล่าวประโยคท้ายเสียงเบา เมื่อตัดสินใจจะให้ท่านพ่อไปยกเลิกการหมั้นหมายแล้ว เหตุใดนางยังต้องเอาอกเอาใจบุรุษผู้นี้กันเล่า

            ที่ผ่านมาหากไม่ใช่เพราะท่านป้าฮองเฮาสหายสนิทของมารดา มีหรือนางจะยอมอดทนต่อนิสัยโง่เง่าของบุรุษผู้นี้ ต่อจากนี้อยากจะพึงใจสตรีคนใดก็ทำไปเถิด นางไม่สนใจเขาแล้วเพราะชิงหนี่ว์น่าสนใจกว่าบุรุษผู้นี้มาก

            “นี่เจ้า!”

            “เชิญพระองค์ไปหาสตรีที่ทรงสร้างความเกษมสำราญให้เถิดเพคะ อย่าได้มารบกวนพวกหม่อมฉันเลย”

            “ได้! ในเมื่อเอ่ยปากไล่กันเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ยุ่งกับเจ้าแล้ว แต่จะทำอันใด คำนึงถึงหน้าตาวงศ์ตระกูลด้วย” กล่าวจบบุรุษสูงศักดิ์ก็สะบัดอาภรณ์เดินจากไป

            “เข่อชิงวันนี้เจ้าทำให้สหายเช่นข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว” หวังเยว่ฉิงแทบจะปรบมือให้

            “ข้าสุดจะทนกับบุรุษผู้นี้แล้ว” ในขณะที่ตนต้องรักษาภาพลักษณ์ที่ดีงาม แต่เขาที่เป็นถึงราชวงศ์กลับทำตัวเสื่อมเสียหลงมารยาสตรีดอกบัวขาวทำตัวโง่งมเช่นนั้นไม่ควรค่าให้นางต้องอดทนอีกต่อไปแล้ว

            “เจ้าต่อว่าองค์รัชทายาทเช่นนั้นจะไม่เป็นไรหรือ” จางชิงหนี่ว์เอ่ยถามสหาย

            “หากเขาคิดจะเอาเรื่องข้าเพราะข้ากล่าวเช่นนั้น ก็แล้วแต่เขาเถิด” ใจจริงอยากจะกล่าวว่าตนกำลังคิดจะถอนหมั้น แต่กลัวบุรุษผู้นั้นรู้ตัวเสียก่อนจึงไม่ได้เอ่ยไป

            “เอาเถิดเรื่องราวระหว่างเจ้าและองค์รัชทายาท เจ้าจะทำอย่างไรตัดสินใจเช่นไรข้าพร้อมจะสนับสนุน”

            “ชิงหนี่ว์ เจ้าช่างแสนดี ขอบคุณนะ” เจิ้งเข่อชิงผู้ชื่นชอบความน่ารักโผเข้ากอดนางอย่างแนบเนียนก่อนจะผละออกห่างด้วยความเสียดาย

            เนื้อตัวก็นุ่มนิ่มน่ากอดเป็นที่สุด...