บทที่ 3 ความเก่งกาจของสหายคนใหม่ (3/4)

           “นี่เจ้า! กล่าววาจาเช่นนี้ตั้งใจบีบบังคับนางหรือ” เจิ้งเข่อชิงรีบลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างสหายคนใหม่ที่น่าเอ็นดู

            “คุณหนูเจิ้งท่านกล่าววาจาว่าร้ายเมิ่งเอ๋อร์เช่นนี้ไม่ดีเลยนะเจ้าคะ” สวี่ลู่ฟาง หญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงก็ลุกขึ้นยืนบ้าง

            “ข้าน่ะหรือกล่าวว่าร้ายนาง หากคุณหนูคุณชายในที่นี้ไม่โง่เง่าก็คงจะมองเห็นและได้ยินชัดเจนว่าเป็นคุณชายหลิวและคุณหนูหลิวต่างหากที่พยายามจะลากชิงหนี่ว์ซึ่งกำลังบาดเจ็บที่มือให้ออกไปแสดงความสามารถ” เมื่อเห็นคุณหนูเจิ้งกล่าวเช่นนั้นนางจึงรีบเอ่ยวาจาต่อทันที

            “ขออภัยเจ้าค่ะ ที่ข้ามิอาจฝืนร่างกายทำการแสดงให้ทุกคนได้ชื่นชม แต่หากคุณชายหลิวและคุณหนูหลิวยืนยันอยากจะฟัง ข้าก็คงต้องทำร้ายตนเองด้วยการใช้มือที่บาดเจ็บนี้เล่นพิณแล้ว”

            “เอาล่ะ คุณหนูจางบาดเจ็บเช่นนี้ เฟิงเหมียนเจ้าคงมิคิดจะให้นางต้องฝืนร่างกายแสดงความสามารถหรอกนะ” องค์รัชทายาทยื่นบันไดให้สหายได้ลง

            “มิได้ๆ ข้าหลิวเฟิงเหมียนต้องขออภัยคุณหนูจางด้วยที่ไม่รู้เรื่องการบาดเจ็บของเจ้า เป็นข้าที่อยากให้ทุกคนได้รู้จักเจ้ามากเกินไป แต่อย่างน้อยวันนี้ข้าก็ได้ประจักษ์ด้วยตนเองแล้วว่าคุณหนูจางชิงหนี่ว์งดงามมากเพียงใด สมแล้วที่ท่านราชเลขาธิการจางจะหวงแหนน้องสาว” คำกล่าวของหลิวเฟิงเหมียนทำให้ใครบางคนคิ้วกระตุกไปพร้อมกับเท้าที่อยากจะยื่นออกไปเพื่อถีบคนกล่าววาจาไม่เข้าหู

            “ขอบคุณคุณชายหลิวและคุณหนูหลิวเช่นกันที่วันนี้ทำให้ข้าได้ทราบว่าการพาน้องสาวมาร่วมงานเลี้ยงนั้นช่างไม่ปลอดภัยกับนางเสียจริง เพราะนอกจากจะมีการอิจฉาริษยาหวังกลั่นแกล้งกันในหมู่สตรีแล้ว ยังมีบุรุษที่หวังจะเชยชมโดยที่สตรีไม่เต็มใจ ต้องขอบคุณจวนหลิวแล้วที่ทำให้ข้าและน้องสาวได้ประจักษ์เรื่องราวเหล่านี้” คำกล่าวของราชเลขาธิการจางทำให้คนตระกูลหลิวแทบกระอักเลือด

            แม้จางชิงเทียนดูเป็นคนเรียบง่าย สุภาพ อ่อนโยน แต่เมื่อชายผู้นี้ต้องออกหน้าปกป้องน้องสาว ก็สามารถทำให้คนที่คิด ไม่ดีกับแก้วตาดวงใจของเขาเจ็บแสบไม่น้อย

            “เอาล่ะๆ ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน ก็ให้มันจบเพียงเท่านี้เถิด วันนี้เจ้าอยากให้ทุกคนได้มาจิบชาชมดอกไม้ทำความรู้จักกันไม่ใช่หรือ” ยิ่งองค์รัชทายาทพยายามช่วยเหลือสหาย ยิ่งทำให้สตรีผู้หนึ่งลอบมองด้วยสายตาเย้ยหยัน

            “ใช่ๆ ข้าต้องขออภัยท่านราชเลขาธิการจางและคุณหนูจางที่ทำให้พวกท่านรู้สึกไม่ดี”

            “มิเป็นไรเจ้าค่ะ” มีเพียงคุณหนูจางที่ตอบรับ ส่วนราชเลขาธิการจางมองคนกล่าวด้วยสายตานิ่งเฉย

            “เชิญพวกท่านจิบชาชมดอกไม้กันตามสบายเลยนะขอรับ” สิ้นเสียงคุณชายจางคุณหนูคุณชายหลายคนก็ลุกขึ้นแล้วแยกย้ายกันไปสนทนากับคนที่ตนต้องการ

            “ชิงหนี่ว์เรากลับจวนกันเถิด” จางชิงเทียนก้าวเท้าเดินไปหาน้องสาว

            “พี่ใหญ่เจ้าขา ข้าขออยู่ต่ออีกหนึ่งเค่อได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากสนทนากับสหายอีกสักนิด”

            “สหายเจ้าหรือใครกัน”

            “นั่นอย่างไรเจ้าคะ” น้องน้อยชี้ไปที่คุณหนูสองคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้

            “คนตระกูลหลิวนิสัยย่ำแย่ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ” หวังเยว่ฉิงบ่น หากวันนี้ไม่เพราะท่านพ่อท่านแม่ขอให้นางมา นางก็คงไม่คิดจะมาร่วมงานที่จวนนี้

            “เจ้าอย่าได้สนใจคนพวกนั้นเลยนะชิงหนี่ว์” คุณหนูเจิ้งเอ่ยทันทีที่เดินถึงตัวนาง

            “พี่ใหญ่เจ้าขา นี่คือสหายใหม่ของข้าเจ้าค่ะ คุณหนูหวังเยว่ฉิง และคุณหนูเจิ้งเข่อชิง เจ้าค่ะ”

            “คารวะท่านราชเลขาธิการจางเจ้าค่ะ” เพราะเป็นขุนนางมีตำแหน่งและศักดิ์สูงกว่า คุณหนูทั้งสองจึงแสดงความเคารพ

            “อืม เมื่อครู่นี้ข้าต้องขอบคุณคุณหนูเจิ้งด้วยที่พยายามช่วยชิงหนี่ว์”

            “มิเป็นไรเจ้าค่ะ เราเป็นสหายกันแล้ว มีเรื่องอันใดข้าย่อมต้องยื่นมือช่วยเหลือ” เจิ้งเข่อชิงตอบรับด้วยท่าทีนอบน้อมแต่ทว่าสง่างาม ทำให้ดวงหน้าของบุรุษอย่างจางชิงเทียนเผยรอยยิ้มจางๆ

            ‘สมแล้วล่ะที่ฮ่องเต้หวังจะให้นางนั่งในตำแหน่งฮองเฮา’

            “เจ้ามีสหายแล้วเช่นนั้นพี่ขอไปพูดคุยกับสหายก่อน อีกหนึ่งเค่อพี่จะมารับเจ้ากลับจวน อย่าลืมระวังตัวด้วยล่ะ”

            “เจ้าค่ะ” เมื่อน้องสาวรับคำ พี่ใหญ่ก็หันไปส่งยิ้มให้กับสหายทั้งสองคนของนาง

            “กรี๊ด...ได้เห็นท่านราชเลขาฯ จางยิ้มเช่นนี้ถือเป็นบุญตายิ่ง ต้องขอบคุณสหายอย่างเจ้าแล้วชิงหนี่ว์” จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไรในเมื่อรอยยิ้มนั้นหาใช่รอยยิ้มเสแสร้งดั่งเช่นยามปกติ

            “ท่านราชเลขาฯ จางหวงแหนน้องสาวยิ่งข้าได้ประจักษ์ด้วยตาตนเองก็วันนี้” เจิ้งเข่อชิงกล่าว