บทที่ 9 สตรีชาเขียว (2/4)

       “ข้าไม่ได้คิดอันใดกับคุณหนูสวี่จริงๆ เจ้าอย่าได้คิดยัดเยียดข้าให้ผู้อื่น” แม้อยากจะเร่งรัดให้เกิดงานหมั้นหมาย แต่ทว่าฮ่องเต้และฮองเฮากลับไม่ยินยอม

            ทั้งสองพระองค์ต้องการให้เขาจัดการตนเองให้ปราศจากข่าวลือเสียก่อน ซึ่งเขาก็คงต้องรีบลงมือทำ มิเช่นนั้นสตรีผู้นี้ก็คงเข้าใจผิดไม่เลิก

            ใครกันบังอาจปล่อยข่าวลือน่ารังเกียจพวกนั้น เขาไม่เคยรักใคร่ไยดีสวี่ลู่ฟางแม้แต่น้อย เหตุใดเรื่องราวถึงใดถูกเล่าลือไปเช่นนั้น

            “ปากก็กล่าววาจาหลอกลวง แต่ท่านคงลืมไปแล้วว่าผู้อื่นไม่ได้ตามืดบอดถึงจะมองไม่เห็นว่าท่านนัดเจอและไปไหนมาไหนกับนางอยู่บ่อยครั้ง หากท่านพึงใจนางก็ควรรีบยกเลิกการหมั้นหมายกับข้า” นางจะได้ไปหาวิธีทำให้ตนเองได้อยู่กับสตรีที่ตนพึงใจเช่นกัน

            หากสตรีผู้นั้นเป็นชิงหนี่ว์นางก็ยินดีที่จะถูกเล่าลือว่าเป็นหมัวจิ้ง

            “ข้าไม่เคยนัดเจอนางเลยแม้แต่ครั้งเดียว ข้าต้องกล่าวเช่นไรเจ้าถึงจะยอมเชื่อ”

            “ไม่ต้องกล่าว ข้าไม่ได้อยากทราบเรื่องราวของท่าน ปล่อยข้าได้แล้ว” นางเริ่มโวยวายอีกครั้งเมื่อเขายังกดตรึงนางไว้กับผนังไม่ยอมถอยห่าง

            “เข่อชิง ข้าต้องทำเช่นไรเจ้าถึงจะกลับมารักข้าอีกครั้ง” เขาถอยออกห่างปล่อยนางให้เป็นอิสระ

            “ท่านเพียงแค่นิ่งเฉย ไม่ยุ่งเกี่ยวกับข้าเช่นที่ผ่านมาก็เพียงพอแล้ว” นางกล่าวจบก็ทำท่าจะไปตามหาสหาย

            “...” เขาหมดแรงที่จะกล่าวอันใดอีก หากนางไม่เชื่อต่อจากนี้คงได้แต่ทำให้เห็น           

            ในจังหวะที่นางจะเดินผ่านหน้าไป เขาใช้มือใหญ่สองข้างจับประคองใบหน้านางไว้แล้วตะโบมจุมพิตนางอีกครั้ง ก่อนจะปล่อยออก นัยน์ตาคมจับจ้องริมฝีปากนางที่บวมแดงขึ้นด้วยแววตาพึงพอใจ

            ‘ในเมื่อข้ารู้ใจตนเองแล้ว เหตุใดข้าจะต้องเพิกเฉยต่อเจ้าเฉกเช่นที่ผ่านมาด้วย’ เขาคิดแต่ไม่ยอมเอ่ยปาก

            “เอาเถิดข้าจะพิสูจน์ตนเองให้เจ้าเห็น” เขาจับมือนางเอาไว้ก่อนจะเอ่ยออกมา สายตาที่จับจ้องดวงหน้าหวานเต็มไปด้วยความจริงจังจนคุณหนูเจิ้งขนลุก

            ด้านบุรุษในอาภรณ์สีดำลายพยัคฆ์ปักทองที่พาตัวนางออกมาจากห้องนั้น ก่อนจะปล่อยนางเมื่อพ้นจากห้องนั้นมาไกล

            “เหตุใดพวกพระองค์ถึงได้เอาแต่ใจกันเช่นนี้” คนรักของเขาก็อยู่ที่นี่ หากมาเห็นเขาทำเช่นนี้กับตน มิไปเป่าหูบุรุษสวมหน้ากากให้มาสังหารนางหรอกหรือ ชายผู้นั้นเป็นตัวร้ายที่มีภูมิหลังเป็นถึงองค์รัชทายาทแคว้นสือเจ้าเชียวนะ

            “องค์รัชทายาทเพียงอยากสนทนากับคู่หมายของตนเป็นการส่วนตัว”

            “เช่นนั้นหม่อมฉันจะไปรอสหายของหม่อมฉันด้านล่าง”

            หมับ มือใหญ่จับข้อมือกลมกลึงเอาไว้ นัยน์ตาดำจ้องมองนางด้วยสายตาห้ามปราม

            “พี่บอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ ให้กล่าววาจากับพี่เช่นไร”

            “...”

            “เจ้าเพิ่งมาถึงยังไม่ได้กินอันใดใช่หรือไม่”

            “เจ้าค่ะ แต่มิเป็นไร ข้าค่อยมาครั้งหน้า”

            “เสี่ยวเอ้อร์ ด้านบนนี้มีห้องว่างหรือไม่” บุรุษตรงหน้าไม่ตอบนางแต่เขาหันไปถามคนของโรงเตี๊ยมซึ่งกำลังยกอาหารผ่านมาพอดี

            “ขออภัยนายท่านขอรับ ห้องส่วนตัวด้านบนตอนนี้เต็มหมดแล้วขอรับ”

            “อืม” เมื่อลูกค้าท่าทางสูงศักดิ์พยักหน้า เสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นก็ไปทำหน้าที่ของตนต่อ

            เดี๋ยวนะ...เหตุใดนางไม่ใช้โอกาสนี้ ช่วยสานสัมพันธ์ผูกวาสนาด้ายแดงให้กับชินอ๋องซื่อจื่อและคุณหนูสวี่ผู้นั้นเล่า

            “แม้ข้าจะหิวอยู่บ้าง แต่ในเมื่อไม่มีที่ว่างพอจะให้ข้านั่งกินข้าวได้ ข้าทนหิวอีกนิดแล้วกลับไปกินที่จวนก็ได้เจ้าค่ะ” คุณหนูจางกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ท่าทางน่าสงสารเช่นนี้นางใช้บ่อยยามที่ท่านปู่ ท่านลุง และพี่ชายไม่ยอมให้ทำในสิ่งที่นางต้องการ

            “เช่นนั้นพี่จะไปไล่องค์รัชทายาทกับคู่หมายของเขา”

            “อย่าทำเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ ท่านอย่าได้ล่วงเกินองค์รัชทายาทเลยเจ้าค่ะ”

            “แต่เจ้าจะหิว...”

            “ก่อนหน้านี้มิใช่ว่าท่านกำลังกินข้าวกับสหายและคุณหนูสวี่หรือเจ้าคะ หากข้าไปขอร่วมโต๊ะพวกเขาจะรังเกียจข้าหรือไม่” ท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวของนางทำให้มุมปากหยักของเขายกยิ้มด้วยความเอ็นดูก่อนจะเลือนหายไปราวกับไม่มีมาก่อนยามนางเงยหน้าขึ้นมามอง

            “มีพี่อยู่ ใครจะกล้ารังเกียจเจ้า” กล่าวจบเขาที่ยังคงจับข้อมือนางอยู่ รั้งให้นางเดินตาม

            เมื่อประตูเปิดออก สองสตรีหนึ่งบุรุษหันมามองในทันที เมื่อเห็นนัยน์ตาดอกท้อของสวี่ลู่ฟางฉายแววกรุ่นโกรธนางจึงรีบบิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมในทันที

            “คารวะคุณชายหลิว คุณหนูหลิว คุณหนูสวี่เจ้าค่ะ” เนื่องจากนางยังไม่ได้ปักปิ่น จึงต้องเคารพผู้ที่มีอายุมากกว่าตามมารยาท

            “คุณหนูจาง เจ้าก็มาหรือ” หลิวเฟิงเหมียนเอ่ยทักทายเพราะก่อนหน้านี้ไม่ได้เห็นนางและสหายเดินผ่านห้องนี้ไป

            “เจ้าค่ะ แท้จริงข้ามากับสหาย แต่นางเอ่อ...มีเรื่องต้องพูดคุยเป็นการส่วนตัว ข้าจึงแยกตัวออกมาเจ้าค่ะ”  นางตอบพลางจะทรุดตัวนั่งข้างๆ คุณชายหลิว เพื่อตั้งใจให้ชินอ๋องซื่อจื่อได้นั่งข้างคนรัก

            “เจ้าไปนั่งตรงนั้น” โจวอันฉีรั้งชายอาภรณ์นางให้ถอยออกห่างก่อนจะดันตัวให้ไปนั่งข้างนางเอกผู้นั้น ส่วนตัวเองก็นั่งลงระหว่างนางและหลิวเฟิงเหมียนแทน