บทที่ 9 สตรีชาเขียว (3/4)

        “เจ้าไปนั่งตรงนั้น” โจวอันฉีรั้งชายอาภรณ์นางให้ถอยออกห่างก่อนจะดันตัวให้ไปนั่งข้างนางเอกผู้นั้น ส่วนตัวเองก็นั่งลงระหว่างนางและหลิวเฟิงเหมียนแทน

            ‘ท่านกำลังโกรธเกรี้ยวว่าที่ฮูหยินของตนหรืออย่างไร’ เอานางมานั่งคั่นกลางเช่นนี้ช่างไม่ดีเอาเสียเลย

            “เจ้าอยากกินอันใดบ้าง พี่จะสั่งมาให้” โจวอันฉีหันมาถามสตรีข้างกาย คำเรียกขานที่เป็นกันเองทำให้สายตาของคนตระกูลหลิวมองมาด้วยแววตาสงสัยใคร่รู้ ส่วนนางเอกดอกบัวขาวน่ะหรือแทบจะเข้ามาหักคอนางแล้วกระมัง

            “ข้าเอ่อ...กินอันใดก็ได้เจ้าค่ะ” นางหันไปมองสวี่ลู่ฟางครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกไปอย่างมีมารยาท

            อาหารเลิศรสทั้งหลาย คราวหน้าค่อยเจอกัน นางยอมเสียเงินเองให้จื่อเป่ามาซื้อให้ก็ได้

            “อาหารที่สั่งไปมีหลายอย่างพอสมควรอย่างไร รอดูก่อนหรือไม่อันฉี หากไม่ถูกปากคุณหนูจาง ค่อยสั่งใหม่”

            “อืม” เขารับคำก่อนจะนั่งนิ่ง

            จางชิงหนี่ว์นั่งตัวเกร็งเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงอาฆาตจากนางเอกผู้ดีงาม จึงหันไปส่งยิ้มให้แต่อีกฝ่ายทำเพียงยิ้มตอบกลับตามมารยาทเพียงแค่นั้น ช่างเป็นสตรีดอกบัวขาวที่อ่อนโยนเมื่ออยู่ต่อหน้าบุรุษเพียงเท่านั้น

            ส่วนข้าตอนนี้น่ะหรือ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิดชินอ๋องซื่อจื่อ เอาข้าเข้ามาคั่นกลางความสัมพันธ์เช่นนี้ ข้าก็ไม่ต่างจากสตรีชาเขียว[1]น่ะสิ

            ‘ข้าไม่อยากเป็นสตรีชาเขียว’ ใช่แล้วที่นางมานั่งอยู่ตรงนี้ก็เพราะอยากส่งเสริมทั้งสองคน ดังนั้นนางต้องทำให้คู่ยวนยางเข้าใจกันมากขึ้น

            เชื่อหรือยังว่านอกจากจะงดงามแล้วชิงหนี่ว์ผู้นี้ยังจิตใจดีงามอีก...

            รอเพียงไม่นานความอึดอัดก็เบาบางลงบ้างเล็กน้อยเมื่อเสี่ยวเอ้อร์ยกอาหารมา แต่ละจานน่ากินจนดวงตาเมล็ดซิ่งของสตรีตัวน้อยลุกวาว เรียกสายตาเอ็นดูจากบุรุษที่นั่งอยู่ข้างๆ

            ‘น่ากินทุกจาน สมแล้วที่ราคาแพงเช่นนั้น’

            “คุณหนูจาง เชิญกินได้ อย่าได้เกรงใจ” เพราะกำลังอยากลิ้มชิมรสอาหารเลิศรสอยู่ เมื่อได้ยินคำกล่าวอย่างใจดีของหลิวเฟิงเหมียน นางจึงหันไปส่งยิ้มหวานให้อย่างรู้สึกขอบคุณ

            “ขอบคุณเจ้าค่ะ อาหารที่นี่น่ากินทุกอย่างเลยนะเจ้าคะ”

            “เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่ทำท่าทางราวกับบ่าวไพร่เวลาได้กินของดีๆ” คำกล่าวของหลิวเมิ่ง ทำให้นางยิ้มเจื่อน

            ‘ผู้พิทักษ์นางเอก ช่างปากร้ายเสียจริง’

            “ขออภัยเจ้าค่ะ ที่ข้าแสดงกิริยาไม่เหมาะสมออกไป”

            “เมิ่งเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลย คุณหนูจางอาจจะเพิ่งมีโอกาสได้มากินข้าวที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้จึงตื่นเต้นเกินไปเพียงเท่านั้น”

            “เจ้าเห็นอกเห็นใจผู้อื่นอีกแล้วนะลู่ฟาง”

            ‘เห็นอกเห็นใจที่ใด มิใช่กำลังตอกย้ำว่าจวนข้ายากจนจึงไม่มีโอกาสได้มากินอาหารในโรงเตี๊ยมหากไม่มีผู้อื่นพามาหรอกหรือ’ แม้ในใจจะค่อนขอด แต่ภายนอกนางก็ได้แต่ยิ้มรับอย่างนอบน้อม

            “จะหุบปากหยุดวาจาถากถางผู้อื่นกันได้หรือยัง เปิ่นหวางจะได้กินข้าวอย่างสงบ” คำกล่าวของชินอ๋องซื่อจื่อทำให้สตรีสองคนที่ขอมาร่วมโต๊ะผู้อื่นโดยใช้พี่ชายเป็นข้ออ้างพากันยิ้มเจื่อน

            ‘ข้าชักจะลังเลแล้วสิ ว่าควรช่วยสานวาสนาให้สวี่ลู่ฟางดีหรือไม่ นิสัยไม่ดีเช่นนั้นสมควรแล้วหรือที่จะได้ดีเหนือผู้อื่น’ นางอยู่ดีๆ ไม่ได้หาเรื่องอันใดใคร แต่สตรีสองคนนี้คนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับถากถางนางไม่หยุด

            แต่เอาเถิดต่อให้นางไม่ช่วยสานวาสนา อย่างไรทั้งคู่ก็ต้องได้ครองคู่กัน เช่นนั้นหากรีบผลักดัน นางก็จะได้เป็นอิสระเลิกยุ่งเกี่ยวกับบุรุษสตรีคู่นี้เสียที

            “หิวก็กินให้มากหน่อย” โจวอันฉีคีบอาหารใส่ชามข้าวให้นาง เพราะมัวแต่ครุ่นคิดจึงไม่ได้เห็นสายตาตกตะลึงของบุรุษและสายตาริษยาจากสตรี

            “ขอบคุณเจ้าค่ะ ชินอ๋องซื่อจื่อ”

            “สมแล้วที่เป็นสตรีไม่มีบิดามารดาคอยสั่งสอนแม้แต่คำกล่าวกับเชื้อพระวงศ์ก็ใช้ไม่ถูก” หลิวเมิ่งที่ยังคงคับแค้นใจที่โดนท่านราชเลขาธิการจางชิงเทียนปฏิเสธหลายครั้ง จึงคิดนำโทสะมาลงกับแก้วตาดวงใจของบุรุษผู้นั้น

            “ข้า...” นางยังไม่ทันได้ตอบกลับ บุรุษที่นั่งอยู่ข้างกายนางก็รีบเอ่ยขึ้นก่อน

            “หลิวเฟิงเหมียนตระกูลเจ้าบิดามารดาก็ยังอยู่ใช่หรือไม่ เหตุใดไม่สั่งสอนน้องสาวเจ้าให้มีมารยาทต่อผู้อื่น เอาแต่พ่นวาจาน่ารังเกียจออกมาเช่นนี้ หากวันใดข้าไปเยือนจวนหลิว ข้าคงต้องบอกกล่าวท่านเสนาบดีฝ่ายขวาเสียแล้ว หวังว่าเจ้าจะไม่ถือสา”

            “น้องรองหากเจ้ายังกล่าววาจาไม่น่าฟังเช่นนั้น กลับไปข้าคงต้องแจ้งให้ท่านพ่อช่วยว่ากล่าวตักเตือนแล้ว” คำกล่าวของสหายทำให้หลิวเฟิงเหมียนนิ่งไปเหมือนกันก่อนที่เขาจะหันไปต่อว่าน้องสาวต่างมารดาที่เอาแต่เอ่ยถ้อยคำแย่ๆ ออกมา

            “ขออภัยเพคะชินอ๋อง” เมื่อโดนต่อว่าถึงบิดามารดา สตรีปากไม่มีหูรูดอย่างหลิวเมิ่งก็หน้าซีดในทันที เพราะไม่คิดว่าบุรุษที่ตนคิดมาโดยตลอดว่าเป็นคนรักของสหายจะต่อว่าตนอย่างไม่ไว้หน้า

            “ชินอ๋องซื่อจื่อเพคะ หม่อมฉันต้องขออภัยแทนสหายของหม่อมฉันด้วยนะเพคะ ขอพระองค์อย่าได้ถือโทษโกรธเมิ่งเอ๋อร์ที่ไม่รู้ความเลยเพคะ นางเพียงแต่อยากสร้างความสนิทสนมกับคุณหนูจาง จึงกล่าววาจาหยอกล้อมากเกินไปหน่อย”

            ‘วาจาหยอกล้อหรือ ช่างแสร้งใสซื่อได้ไร้ที่ติจริงๆ’ ชิงหนี่ว์คิดแต่ไม่กล่าวอันใด ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าโศกเศร้าต่อ

[1] สตรีที่ไปยุ่งเกี่ยวกับบุรุษที่มีคนรักหรือคู่หมั้นแล้ว