ตอนที่ 11 นางร้ายขายหนังสือ

ตอนที่ 11 นางร้ายขายหนังสือ

"เราสามารถส่งให้กระทรวงพิจารณา แล้วเราสามารถทำหนังสือสัญญาเลยได้ไหมจ๊ะ" ถิงถิงรอให้พี่สาวถามก็ไม่ยอมถามสักที บอกเลยว่าใจร้อนมาก เธออยากรู้ว่าพี่สาวจะสามารถทำอาชีพนี้ได้ไหม หากไม่ได้ เธอจะได้พาพี่สาวเข้าโกดังหาอาชีพอื่น

"เรื่องทำสัญญาต้องทำอยู่แล้ว แต่ต้องรอให้ทางกระทรวงอนุมัติก่อน หากต้องการส่งหนังสือตรวจสอบให้ส่งทีเดียวจะได้ไม่ต้องเสียเวลา แต่หลาย ๆ อย่างอาจเปลี่ยนไปเพราะตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงฟื้นฟูการศึกษา พอเข้าใจใช่ไหม" ทุกอย่างต้องรอให้ทางกระทรวงแจ้ง แต่ถ้าผ่านการอนุมัติ นั่นถือว่าเป็นเรื่องดีอย่างแน่นอน เพราะพวกเขาจะมีการทำสัญญาอย่างน้อยก็สามปี และยังสามารถวางขายหนังสือได้ทั่วประเทศเลยก็ว่าได้

"คุณตาช่วยฉันได้ไหมจ๊ะ ฉันจะแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้" เมื่อเธอไม่มีผู้หนุนหลัง ไม่มีลู่ทาง เธอก็ต้องยอมเสียเงินจ้างแบบนี้ น่าจะดีกว่าให้ถิงถิงใช้ทางลัด ทางลัดนั้นดี แต่ถ้าถิงถิงไม่อยู่ใครจะมาช่วย แบบนี้ดีกว่าสามารถทำธุรกิจในระยะยาวได้

"ไอ้เรื่องเปอร์เซ็นต์มันไม่ใช่ปัญหา แต่เรื่องที่จะเป็นปัญหาคือ จะมีสินค้าส่งให้กระทรวงตามที่เขาต้องการไหม คิดให้ดี ๆ เพราะหากผ่านแล้วเขาจะให้ทำสัญญา และแน่นอนว่าสัญญานั้นต้องเรียกร้องค่าเสียหายจำนวนมาก หากเราไม่มีสินค้าส่งให้เขาตามที่เขาต้องการ" จากที่ฟังมา... เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย 

"คุณตาไม่ต้องห่วง พี่สาวทำได้แน่นอน" ถิงถิงพูดจบก็สะบัดน้ำวิเศษใส่คุณตาทันที

"ถิงถิงทำอะไร! " อยู่ ๆ คุณตาก็หลับตาลง

"การเจรจามันช้าเกินไป แค่ใช้ตัวช่วยที่เรามีก็แค่นั้นเอง คุณตาจะทำตามที่เราต้องการ" บอกไปตามความจริง มานั่งพูดมานั่งอธิบายกว่าจะเข้าใจ แค่ใช้น้ำยาให้ทำความเข้าใจได้ง่าย ๆ ก็พอแล้ว

"มันจะเป็นอันตรายหรือเปล่า คุณตาอายุเยอะแล้วนะ" เพิ่งจะคิดว่าไม่ใช้ทางลัด แต่ลืมไปว่าคิดเองเออเองคนเดียว ลืมบอกถิงถิงไว้...

"พี่สาวอย่าได้ห่วง ถิงถิงตรวจสอบดูแล้ว ของพวกนี้ไม่เป็นอันตราย ไม่มีผลข้างเคียง และถิงถิงจะใช้เฉพาะกับคนที่สามารถใช้ได้ อย่าได้ห่วง คุณตาไม่เป็นอะไรแน่นอน และที่สำคัญคุณตาจะช่วยพี่สาวทำงานโดยไม่ถามหาที่มาของหนังสือพวกนั้นเลย เขาจะเข้าใจเองโดยอัตโนมัติ... ง่ายจะตาย น้ำยานี้มีเผื่อให้พี่สาวด้วยนะ" บอกไปตามความจริง เรื่องง่าย ๆ 

ไม่ต้องอธิบาย แค่ทำงานแล้วให้ค่าจ้างเขาไปเท่านั้นก็จบแล้ว ต่างคนต่างได้ผลประโยชน์ ไม่มีการบังคับฝืนใจแน่นอน เพราะเธออ่านความคิดแล้วว่า... คุณตาเห็นด้วยกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก หากเขาสองจิตสองใจ เธอจะไม่ทำแบบนี้เป็นอันขาด เพราะทุกอย่างมันมีกฎข้อบังคับของมัน เธอไม่สามารถทำอะไรได้ตามอำเภอใจอยู่แล้ว

"จะเข้าใจทุกอย่างเลยเหรอ หรือว่าเข้าใจในแบบที่เราอยากให้เข้าใจ" เมื่อไม่รู้ว่าน้ำยาที่ใช้มันมีผลยังไง ก็ต้องถามให้ละเอียด จะได้พูดไปในแนวทางเดียวกัน

"จะเข้าใจว่าเรามีให้เขา แต่เขาจะไม่ถามหาที่มา พอถึงเวลาไปคุย เขาจะหาทางเอาตัวรอดได้เอง คุณตาอายุเยอะแล้ว ผ่านอะไรมาก็มากแล้วด้วย เชื่อเถอะว่าเขาสามารถเอาตัวรอดได้ และทุกอย่างที่เขาพูดมาจะน่าเชื่อถือ เพราะเขาเป็นคนของกระทรวงอยู่แล้ว" ถิงถิงอธิบายเพิ่มเพื่อให้พี่สาวได้เข้าใจ เพราะคนผู้นี้นับเป็นผู้อาวุโสก็ว่าได้ อย่างไรเสียเขาก็น่าเชื่อถืออยู่แล้ว ไม่มีอะไรน่าห่วง สบายมาก

"รู้ด้วยเหรอว่าเขาเป็นคนของกระทรวง" เธอก็สงสัยเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน

"ร้านขายหนังสือหรืออุปกรณ์การเรียนทั้งหลาย ส่วนมากก็ทำงานให้กับกระทรวงทั้งนั้นแหละ" ถึงบอกไปแบบนั้น แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เรื่องนี้เพียงอย่างเดียว แต่ไม่รู้จะบอกไปทำไม เลยเลือกที่จะตอบแบบนั้นมากกว่า

"พี่สาวก็คิดเหมือนกัน แต่ยังไม่แน่ใจเท่านั้นเอง การไม่มีคนหนุนหลังนี่มันก็ทำงานยากเหมือนกันเนอะ" จะทำอะไรก็ลำบาก ต้องมีคนหนุนหลัง ต้องมีเส้นมีสาย

"อย่าได้กังวลเรื่องนั้นเลย ตอนนี้พี่สาวไปทำหนังสือที่จะส่งดีกว่าจะได้ส่งไปทีเดียว" จะได้ไม่ต้องเสียเวลา เธอมาด้วยยังไงก็เรียบร้อยอย่างแน่นอน

"แม่จะขายหนังสือเหรอจ๊ะ" อิงอิงที่ยืนฟังสองคนคุยกันเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง เธอก็ได้แต่ฟัง และรอจังหวะที่จะถาม เพราะแม่บอกว่าต้องรอให้ผู้ใหญ่พูดจบก่อน เราถึงจะสามารถพูดคุยหรือสอบถามได้ เราไม่สามารถพูดแทรกขึ้นมาได้ เธอจึงรอให้ทั้งสองคุยกันเสร็จก่อน

"ใช่จ้ะ แต่ให้ท่านตาเป็นคนจัดการให้ ลูกอยู่กับพี่สาวถิงถิงก่อนได้ไหม เดี๋ยวแม่มา" เธอต้องไปทำหนังสือมาให้ คุณตาจะได้ส่งไปทีเดียว

"พี่สาวไปเถอะ ถิงถิงจะดูแลน้องเอง อย่าได้ห่วง" น้องน้อยไม่ดื้อ ว่านอนสอนง่ายอีกต่างหาก แค่มีหนังสือหรือสมุดภาพก็สามารถนั่งอยู่กับที่ได้นานเป็นชั่วโมงเลย

เจ้าหรูปลีกตัวออกมาจัดเตรียมหนังสือเพียงลำพัง ให้ถิงถิงเป็นคนดูแลและนั่งรออยู่ที่ร้านหนังสือ เธอเตรียมหนังสือพร้อมสมุดทำแบบฝึกหัดห้าภาษา ทั้งยังมีทุกระดับชั้น รวมถึงสมุดภาพสำหรับเด็กเล็กอีกด้วย

ส่วนหนังสืออย่างอื่น เธอยังไม่ได้ศึกษาหรืออ่าน เลยยังไม่เอาออกมาเสนอขาย บางอย่างก่อนที่จะเอาออกมาขาย เธอจะต้องอ่านทำความเข้าใจ เพราะเธอคิดว่าเจ้าของหนังสือต้องรู้เรื่องหนังสือของตัวเองก่อนถึงจะเอามานำเสนอขาย

เมื่อเตรียมหนังสือเรียบร้อยแล้วก็กลับมาที่ร้านเหมือนเดิม ระยะเวลาไม่ถึง 15 นาทีด้วยซ้ำ อาจเป็นเพราะเครื่องที่ใช้ผลิตนั้นมันครอบคลุม สะดวก และใช้งานง่ายมาก ๆ

"นี่คือหนังสือที่ฉันจะส่ง แต่มันยังมีหนังสือแบบอื่นอีก ฉันสามารถส่งไปทีหลังได้ไหมจ๊ะ" เจ้าหรูส่งหนังสือให้คุณตาที่ตอนนี้ตื่นมานั่งเป็นปกติแล้ว

"เท่านี้ก่อนก็ได้ แต่ถ้ามีอีกค่อยส่งไปอีกรอบ อีกอย่างหนึ่ง มันต้องใช้ระยะเวลาในการตรวจสอบ ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบว่าหนังสือนี้ถูกต้องและได้มาตรฐานไหม คงต้องรอเวลา ยิ่งเป็นภาษาต่างประเทศก็ต้องรอให้คนต่างชาติและผู้เชี่ยวชาญเป็นคนพิสูจน์ แต่หากผ่านการรับรอง มันจะเป็นผลดีทีเดียว การตอบแทนก็ค่อนข้างสูง และจะมีการทำสัญญาในระยะยาวอีกด้วย" จากที่รู้มาล่าสุดเป็นแบบนี้ แต่ไม่รู้ว่าจะมีรายละเอียดเพิ่มเติมอะไรอีกไหม คงต้องรอดูกันต่อไป

"คุณตาจะส่งไปตรวจสอบ หรือคุณตาจะไปด้วยตัวเองเหรอจ๊ะ" เพราะเธอไม่รู้ว่ามันเป็นแบบไหน เลยคิดว่าจะให้คุณตาเป็นคนออกหน้าให้

"หากเชื่อใจ ตาจะเป็นคนไปจัดการเอง แต่หากว่าไม่เชื่อใจก็ต้องไปเดินเรื่องด้วยตัวเอง เรื่องนี้แล้วแต่ตัดสินใจได้เลย" เพราะของแบบนี้ต้องแล้วแต่เจ้าตัวจริง ๆ แต่ถ้าเชื่อใจมันก็ไม่ใช่ปัญหา เขาสามารถช่วยได้อยู่แล้ว ที่เขาอยากช่วยเพราะหากหนังสือนี้มีประโยชน์จริง ๆ บุตรหลานและคนทั่วไปจะได้ความรู้ ซึ่งมันเป็นเรื่องดีอย่างแน่นอน

"ให้คุณตาเป็นคนดำเนินการได้เลยจ้ะ" ในเมื่อคิดจะเริ่มธุรกิจแล้ว ก็ต้องเชื่อใจคู่ค้า หากหักหลังขึ้นมาก็อาจต้องใจร้ายใช้ยาที่ถิงถิงจัดไว้ให้เต็มตู้ มันต้องมีสักตัวที่สามารถใช้งานได้อย่างแน่นอน

"เข้าใจคิดนะพี่สาว ทำแบบนี้ดีแล้ว บางอย่างเราไม่สามารถออกหน้าเองก็ให้คนอื่นออกหน้าให้ ถูกต้องแล้ว" ถิงถิงส่งเสียงนี้ให้พี่สาวรับรู้เพียงคนเดียว เพราะบางอย่างก็ไม่ควรให้คนอื่นได้ยินในสิ่งที่เรากำลังพูดคุย

"ถิงถิงสามารถส่งข้อความแบบนี้ได้ด้วยเหรอ" เจ้าหรูรู้ว่าถิงถิงสามารถอ่านความคิดได้ เธอเลยตอบกลับทางความคิดเช่นกัน

"ได้สิ... ทำได้ และพี่สาวเชื่อใจคุณตาได้เลย แต่เพื่อความไม่ประมาท เราสามารถทำสัญญาว่าจ้างได้ด้วย" เธอเคยเห็นการทำสัญญาธุรกิจที่โลกอนาคตมาแล้ว รับรองว่ามันดียิ่งกว่าหยดเลือดสาบานอย่างแน่นอน

"ฉันอยากให้คุณตาเป็นคนจัดการให้ หากทางกระทรวงอนุมัติแล้วเราค่อยมาทำหนังสือสัญญาว่าจ้าง คุณตามีความคิดว่าอย่างไรบ้างจ๊ะ" ในเมื่อจะทำงานร่วมกันก็บอกตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า เพราะอย่างไรเสีย คุณตาก็ไม่สามารถยึดหนังสือไปเป็นของตัวเองได้อยู่แล้ว เนื่องจากเธอทำลายน้ำไว้ทุกเล่ม

ถิงถิงตาโตทันทีที่อ่านความคิดของพี่สาวเจ้าหรู ไม่คาดคิดว่าคนคนนี้จะรอบคอบ ขนาดเธอยังไม่ได้คิดขนาดนี้เลย เธอไม่รู้ว่าทำลายน้ำไว้เรียบร้อยแล้วด้วย แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีโรงพิมพ์ไหนทำออกมาได้เหมือนเครื่องที่เธอนำมาจากโลกอนาคตได้อย่างแน่นอน 

"ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว ยังไงมันก็เป็นกรรมสิทธิ์ของคนทำขายอยู่แล้ว เรื่องนี้ตารู้ดี ว่าแต่เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยไม่ใช่เหรอ" คุยกันจนตกลงทำธุรกิจร่วมกันอยู่แล้ว แต่ยังไม่รู้จักเลยว่าใครเป็นใคร

"ฉันกู้เจ้าหรูจ้ะ ส่วนคนนี้ลูกสาวของฉัน หลิวรั่วอิง อีกคนคือหลานสาวของฉันชื่อถิงถิงจ้ะ" ไม่รู้จะบอกว่าเป็นอะไรดี เลยให้เป็นหลานสาวนี่แหละ

"ส่วนตาชื่อ หม่าซวน เรียก ตาหม่า ก็ได้ คนส่วนมากจะเรียกแบบนี้ทั้งนั้น" ไปทางไหนก็มีแต่คนเรียกชื่อนี้จนเคยชินเสียแล้ว

ถิงถิงกลอกตามองบน จู่ ๆ จากที่เป็นภูตน้อยผู้น่ารัก กลับกลายมาเป็นหลานสาวของนางร้ายอันดับหนึ่งไปเสียแล้ว...