ตอนที่ 2 ลาก่อนนางร้าย

ตอนที่ 2 ลาก่อนนางร้าย

เฮือก!!! เจ้าหรูโผล่พรวดขึ้นบนผิวน้ำ รีบสูดเอาอากาศหายใจเข้าไปให้เต็มปอด เมื่อจังหวะการหายใจกลับมาเป็นจังหวะปกติ ไม่เหนื่อยหอบเหมือนในตอนแรกแล้ว เจ้าหรูก็รีบกวาดสายตาสำรวจสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัว...

เจ้าหรูยกยิ้มขึ้นทันทีที่ตัวเองแช่อยู่ในบ่อสีเขียวมรกต เธอแหงนหน้าขึ้นมองเห็นท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง สถานที่แห่งนี้คือที่ไหน ทำไมถึงสวยงามมากขนาดนี้...

ท้องฟ้าสว่างสดใส มีสายรุ้งทอดยาวประดับอย่างสวยงาม บรรยากาศบางเบาเหมือนล่องลอยอยู่ในอากาศ กลิ่นหอมเหมือนอยู่ในทุ่งดอกไม้ มันสดชื่นทุกครั้งที่สูดหายใจเข้า เธอชอบที่นี่!! แต่พอนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองอยู่ที่ไหนก็รีบก้มสำรวจร่างกายของตัวเองทันที

"ไม่มีแผล แต่... เอ๊ะ!! เลือด" เจ้าหรูพึมพำกับตัวเอง ร่างกายไม่มีแผล แต่กลับมีรอยเลือดเปื้อนที่สร้อยไข่มุก

"ไม่ออก... " เจ้าหรูพยายามเช็ดและเอาน้ำล้างออก แต่ล้างยังไงเลือดก็ไม่จางหายไป

"มันไม่ออกหรอกเจ้าค่ะ เพราะมันไม่ใช่เลือดของพี่สาว" ถิงถิงชะโงกหน้ามองคนที่กำลังล้างสร้อยไข่มุก พร้อมกับส่ายหัวไปมา

"น้องเป็นใคร ใช่คนเดียวกันกับที่... " เพราะจำได้ว่าตัวเองได้ช่วยเด็กวัยเท่านี้ไว้ แต่เธอเห็นหน้าไม่ชัดเลยไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่

"ไม่ใช่เจ้าค่ะ!! ถิงถิงฉลาดมาก... ไม่เดินสุ่มสี่สุ่มห้าแน่นอน" ถิงถิงรีบทำหน้าขึงขังทั้งที่ตัวเองกำลังดูดอมยิ้มจนแก้มพอง

"ที่นี่คือที่ไหน" หลาย ๆ อย่างมันทำให้เธอสับสนไปหมด

"พี่สาวขึ้นมาก่อน เลือกลงได้เหมาะเจาะเหลือเกิน" ถิงถิงกลอกตามองบน เหมือนคนนี้จะเลือกที่ลงได้ดีเสียด้วย

"พี่สาวรู้ตัวไหมว่าตัวเองตายแล้ว" เมื่อเห็นอีกคนเงียบ ถิงถิงก็เอ่ยปากถามต่อ

"พอรู้... " เจ้าหรูตอบกลับเหมือนเป็นเรื่องปกติ

"ไม่ตกใจเหรอ" ถิงถิงเอียงคอถามอย่างสงสัย

"ก็มีบ้าง แต่หากไม่ตายนั่นแหละจะน่ากลัวว่า เพราะแรงกระแทกไม่ใช่เบา ๆ พี่อาจพิการหรืออาจจะต้องเป็นอะไรสักอย่าง ไม่มีทางเหมือนเดิมแน่นอน ตายนั่นแหละดีแล้ว จะได้ไม่เป็นภาระใคร" เจ้าหรูพูดไปตามความจริง เพราะเธอตัวคนเดียวไม่มีครอบครัว

"เหมือนพี่สาวปลงได้เลย" ถิงถิงยังชวนคุยต่อเรื่อย ๆ เพื่อรอเวลา

"เปล่า พี่กลัวลำบาก อยู่แบบนั้นมันจะเป็นภาระคนอื่น พี่คิดแบบนั้น" อย่าบอกว่าปลงได้เลย เธอกำลังจะบ้าแต่พยายามคุมสติ พยายามสะกดจิตบอกตัวเองว่าแบบนี้ดีแล้ว

"ไม่เสียดายอะไรเลยหรือเจ้าคะ ชื่อเสียงเงินทองที่พี่สาวมี"

"เสียดายสิ... แต่เชื่อเถอะว่าไม่นานมันก็หมดไป" หากกลับไปแล้วทำอะไรไม่ได้ บอกเลยว่าไม่นานก็หมดแน่นอน

"ถิงถิงมีบางอย่างจะบอก แต่รอพี่สาวอีกคนก่อน พี่สาวไม่คิดถึงใครในโลกนั้นแล้วจริง ๆ ใช่ไหม" เพราะถิงถิงรู้ดีว่าพี่สาวยังมีหวง... หวงวงโต ๆ ด้วย

"ก็มี แต่ให้ทำยังไงได้... ได้แต่หวังว่าชีวิตเขาจะเจอความสุข" เด็กหนุ่มคนนั้น... ส่วนคนอื่น ๆ มีครอบครัวแล้ว และแน่นอน แม้ไม่มีเธอพวกเขาก็อยู่ได้อย่างสบาย

"หากเป็นเด็กหนุ่มคนนั้น... รับรองว่าเขาจะเป็นแบบที่พี่สาวต้องการแน่นอน ไม่ต้องห่วงเขาเลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวถิงถิงมา" เมื่อถึงเวลา ถิงถิงก็รีบวิ่งก้นส่ายดุ๊กดิ๊กหายไปจากบริเวณนั้นทันที

เจ้าหรูนั่งรอและพยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง รู้แต่ว่าตัวเองตายแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน เจ้าตัวเล็กก็วิ่งหนีหายไปไหนก็ไม่รู้ เธอกำลังนั่งทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนคุ้นเคยดังแว่วเข้ามาใกล้ ๆ 

"ไม่ได้!! " เจ้าหรูพูดขึ้นทันทีที่เห็นว่าอีกคนคือใคร 

"ยัยนางมาร!! " หนิงหนิงหันขวับไปมองตามเสียง พร้อมทั้งเรียกฉายาที่ตัวเองตั้งให้อีกฝ่ายทันที

"ยัยปีศาจ!! " เจ้าหรูตอบกลับโดยอัตโนมัติ พลางเหยียดยิ้มอย่างเหนือกว่า เธอได้ยินว่ายัยปีศาจอยากอยู่ที่นี่ ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่เธอมาถึงที่นี่ก่อน และที่สำคัญ เรื่องยอมอีกฝ่ายง่าย ๆ นั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน หากอยากอยู่ที่นี่ เธอก็จะขัดขวางให้ถึงที่สุด

แต่พอเจ้าหรูคิดได้ว่าอีกคนก็คงจากโลกที่ตัวเองมาแล้วแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่มาอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน คนที่ไม่ชอบหน้า แต่ดันมาตายพร้อมกัน อยู่สถานที่เดียวกัน และที่สำคัญในมือของอีกคนก็มีสร้อยไข่มุกเหมือนกันอีก!! ทั้งที่ต่างคนต่างเข้าใจว่าตัวเองได้เป็นคนถือครอง หรือที่เข้าใจง่าย ๆ คือ เธอคิดว่าตัวเองเป็นคนชนะ!!

"เดี๋ยวนะ!! ทำไมถึงมีเหมือนกัน!! " สองนางร้ายพูดขึ้นมาพร้อมกัน สายตายังคงจับจ้องสร้อยไข่มุกของอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา

"ฟังก่อนเจ้าค่ะ หากไม่รีบ ทั้งคู่จะติดอยู่ที่เส้นแบ่งความเป็นความตาย แม้แต่คนที่มีอำนาจมากที่สุดก็ไม่สามารถช่วยได้นะ" ถิงถิงบอกวิญญาณทั้งสองตนที่ทะเลาะกันตั้งแต่ยังมีชีวิต จนมาเป็นวิญญาณก็ยังไม่ยอมเลิกทะเลาะกันแบบเด็ก ๆ

"สวัสดี ถิงถิงเป็นภูตน้อยน่ารัก ที่นี่คือมิติของนายหญิง แต่ตอนนี้นายหญิงไม่อยู่ มันเลยเป็นของถิงถิงคนเดียวเจ้าค่ะ" เมื่อทั้งสองเงียบและตั้งใจฟัง ถิงถิงเลยจีบปากจีบคอพูดต่อ พร้อมทั้งยืดคอสั้น ๆ อย่างภาคภูมิใจที่สามารถดูแลมิติของนายหญิงได้ด้วยตัวคนเดียว

"นายหญิงคือใคร" สองสาวถามขึ้นพร้อมกัน จากตอนแรกจ้องสร้อยไข่มุกของกันและกัน ตอนนี้เริ่มจ้องเจ้าภูตน้อยที่บอกเล่าเรื่องแปลก ๆ ที่ทั้งสองไม่ค่อยเข้าใจ ก่อนจะขยับเข้าหากันและกอดกันโดยที่ทั้งสองไม่รู้ตัว

"นายหญิงยังไม่กลับมา ถิงถิงกำลังตามหาอยู่ และตั้งใจฟังในสิ่งที่ถิงถิงจะบอกให้ดี... " ถิงถิงเริ่มบอกในสิ่งที่สองสาวจำเป็นต้องรู้ และบอกเท่าที่ถิงถิงจะบอกได้เพียงเท่านั้น

เรื่องราวต่าง ๆ ที่เจ้าหรูได้ฟังจากภูตน้อยนั้น ทำให้เธอต้องตั้งสติก่อนและพยายามทำความเข้าใจ ถึงบางเรื่องจะไม่ค่อยเข้าใจก็ตาม จากที่สรุปด้วยตัวเองนั้น... ในโลกนี้มีสิ่งลี้ลับที่เราไม่สามารถพิสูจน์ได้ มีโลกหลายมิติ มีหลายยุค หลายสมัย และยังมีมิติคู่ขนานอีกด้วย ภูตน้อยถิงถิงเดินทางข้ามกาลเวลาไปตามมิติต่าง ๆ เพื่อตามหานายหญิง จนมาถึงโลกที่เธออยู่ และได้รู้ว่าดวงชะตาของเธอกำลังจะถึงฆาตจึงได้เข้ามาช่วยเหลือ

เจ้าหรูฟังและคิดตาม ไม่ต้องมองหาความสมเหตุสมผลตั้งแต่ที่เธอมาโผล่ที่นี่แล้ว ทำได้เพียงยอมรับเท่านั้น เธอคงไม่บ้าฝันทั้งที่ตัวเองเพิ่งถูกรถชนมาแบบนั้นแน่นอน

"แหนะ... แอบสงสัยถิงถิงคนสวยใช่ไหม ช่วยในที่นี้คือ... ถิงถิงจะให้ข้ามกาลเวลาย้อนกลับไปอีกโลกหนึ่ง ไปอยู่ในร่างของตัวเองในอีกโลกหนึ่งอย่างไรเล่า! ดวงจิตจะได้หลอมรวม ไม่แปลกใจเหรอเจ้าคะ ว่าทำไมเกิดมาไม่มีครอบครัวกับใครเขา ถึงมีเงินมากมาย พี่สาวทั้งสองก็ไม่ได้รับความอบอุ่นที่ได้จากคนในครอบครัว นี่ยังไงเล่า!! ถิงถิงกำลังจะส่งให้ไปอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข" ....แต่ก่อนจะสุขก็เหนื่อยหน่อยนะ ประโยคหลังถิงถิงละไว้ไม่ได้พูดออกไป

สองสาวมองหน้ากันอย่างรู้ได้ในทันที เพราะทั้งสองมาจากบ้านเด็กกำพร้า กว่าจะมาอยู่จุดนี้ได้ ทั้งสองลำบากเป็นอย่างมาก อาจเพราะพวกเธอต้องเอาเรื่องแพ้ชนะมาเป็นแรงกระตุ้นให้ฮึดสู้ เพื่อที่จะเป็นคนที่เก่งกว่าเดิมและดีขึ้นเรื่อย ๆ

คนที่เป็นแรงกระตุ้นที่ดีก็คือคนที่อยู่ข้าง ๆ ในตอนนี้ แท้จริงแล้วทั้งสองไม่ได้เกลียดกัน แต่เพราะมาจากสถานที่เดียวกัน อยากปีนป่ายให้สูงกว่าเดิม จึงต้องแข่งขันกันอย่างนี้เรื่อยมา...

เมื่อสองนางร้ายรับรู้ได้ถึงความเป็นจริง พวกเธอต่างก็มองหน้ากัน ก่อนจะสวมกอดกันและกัน และยิ้มให้กันแบบที่ไม่ได้เสแสร้งอีกต่อไป แข่งกันมานาน จนถึงวาระสุดท้ายกลับต้องมาอยู่ด้วยกัน ความรู้สึกแท้จริงแล้ว พวกเธอไม่ได้เกลียดกันเลย เพราะหากเกลียดกันจริง ๆ คงลงมือมากกว่าการเอาชนะกันอย่างที่เห็น

"เมื่อพี่สาวเข้าใจแล้วก็เตรียมตัวได้เลย" ถิงถิงรับรู้ถึงความคิดของทั้งสองเป็นอย่างดี

"บอกก่อน... พวกเราจะได้ไปที่ไหน" เจ้าหรูถามขึ้นพร้อมกับปรายตามองคนที่อยู่ข้าง ๆ ยัยนี่ยิ่งไม่รู้เรื่องรู้ราว จะปล่อยไปแบบมั่ว ๆ ไม่ได้เด็ดขาด

"พี่สาวได้เลือกไว้แล้ว และสิ่งที่พี่สาวเลือก ก็คือชีวิตของพี่สาวในอีกมิติหนึ่ง สร้อยไข่มุกนั้นจะนำพาพี่สาวไปเอง" ถิงถิงบอกสองสาวให้รับรู้

"พี่สาวเคยรับแสดงบทย้อนเวลา ทะลุมิติอะไรแบบนี้ ของวิเศษอะไรก็ต้องมีพกติดตัวบ้าง หากถิงถิงบอกว่ามาช่วย ก็ต้องให้ไปด้วยสิ" หนิงหนิงก็เริ่มต่อรอง มีหรือเปล่าไม่รู้ แต่ถามไว้ก่อนดีกว่า

"สร้อยไข่มุกที่พี่สาวเสียเงินมากมายมหาศาลนั่นแหละเจ้าค่ะ คือของวิเศษ สร้อยไข่มุกจะอยู่ติดตัวพี่สาวตลอด ไม่ต้องกลัวว่าจะหายไป และต้องรอให้พี่สาวข้ามกาลเวลาไปอยู่ในร่างของตัวเองเสียก่อน ถึงจะรู้ว่าสร้อยไข่มุกมีความสามารถอะไร แต่ที่แน่ ๆ ข้าวปลาอาหารมีให้แน่นอนเจ้าค่ะ" ถิงถิงไขข้อข้องใจให้คนช่างถามทันที

"พี่สาวรีบไปได้แล้ว เวลาจะหมดแล้ว ถิงถิงต้องรีบไปรับดวงวิญญาณอื่น" ถิงถิงรีบเร่ง

"เราสองคนจับมือกันไว้ จะได้ไม่หลงทาง" พูดขึ้นพร้อมกับจับมือกันไว้แน่น

"พี่สาวต่างคนต่างไป ไม่ได้ไปด้วยกัน!! " ถิงถิงกลอกตามองบน ก่อนหน้านี้มีทั้งยัยปีศาจ ยัยนางมาร ตอนนี้รักกันปานจะกลืนกิน จับมือกัน ไปด้วยกัน เอาอะไรคิด!!

"อ้าว... ขอไปด้วยกันได้ไหม" สองหัวดีกว่าหัวเดียวแน่นอน

"อยู่คนละสถานที่ คนละยุค คนละสมัย ถึงเวลาแล้ว หากยังไม่ร่ำลากันจะไม่มีโอกาสแล้วนะเจ้าคะ" เพราะร่างทั้งสองเริ่มโปร่งแสง นั่นหมายถึง เวลามาถึงแล้ว...

ทั้งสองต่างล่ำลากันและกัน กล่าวอวยพรให้อีกคนโชคดีในโชคชะตาที่จะได้เจอ ถึงแม้ทั้งสองไม่อยากยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เพราะสัญชาตญาณของทั้งคู่รู้ดีว่าไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ภาพที่นางร้ายอันดับหนึ่งทั้งสองคน ต่างยืนยิ้มให้กันและกันด้วยรอยยิ้มที่ไม่มีอะไรแอบแฝง

มีเพียงสามคนเท่านั้นที่ได้เห็นรอยยิ้มนี้...

หนึ่งคือ กู้เจ้าหรู

สองคือ เย่เผยหนิง

สามคือ ภูตน้อยถิงถิง

ก่อนที่ทั้งสองร่างจะค่อย ๆ เลือนหายไปจากบริเวณนั้นอย่างไร้ร่องรอย

"ถิงถิงช่วยเท่าที่พอจะช่วยได้ หวังว่าผู้ผ่านทางทั้งสองจะมีความสุขนะเจ้าคะ และหวังว่าสร้อยไข่มุกทั้งสองเส้นนั้นจะช่วยทั้งสอง และช่วยถิงถิงตามหานายหญิงในมิตินั้นได้ด้วยนะเจ้าคะ" ถิงถิงพูดออกมาเสียงเบา

ภูตน้อยถิงถิงเดินทางมาแสนไกล ไม่เคยเจอคนที่ตามหา จนเมื่อไม่นานมานี้พลังของถิงถิงเริ่มฟื้นคืนมาบางส่วน ทำให้สามารถใช้วิธีนี้ตามหานายหญิงในสถานที่ต่าง ๆ โดยมอบเครื่องประดับแต่ละชนิดให้หญิงสาวที่มีดวงชะตาอยู่สองมิติ เฝ้ารอว่ามิติไหนจะมีอายุขัยสั้นลง แล้วนำทางดวงวิญญาณเหล่านั้น ให้ไปอยู่ในอีกมิติหนึ่ง โดยใช้เครื่องประดับวิเศษในการช่วยเหลือดวงวิญญาณที่ข้ามกาลเวลาไป และเครื่องประดับแต่ละชนิดจะสามารถรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของนายหญิง ว่าในโลกที่ดวงวิญญาณไปจุตินั้น มีนายหญิงของถิงถิงอยู่หรือไม่

"ไปตามหาดวงวิญญาณที่ถึงฆาตต่อดีกว่า... " เมื่อนั่งเศร้าคิดถึงนายหญิงกับนายท่านจนเวลาล่วงเลย ถิงถิงตัวน้อยเลยต้องออกไปตามสถานที่ต่าง ๆ เพื่อช่วยเหลือทั้งดวงวิญญาณ และช่วยตัวเองตามหานายหญิงในเวลาเดียวกันได้อีกด้วย...