ตอนที่ 3 ครอบครัวสำเร็จรูป

ตอนที่ 3 ครอบครัวสำเร็จรูป

"แม่! แม่! ฮือ ๆ ตื่น ๆ " เสียงร้องไห้ของเด็กที่ร้องไห้ไปด้วยเรียกแม่ไปด้วย ทำให้คนที่ได้ยินเสียงรู้สึกเจ็บปวดใจกับสิ่งที่ได้ยิน

เจ้าหรูพยายามลืมตาตื่น เพราะได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ดังอยู่ข้างหู ความเจ็บปวดที่วิ่งเข้าไปในหัวสมองทำให้เธอทรมาน อาการปวดหัวทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบทนไม่ไหว

ความเจ็บปวดทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้น พร้อมกับความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เหตุการณ์นี้ทำให้เจ้าหรูต้องลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาเจียนบางอย่างออกมา หลังจากนั้นทุกอย่างก็เริ่มเลือนรางอีกครั้ง แม้แต่เสียงร้องที่ดังก่อนหน้านี้ก็หายไปด้วยเช่นกัน 

แต่แล้วความทรงจำระลอกใหม่ก็ไหลผ่านมาอีก ในครั้งนี้ไม่ใช่แค่ความทรงจำ แต่ยังเป็นความรู้สึกนึกคิดของอีกคน ซึ่งเธอรู้ได้ในทันทีว่าคือกู้เจ้าหรูที่อยู่ในโลกนี้

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ อยู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงของเด็กร้องไห้อีกครั้ง เธอพยายามลืมตาตื่น เพราะเธอรู้ดีว่าเสียงนี้มันช่างคุ้นเคย จะเป็นใครไปไม่ได้ ต้องเป็นลูกสาวของเธอที่อยู่ในโลกใบนี้แน่นอน

"แม่ แม่ ฮือ ฮือ"

เจ้าหรูลุกพรวดขึ้นทันทีที่สามารถลุกไหว เธอเห็นเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งร้องไห้อยู่ข้าง ๆ อย่างน่าสงสาร เธอไม่รอช้า รีบเข้าไปสวมกอดเด็กคนนั้นไว้ด้วยความรู้สึกผูกพันรักใคร่ ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นโดยที่เธอก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อาจเป็นเพราะผสานวิญญาณอย่างที่ภูตน้อยถิงถิงบอกไว้ เธอจึงสามารถรับรู้ความรู้สึกนี้ได้

"ไม่ร้อง ไม่ร้อง แม่ตื่นแล้ว" เจ้าหรูร้องไห้ตามเจ้าตัวเล็กและพยายามปลอบไปด้วย ตอนนี้ทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงริมลำธาร บริเวณโดยรอบไม่มีคนอยู่เลย

จากความทรงจำที่ได้รับ ลูกสาวของเธอตกน้ำ เธอเป็นคนลงไปช่วยขึ้นมาได้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเธอถึงรู้สึกเหมือนตัวเองจมน้ำไปมากกว่า

"แม่ไม่ตื่น" เสียงเด็กหญิงสะอึกสะอื้นพูดแต่คำนี้ ทำให้เธอพยายามสะกดอารมณ์เอาไว้ เธอต้องปลอบลูกของเธอเสียก่อน ก่อนที่เธอจะไปเอาคืนใครบางคนที่ทำให้มันเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น

"แม่ไม่เป็นไร แม่แข็งแรงดี แล้วแม่ก็ตื่นแล้วด้วย" เจ้าหรูลูบหัวเจ้าตัวเล็กเบา ๆ เพื่อเป็นการปลอบโยน

"แม่มีอะไรจะบอกหนู ต่อไปนี้ไม่ว่าใครจะเรียกให้ไปหา ก็ห้ามไป หากไม่แน่ใจให้มาถามแม่ก่อนว่าไปได้ไหม" ที่ลูกเธอตกน้ำในครั้งนี้ เพราะเกิดจากคนคนหนึ่งที่ต้องการกลั่นแกล้ง ไม่ใช่เพราะลูกเธอพลัดตกลงไปเอง

"เข้าใจจ้ะ" หลิวรั่วอิง ตอบรับแม่ สิ่งไหนที่แม่สอน เธอจะจดจำเป็นอย่างดี

"คนสวยของแม่... เรากลับบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อนดีกว่า เราเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำเลย" เจ้าหรูลุกขึ้นจับมือลูกสาวเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน ตอนนี้เธอจะยังไม่เอาคืนคนที่เป็นต้นเหตุ แต่เธอไม่มีทางปล่อยไปง่าย ๆ อย่างแน่นอน

บ้านของเธออยู่ไม่ไกลจากบริเวณนี้มากนัก เป็นบ้านชั้นเดียวที่อยู่ติดกับลำธาร อยู่ห่างไกลจากผู้คน เพราะตรงนี้คือจุดกึ่งกลาง มันง่ายต่อการเดินทาง ฝั่งทิศตะวันออกคือหมู่บ้านที่พ่อแม่และพี่ชายของเธออาศัยอยู่ ส่วนทิศตะวันตกคือหมู่บ้านที่ครอบครัวของสามีอาศัยอยู่ ทิศเหนืออยู่ติดกับภูเขา ส่วนทิศใต้เป็นมณฑล สามารถเดินเท้าไปได้ ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงตัวเมืองแล้ว เธอจึงเลือกสถานที่แห่งนี้เป็นที่สร้างบ้าน

เจ้าหรูพาลูกกลับมาบ้านและเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อย เธอให้ลูกนอนพักเพื่อรอดูอาการ ถึงแม้ช่วงนี้อากาศจะไม่หนาวเย็น แต่ก็ต้องระวัง เพราะหากไม่สบายขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่ ส่วนมากเธอจะอยู่บ้านเพียงสองคนแม่ลูกเท่านั้น

เจ้าหรูคิดทบทวนความทรงจำของตัวเอง เธอเข้ามาอยู่ในโลกนี้ซึ่งตรงกับยุค 80 นึกถึงคำพูดของถิงถิงที่บอกว่ามีครอบครัวที่อบอุ่น อยากบอกเหลือเกินว่าอบอุ่นจนร้อนจะเป็นไฟอยู่แล้ว อบอุ่นสุด ๆ มาถึงก็มีทั้งลูกและสามีสำเร็จรูป เธอยินดีที่ตัวเองมีลูกสาว แต่เธอกลับไม่ยินดีที่มีสามี!!

ทั้งสองคนไม่ได้รักกัน... ในตอนแรกเจ้าหรูก็ไม่ได้รังเกียจสามี คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาหากจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ส่วนมากผู้คนก็แต่งงานกันโดยไม่ได้รักใคร่ก็ยังอยู่กันได้ แต่มันไม่เป็นแบบที่เธอคิด เพราะสามีมีคนรักอยู่แล้ว แต่เพราะมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นก่อน จึงทำให้พวกเขาไม่ได้แต่งงานกัน ทั้งที่พวกเขาวางแผนจะแต่งงานกันตั้งแต่แรก

เหตุที่ว่าก็มาจากความเมามายของเขาที่เห็นเธอเป็นหญิงคนรัก จึงทำให้เกิดเรื่องจนเกินเลยและเหมือนว่าเหตุที่เกิดครั้งนั้นครั้งเดียวทำให้เจ้าหรูตั้งครรภ์ หลิวเย่เมาจริงหรือเปล่า เธอก็ไม่อาจรู้ได้ เพราะเธอจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้

หากให้เจ้าหรูคาดเดาเธอก็น่าจะโดนวางยาหรืออะไรสักอย่าง รู้ตัวอีกทีคือตอนที่ตื่นมาอยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่าแล้วมีสามีนอนอยู่ข้าง ๆ และด้วยยุคสมัยและอะไรหลาย ๆ อย่าง เขาเลยต้องรับผิดชอบ ทั้งที่เขาก็ไม่ได้จะเต็มใจสักเท่าไหร่ 

หากก่อนหน้านี้เธอไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่น่าเหลือเชื่อ เธออาจเป็นบ้าไปแล้ว ข้อมูลหลายสิ่งหลายอย่างที่ได้รับรู้ ทำให้เธอทึ่งในความสามารถของกู้เจ้าหรูที่อยู่ในโลกนี้ ส่วนมากผู้หญิงที่อยู่ในยุคนี้ต้องเป็นรองผู้ชาย แต่เจ้าหรูกลับเข้มแข็ง หากใครทำร้าย เจ้าหรูก็สวนกลับทันทีอย่างไม่เกรงกลัว จึงได้ฉายาเป็นนางปากร้ายประจำหมู่บ้านที่ครอบครัวสามีอาศัยอยู่

โลกก่อนเธอรับบทนางร้ายมาแล้ว โลกนี้จะรับบทนางร้ายอีกจะเป็นไรไป หากการเป็นนางร้ายแล้วสามารถปกป้องตัวเองและคนที่ตัวเองรักได้ เธอเป็นได้มากกว่านางร้ายเสียอีก!!

ขนาดเธอร้ายแล้ว คนรักของสามีก็ยังกล้าเข้ามาทำร้ายลูกของเธอทุกครั้งที่มีโอกาส เธอก็เอาคืนอย่างสาสมเช่นกัน แต่คนรักของสามีก็ยังไม่หยุดเพราะว่ามีแผนในใจ แผนที่ต้องการให้ทุกคนมองเธอเป็นคนใจร้าย เป็นผู้หญิงที่ไม่ดี กล้าลงมือทุบตีคนอื่น กล่าวหาว่าเธอลงมือเพราะเกิดอาการหึงหวง และคนทั้งหมู่บ้านก็เชื่อแบบนั้น ส่วนนังตัวดีกลับได้คะแนนความสงสาร หากให้มองว่าร้ายจริง ๆ นังตัวดีนั่นแหละที่ร้าย!!!

ร้ายแบบนี้แหละ... สมน้ำสมเนื้อหน่อย... แม่คนดี... รอนางร้ายเจ้าหรูก่อน จะจัดให้อย่างงามเลย!!  

หากอยากได้สามี เจ้าหรูคนนี้จะประเคนมอบให้อย่างงาม... แต่แบบงามหน้านะ เล็ก ๆ ไม่ทำ เจ้าหรูชอบใหญ่ ๆ งานอลังการ ให้สมกับเป็นนางร้ายอันดับหนึ่ง!!

บางอย่างที่สำเร็จรูป มันสะดวกดีแต่อาจไม่ได้ดีที่สุด ก็แค่ทิ้ง แต่การทิ้งนั้นเราต้องได้ผลประโยชน์ด้วยเช่นกัน ขยะสำหรับเธอ... แต่มันมีค่ากับคนอื่น ก็เตรียมจ่ายค่าขยะให้เธอด้วยก็แล้วกัน...

"ขอบใจถิงถิง อย่างน้อยก็ไม่ได้หลอกกันทั้งหมด" เจ้าหรูควานหาสร้อยไข่มุกทันทีที่นึกขึ้นได้

"เลือดใคร... " เมื่อสร้อยไข่มุกสีขาวยังมีรอยเปื้อนเลือด ถึงจะเปื้อนเพียงนิดเดียวแต่ก็มองเห็นได้ชัดเจน

"มิติวิเศษ ห้าง ธนาคาร หรืออะไรก็ได้ จงมา... จงมา... " เจ้าหรูพึมพำขอพรเบา ๆ 

แต่ทุกอย่างกลับเป็นปกติ ไม่มีเสียง ไม่มีแสงแปลก ๆ เกิดขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอก็เดินออกจากห้องนอน ปล่อยให้ลูกนอนพักก่อนที่จะเดินสำรวจรอบ ๆ บ้าน สามีของเธอไม่ค่อยได้ออกมานอนที่บ้านหลังนี้สักเท่าไหร่ เขาจะนอนที่บ้านพ่อแม่ที่อยู่ในหมู่บ้าน แต่เขาจะแวะมาดูบ่อย ๆ ต้องบอกว่าครั้งนั้นครั้งเดียวเท่านั้นที่เธอมีอะไรกันกับเขา หลังจากนั้นมา พวกเธอไม่เคยได้ใกล้ชิดหรือนอนด้วยกันเลยสักครั้ง

หากเขาออกมานอนที่นี่ เขาจะนอนห้องของเขาต่างหาก ไม่เข้ามายุ่งกับเธอและลูก ส่วนหนึ่งมาจากตัวเจ้าหรูด้วยเช่นกัน เธอพยายามรักษาระยะห่างจากเขา นั่นเพราะเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารังเกียจเธอ และยังมีหลาย ๆ เหตุการณ์ที่เขากระทำกับเธอและลูก เหมือนต่างคนต่างอยู่ แต่เขายังรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในครอบครัวเท่านั้นเอง

"ไอ้สารเลว!! " เจ้าหรูสบถด่าด้วยถ้อยคำที่ไม่น่าฟังสักเท่าไหร่ ที่บอกไม่น่าฟังนั่นเพราะเธอไม่นิยมด่า โลกที่จากมาแค่คนเห็นหน้าก็ไม่กล้าขึ้นเสียงกับเธอแล้ว เธอเลยไม่มีความจำเป็นต้องเอ่ยปากด่าทอใครเลย

"หน้าตาเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือแม้แต่ผมที่ยาวสลวย" เจ้าหรูมองตัวเองในกระจกใบเก่า ค่อย ๆ พิจารณาตัวเอง ตรวจดูร่างกายตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก

เจ้าหรูค่อย ๆ สำรวจรอบ ๆ บ้านพร้อมกับทบทวนความทรงจำที่ได้รับด้วยเช่นกัน บ้านหลังนี้มีสิ่งของหลายอย่างพร้อมใช้ ไม่ได้ขาดแคลนขนาดนั้น ตอนนี้เธอไม่ได้ทำงาน เธอทำหน้าที่เลี้ยงลูกเพียงอย่างเดียว

ก่อนหน้านั้นเธอก็ทำงานเหมือนกันกับทุกคน แต่เพราะอยากเอาคืนสามี เธอเลยยืนกรานว่าจะไม่ทำงาน จะอยู่บ้านเลี้ยงลูกและทำงานบ้านเพียงเท่านั้น ซึ่งเขาก็ต้องยอม ไม่อย่างนั้นเธอจะเข้าไปโวยวายในบ้านแม่ของเขา เพื่อรักษาหน้าตา เขาจึงต้องยอมเธอในหลาย ๆ เรื่อง

ที่เขาต้องยอมเพราะเขาเป็นหัวหน้าฝ่ายพลาธิการ การรักษาหน้าตาชื่อเสียงจึงสำคัญ เพราะเขามีเงินเดือนและตำแหน่งหน้าที่การงานที่ดีแบบนี้ หญิงคนรักถึงยังไม่ยอมแต่งงานออกไป คงรอเวลาที่เธอกับสามีหย่ากัน

เจ้าหรูคิดว่าพวกเขาน่าจะตกลงอะไรกันสักอย่าง ไม่อย่างนั้นผู้หญิงคงแต่งงานออกไปแล้ว เพราะผู้หญิงอายุยี่สิบกว่าปีแล้ว แต่ยังอยู่บ้านกับพ่อแม่ และเธอมั่นใจว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีแค่คนสองคนเท่านั้นที่รู้ คงจะรู้เรื่องกันทั้งครอบครัวอย่างแน่นอน

แค่นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาก็ชวนปวดหัวแล้ว แต่ไม่มีอะไรน่าห่วงเพราะเจ้าหรูที่อยู่ในโลกนี้ปูทางไว้เป็นอย่างดี แต่ที่เจ้าหรูยังไม่กล้าลงมือเพราะยังไม่มั่นใจว่าอนาคตจะเป็นแบบไหน เธอเลยใจเย็นเพื่อรอเวลา 

แต่เจ้าหรูที่มาจากโลกอื่นพอจะเดาความน่าจะเป็นได้ เธอคิดว่าอนาคตคงไม่แตกต่างจากโลกที่เธอจากมามากนัก เพราะเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมามีบางเหตุการณ์ที่คล้ายกัน ยังไงเธอก็ต้องรีบลงมือก่อน เพราะเธอคิดว่าคนที่ชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ แต่เธอต้องทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวังและต้องรอบคอบเสมอ ไม่อย่างนั้นจากที่คิดว่าจะได้เปรียบ อาจกลายเป็นคนเสียเปรียบเสียเอง...