ตอนที่ 5 สามีที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 5 สามีที่น่ารังเกียจ

ผ่านมาสามวันแล้วที่เจ้าหรูมาอยู่ที่โลกใบนี้

สามวันที่เฝ้ารอว่ามีสิ่งของอะไรติดตัวมาบ้าง แต่ทุกอย่างก็ยังเงียบไม่มีปฏิกิริยาตอบรับหรือผิดปกติอะไรเลย แต่เธอก็ยังใส่สร้อยไข่มุกติดตัวอยู่ตลอดเวลา เพราะจำที่ถิงถิงเคยบอกไว้ว่า... บางครั้งพรวิเศษอาจปรากฏช้า เธอเลยเฝ้ารอเวลาอย่างใจจดใจจ่อ

วันแรกที่เจ้าหรูพาลูกสาวไปหัดว่ายน้ำ เธอรู้ว่ามีคนมายืนดูเธอสองคนแม่ลูกเล่นน้ำ แต่ที่เธอทำตัวปกติเหมือนไม่รับรู้การมีอยู่ของเขา เพราะเขาไม่มีค่ามากพอที่จะทำให้เธอหยุดเล่นสนุกกับลูก รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของลูกสาวมีค่ามากกว่าการที่เธอจะหยุดทักทายเขา

หากเดาไม่ผิด เธอคิดว่าคนรักของเขาคงไปบอกข่าวเกี่ยวกับเรื่องเธอและลูก เขาถึงออกมาดู แต่เมื่อมาเห็นแล้วว่าเธอกับลูกอยู่ดีมีความสุข เขาก็กลับไปทันที และตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็ไม่เห็นเขาออกมาที่นี่อีกเลย

เจ้าหรูจะพาลูกสาววิ่งออกกำลังกายในทุกเช้า และต่อด้วยฝึกท่าทางต่าง ๆ ที่เธอเคยเรียนมา ศิลปะการป้องกันตัวทั้งหลายที่เคยเรียนมา เธอก็เอาออกมาฝึกกับลูกสาว ถึงแม้ลูกสาวจะยังเล็ก แต่หากฝึกไปเรื่อย ๆ มันต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน ดีที่อิงอิงตัวน้อยชอบที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ แม่พาทำแบบไหน อิงอิงก็ทำตาม เก้ ๆ กัง ๆ บ้างแต่ก็ยังดีกว่าไม่ลงมือทำอะไรเลย

"แม่จ๋า... วันนี้หนูตีขาได้แล้ว" อิงอิงเกาะโขดหินและค่อย ๆ ตีขาเพื่อที่จะหัดว่ายน้ำตามที่แม่สอน

"ค่อย ๆ ทำไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวมันก็ทำได้ แม่ใช้เวลาในการฝึกว่ายน้ำหลายเดือนเลยทีเดียว มันยากมาก พอตีขาได้ มือก็ไปไม่เป็น แต่พอมือได้ก็ลืมตีขา" นึกถึงครั้งแรกที่ตัวเองหัดว่ายน้ำ และเธอเป็นคนที่ว่ายน้ำไม่แข็ง แทบจะจมน้ำอยู่ตลอดเวลาอีกด้วย

"แต่แม่ก็ว่ายน้ำได้ใช่ไหมจ๊ะ" แม่ใช้เวลานาน เธอก็อาจใช้เวลานานเหมือนกัน

"ใช่จ้ะ เพราะแม่ฝึกทุกวัน หากอยากว่ายน้ำได้เร็ว ๆ ลูกก็ต้องฝึกบ่อย ๆ อาจว่ายน้ำได้เร็วกว่าแม่ก็ได้" พูดคุยไปด้วย มือก็คอยประคองตัวให้ลูกตีขาไปเรื่อย ๆ 

ทั้งสองฝึกว่ายน้ำกันประมาณชั่วโมงหนึ่งก็พากันอาบน้ำที่ลำธารให้เรียบร้อย แล้วจูงมือกันกลับบ้าน จนเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว พอถึงบ้านก็พากันกินข้าว หลังจากกินข้าวเสร็จก็จะอ่านหนังสือและหัดเขียนหนังสือ

เจ้าหรูคนเก่าอ่านหนังสือไม่ค่อยคล่อง แต่เจ้าหรูคนที่มาจากยุคปัจจุบันค่อนข้างมีความรู้ด้านนี้อยู่มาก เธอเรียนรู้ได้หลายภาษา และเธอจะถ่ายทอดทั้งหมดให้กับลูกสาวตัวน้อยของเธอ

"โทโทโระ โทโทโระ" อิงอิงร้องเพลงที่แม่สอนพร้อมกับเดินส่ายก้นเต้นไปมาอย่างอารมณ์ดี

เจ้าหรูหัวเราะกับท่าทางของลูกสาวที่ร้องเพลงการ์ตูนแอนิเมชันที่เธอเป็นคนสอน พอร้องได้ก็เต้นส่ายก้นไปด้วย แต่ใช่ว่าลูกสาวจะเต้นเพียงอย่างเดียว ลูกสาวเต้นส่ายก้นไปด้วย พร้อมกับเดินหาตัวอักษรตามที่เธอสั่งไปด้วย

"มัวแต่ร้องเพลงจะได้ไหมนั่น" ตอนนี้กำลังสอนให้รู้จักตัวอักษรภาษาอังกฤษ 

บางครั้งสอนอย่างเดียวจะทำให้เด็กเบื่อ เธอเลยเขียนและวางปะปนกันจนมั่วไปหมด แล้วให้ลูกสาวหาตัวอักษรที่เธอบอกมาส่งให้ มันเหมือนการเล่นเกมไปด้วย และมันได้ผล ลูกสาวไม่มีเบื่อเลย หาตัวอักษรไปด้วยร้องเพลงไปด้วยอย่างอารมณ์ดี

"พวกคุณสบายดีไหม" หลิวเย่ เอ่ยถามทันทีที่เข้ามาในบ้าน

"ก็ดี... เอาเงินเดือนมาให้เหรอ" เจ้าหรูตอบกลับและถามถึงเรื่องเงิน

"เมื่อสามวันก่อนลูกตกน้ำเหรอ"

"ผ่านไปสามวันค่อยมาถาม ถ้าหากเป็นอะไรไปก็น่าจะตายไปแล้ว ไม่อยู่ให้คุณมาถามแบบนี้หรอก" เจ้าหรูหันไปจ้องหน้าอีกคน พร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างสังเวช คนคนนี้ไม่น่าจะเป็นพ่อคนเลย ช่างเป็นสามีที่น่ารังเกียจจริง ๆ

"ผมเพิ่งว่างจากงาน คุณดูลูกยังไงถึงปล่อยให้ลูกตกน้ำได้"

"โอ้... ไม่น่าเชื่อว่าหัวหน้าหลิวจะเชื่อคนง่ายขนาดนี้" เจ้าหรูจ้องตาไม่กะพริบ หากเดาไม่ผิด คนรักของเขาก็คงไปพูดในสิ่งที่มันตรงข้ามกับการกระทำอย่างแน่นอน

"ผมถามดี ๆ คุณก็แค่ตอบเท่านั้น งานก็ไม่ได้ทำ ยังดูแลลูกให้ดีไม่ได้เลย" ตอนหยุดทำงานบอกว่าจะได้มีเวลามาดูแลลูก แต่พอมีเวลาดูแลลูกจริง ๆ กลับไม่สนใจ ปล่อยให้ลูกไปตกน้ำได้อย่างไร

"ถ้าคุณเชื่อไปแล้วว่ามันเป็นแบบนั้น คุณก็ไม่ควรมาถาม เพราะหากฉันเป็นคนผิดจริง ๆ ฉันก็คงไม่ยอมรับง่าย ๆ จริงไหม! " น่ารังเกียจไม่พอ แถมยังโง่งมอีกต่างหาก

"หากคุณยังดูแลลูกไม่ดี คุณก็ควรไปทำงาน แล้วผมจะจ้างคนดูแลลูกเอง" แบบนั้นน่าจะดีที่สุด

"ใครหนอจะเป็นพี่เลี้ยงเด็ก... คนรักของคุณหรือเปล่า จ้างแพงไหม" เจ้าหรูยอกย้อนถามกลับด้วยใบหน้ายียวนกวนประสาท ไม่ได้รู้สึกรู้สาว่าเขาจะทำอะไรกับคนรักของเขา เรื่องแบบนี้มันกลายเป็นเรื่องตลกสำหรับเธอไปเสียแล้ว หากเป็นแต่ก่อน เธออาจจะไม่พอใจในหลาย ๆ อย่าง แต่ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกแบบนั้นอยู่อีกเลย

"เขาเต็มใจดูแลอิงอิงให้โดยไม่คิดค่าจ้าง แต่ผมจะให้เขาดูแลโดยไม่ให้ค่าจ้างก็กระไรอยู่" หลิวเย่พยายามพูดดี ๆ ไม่ใช้อารมณ์ และใช้เหตุผลเพื่อให้ภรรยาเข้าใจ

"ไม่ต้องสาระแนมาเลี้ยงลูกฉัน เอาเงินมา แล้วคุณก็กลับไปได้เลย" เจ้าหรูเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วกระซิบเสียงเบา เพราะคำบางคำเธอไม่ต้องการให้ลูกสาวได้ยิน

"หนูจะอยู่กับแม่" อิงอิงได้ยินที่พ่อจะให้เธอไปอยู่กับคนอื่น อย่างไรเธอก็ไม่มีทางไปอยู่กับคนอื่นแน่นอน

"คุณสอนอะไรลูก ทำไมถึงอยากอยู่แต่กับคุณ" หลิวเย่คาดคั้นเอาคำตอบในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

"ฉันจะสอนอะไรมันก็เรื่องของฉัน หากคุณไม่ยุ่งกับเรา ฉันก็ไม่ทำให้คุณเดือดร้อนแน่นอน" เจ้าหรูก็ไม่ยอมเช่นเดียวกัน จริง ๆ แล้วเธออยากจะด่าเสียด้วยซ้ำ เป็นเขาเองที่ไม่ใส่ใจลูกตั้งแต่แรก ตอนนี้จะมาถามว่าเธอสอนอะไร

"คุณสอนให้ลูกก้าวร้าว" หลิวเย่ต่อว่าทันทีที่เห็นท่าทางของสองแม่ลูก

"อันนี้แก่แล้วหูตึงหรือว่ายังไง ทำไมถึงคิดว่าลูกฉันก้าวร้าว คุณหูเบาไปฟังคนอื่นมามากกว่า หลิวเย่... หลิวเย่... คุณก็โตแล้ว น่าจะวิเคราะห์ดี ๆ อย่าหน้ามืดตามัวหลงผู้หญิงจนลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัว" โง่ยังไงก็โง่อยู่วันยังค่ำ 

"อิงอิงจ๋า... ลูกเข้าไปรอในห้องนอนก่อนได้ไหม แม่ขอคุยธุระกับพ่อสักหน่อย เอาหนังสือนั้นไปเขียนก่อนก็ได้" เมื่อตัดสินใจแล้วก็หันมาบอกลูกสาว ในเมื่อเขามาก็ดีแล้ว บางอย่างมันก็ต้องตกลงให้เรียบร้อย

ในเมื่อเธอมั่นใจในหลาย ๆ อย่างแล้ว โดยเฉพาะเรื่องลูกสาว เธอจะอยู่ได้โดยไม่สนคนพวกนี้อีก ต้องขอบคุณเจ้าหรูคนเก่าที่สอนลูกให้อยู่ได้โดยไม่มีพวกเขามาตั้งแต่เล็ก ๆ จนมาถึงวันนี้ วันที่เธอจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนี้อีก

"ผมแค่หวังดี เผื่อคุณอยากจะเข้าไปทำงานในเมือง ตอนนี้มีเปิดรับสมัครแล้ว และผมสามารถฝากงานให้คุณได้ด้วย" หลิวเย่พูดต่อทันทีที่ลูกสาวเดินหายเข้าไปในห้อง

"ครอบครัวของคุณเคยพูดเรื่องหย่า พวกเขาต้องการให้ฉันกับคุณหย่ากัน ตอนนี้ยังต้องการหย่าอยู่ไหม" เจ้าหรูไม่ได้สนใจในสิ่งที่สามีบอก เธอสนใจในสิ่งที่ครอบครัวของเขาเคยพูดมากกว่า

"คุณต้องการที่จะหย่ากับผมเหรอ" หลิวเย่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย ทุกครั้งที่ครอบครัวเขาพูดถึงเรื่องหย่า ภรรยาจะปฏิเสธตลอด แต่ทำไมวันนี้กลับเป็นคนที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเสียเอง

"ฉันไม่ได้พูดแบบนี้ อย่าตีความหมายเข้าข้างตัวเอง แค่นี้พวกคุณก็เห็นแก่ตัวแล้ว พวกคุณเป็นคนพูดเรื่องหย่ากับฉันก่อนเอง" หากหย่าจริง ๆ มันจะไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่เขากลับพูดเหมือนว่าเธอเป็นคนต้องการหย่าเอง ทั้งที่ครอบครัวเขาบีบบังคับเธอมาตลอดระยะเวลาห้าถึงหกปีที่เธอได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา ถึงจะไม่ได้อาศัยอยู่ร่วมกัน แต่เธอก็คือคนที่มีใบทะเบียนสมรส

"ตลอดเวลาคุณไม่ยอมหย่า แล้วทำไมอยู่ ๆ คุณถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา" หลิวเย่ไม่ค่อยไว้ใจภรรยาสักเท่าไหร่ เขารู้ว่าภรรยาเป็นคนไม่ยอมคน และถ้าหากโมโหหรือเอาเรื่องขึ้นมาก็ไม่ไว้หน้าใครเช่นเดียวกัน เพราะแบบนี้จึงทำให้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั้งหมู่บ้าน 

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร เขาไม่ต้องการให้มีผลกระทบต่อหน้าที่การงานของเขา เลยหลีกเลี่ยงที่จะมาหา ยังดีที่ชาวบ้านแยกแยะได้ เห็นว่าเขาพักอยู่ที่บ้านแม่มากกว่าที่จะออกมาที่นี่ เขาจึงสามารถทำงานต่อได้อย่างสบาย ถ้าหากเขาไม่ทำงานจะเอาเงินเดือนที่ไหนมาจ่ายค่าเลี้ยงดูคนทั้งสอง เขายังมีค่าใช้จ่ายบางส่วนให้ครอบครัวพ่อแม่อีก และเขาก็ต้องใช้จ่ายส่วนตัวเขาอีก หากเขาไม่ได้ทำงานจะเอาเงินที่ไหนมาใช้จ่ายในส่วนนี้

"ฉันคิดว่ามันถึงเวลาที่จะต้องหย่าแล้ว แต่ก่อนที่ฉันจะหย่า ฉันก็ต้องมีหลักประกัน ฉันเป็นผู้หญิงที่มีลูกเล็ก กว่าจะตั้งตัวได้ก็ต้องลำบาก หากคุณตอบรับข้อเสนอ ฉันจะยอมหย่าให้ดี ๆ " สามวันมานี้เธอพยายามสอบถามลูกสาวแล้ว โดยใช้คำถามแบบอ้อม ๆ เธอถึงกล้าที่จะพูดเรื่องหย่ากับสามี ที่ทนอยู่มาถึงทุกวันนี้เพราะห่วงความรู้สึกของลูกสาวมากกว่าสิ่งอื่นใด

หลังจากที่เธอเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามลูกสาวเกี่ยวกับเรื่องนี้ คำตอบที่ได้ยินจากปากลูกสาวก็ทำให้เธอคาดไม่ถึงและสงสัยมากกว่าเดิมเสียอีก อิงอิงบอกว่าหลิวเย่ไม่ใช่พ่อของเธอ ไม่รู้ว่าจำมาจากไหน หากจำไม่ผิด เธอไม่เคยพูดเรื่องหลิวเย่ไม่ใช่พ่อ เธอสอนแค่ว่าเราต้องอยู่ให้ได้เมื่อไม่มีพ่อแค่นั้นเอง คำแบบนั้นเธอไม่เคยสอน ไม่เคยบอกเลยด้วยซ้ำ 

เรื่องที่ลูกสาวพูดว่าหลิวเย่ไม่ใช่พ่อยังคงเป็นปริศนา เพราะเธอถามลูกสาวแล้ว และดูเหมือนว่าลูกสาวก็ไม่รู้ว่าเอามาจากไหน แต่รู้แค่ว่าเขาไม่ใช่พ่อเท่านั้นเอง เจ้าหรูเลยเดาว่าลูกสาวพูดเองเออเอง อาจเพราะเขาไม่เคยทำตัวเหมือนพ่อเลยทำให้ลูกสาวคิดไปแบบนั้น

"คุณจะเรียกเงินจากผมใช่ไหม" หลิวเย่ถามอย่างตรงไปตรงมา

"ใช่... เพื่อเป็นต้นทุนในการใช้ชีวิต ฉันต้องการเงิน หากพวกคุณให้ฉันได้ ฉันก็ยอมหย่าให้แบบที่บอกไปก่อนหน้านี้ แต่ถ้าไม่ได้คุณก็เตรียมตัววุ่นวายเหมือนเดิม เพราะฉันจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เงียบอีกต่อไป ฉันจะเป็นคนสร้างชื่อเสียงให้คุณเอง หากอยากรักษาหน้าตา คุณก็จ่ายให้ฉันเท่านั้นเอง" เจ้าหรูต่อรองอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน

"คุณต้องการเท่าไหร่" อยากรู้ว่าอิสระนี้มีราคาค่างวดเท่าไหร่

"2000 หยวน" เธอรู้ว่ามันอาจจะมากเกินไป แต่จริง ๆ แล้วมันก็คุ้มค่ากับความสุขของพวกเขาไม่ใช่เหรอ

เงิน 2000 หยวนในยุคนี้ถือว่าไม่มากเกินไปไม่น้อยเกินไป เธอต้องเรียกในอัตราที่พวกเขาจะจ่ายให้ได้ง่าย ๆ ไม่เล่นตุกติกกับเธอ แต่ใช่ว่าจะถูกจนเกินไป หากอยากได้อิสระก็จ่ายมาแค่นั้นเอง

หากเขาฉลาดมากพอ เขาจะจ่าย ยังไงเขาก็จ่ายให้เธออยู่แล้วเดือนละ 30 หยวน ถือว่าเป็นเงินเดือนที่ทำให้เธอกับลูกอยู่ได้อย่างไม่เดือดร้อน เพราะเธอไม่ได้ใช้จ่ายสิ้นเปลือง อีกอย่างครอบครัวพ่อกับแม่ของเธอก็มีอาหารมาส่งอยู่เป็นประจำ

"เงินขนาดนั้นผมจะไปหาที่ไหนได้ ผมได้เงินเดือนเพียงนิดเดียว" หลิวเย่ค่อนข้างตกใจที่อีกคนเรียกเงินขนาดนั้น เงินไม่ใช่น้อย ถ้ามีถึง 1000 หยวนก็ถือว่าครอบครัวอยู่ดีกินดีมีสุขแล้ว แต่นี่เรียกถึง 2000 หยวน มันมากเกินไป

"หากไม่มี... ฉันก็ไม่หย่า แล้วก็อย่าลืมไปบอกคนรักของคุณด้วย อย่ามายุ่งกับฉันและลูกอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะลองเล่นทีเผลอบ้างเหมือนกัน น่าจะสนุก คนรักของคุณถึงชอบทำบ่อย ๆ " เจ้าหรูไม่ได้ขู่ แต่เธอจะทำอย่างนั้นจริง ๆ 

"แต่ตอนนี้คุณจ่ายเงินเดือนมาก่อน แล้วก็กลับไปปรึกษากันได้เลย" เมื่อเห็นเขายืนนิ่งเงียบ เธอเลยแบมือออกไปเพื่อขอเงินเดือนของเดือนนี้

ส่วนเรื่องนั้นก็ให้เขาไปปรึกษากันก่อน เพราะเขาคงไม่สามารถตัดสินใจคนเดียวได้ เธอมั่นใจว่าครอบครัวของเขาและผู้หญิงคนนั้นกล้าที่จะจ่ายเงินจำนวนนี้แน่นอน เพราะทุกคนคิดว่าตำแหน่งหน้าที่การงานของหลิวเย่จะสามารถหาเงินได้มากกว่าที่เธอเรียกไป แต่พวกเขาคงลืมนึกไปว่า อนาคตนั้นไม่มีอะไรแน่นอน...

"อ๋อ... อีกเรื่องหนึ่ง ถ้าคุณอยากให้เรื่องนี้มันดัง คุณสามารถป่าวประกาศได้เลยนะว่าฉันเรียกร้องเท่าไหร่ เพราะฉันไม่อาย... หึ หึ" เจ้าหรูหัวเราะในลำคอ เพราะเธอรู้ดีว่าเขาไม่กล้าพูดออกไป

เรื่องรักษาหน้าตาคือเรื่องสำคัญสำหรับเขา เพราะเขายังอยากอยู่ในตำแหน่งนี้นาน ๆ ไม่ใช่ว่ามีแค่เขาเท่านั้นที่อยากจะเป็นหัวหน้าฝ่ายพลาธิการ ยังมีคนอื่นที่อยากเป็นด้วยเช่นกัน แต่คนพวกนี้จะรู้ไหมว่า อีกไม่นานก็จะไม่มีหน่วยคอมมูนแล้ว... 

แต่อย่างว่า... คนพวกนี้คงมีเส้นสาย อาจจะได้ทำงานหน่วยงานของรัฐก็ได้ แต่เธอไม่สนใจ เพราะเธอมีเส้นทางของตัวเอง เธอวางแผนไว้ทั้งหมดแล้ว... รอถึงวันนั้น เธออยากเห็นว่าสามีที่น่ารังเกียจและโง่งมคนนี้จะเดินหน้าต่อยังไงเท่านั้นเอง...