ตอนที่ 4 เชื่อมความสัมพันธ์ให้รักกันมากกว่าเดิม

ตอนที่ 4 เชื่อมความสัมพันธ์ให้รักกันมากกว่าเดิม

เมื่อเจ้าหรูทำความเข้าใจเกี่ยวกับโลกนี้แล้ว

เธอก็เริ่มวางแผนในสิ่งที่จะทำต่อจากนี้ การได้เงินจากสามีนั้นถือว่าเป็นเรื่องดี แต่การที่รอเงินจากผู้ชายเพียงฝ่ายเดียวถือว่าไม่ดีแน่นอน ต้องหารายได้เพื่อเลี้ยงตัวเองให้ได้ ลำพังเพียงตัวเธอนั้นไม่เท่าไหร่ แต่ห่วงอนาคตของลูกสาวตัวน้อยมากกว่า

เจ้าหรูเข้าห้องนอนเพื่อหยิบสมุดบันทึกออกมาจดรายละเอียดต่าง ๆ ที่เธอจะต้องทำ เพราะยังไม่แน่ใจว่าจะทำสิ่งไหนก่อน ต้องวางแผนดี ๆ หากอยากเป็นอิสระและเป็นผู้ที่ได้เปรียบ เธอต้องรอบคอบให้มาก ๆ

แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอต้องนึกถึงความรู้สึกของลูกเป็นหลัก ก่อนหน้านี้ที่เจ้าหรูยังไม่ลงมือทำอะไร เพราะบางอย่างเจ้าหรูยังไม่แน่ใจ กลัวกระทบความรู้สึกของลูก และแน่นอนตอนนี้ก็เช่นกัน หากมันกระทบต่อความรู้สึกของลูกสาว เธอก็จะยังไม่ลงมือ 

เจ้าหรูสอนให้ลูกใช้ชีวิตโดยที่ไม่ต้องมีพ่อ เพราะปกติจะอยู่กันสองคนอยู่แล้ว ลูกสาวของเธอจึงไม่สนิทกับคนเป็นพ่อเท่าไหร่นัก

"แม่จ๋า ตื่นแล้ว" อิงอิงยิ้มหวานส่งให้แม่ที่กำลังนั่งเขียนอะไรอยู่ข้าง ๆ 

"หิวหรือยัง ขอดูก่อนว่าตัวร้อนไหม รู้สึกยังไงบ้าง" เจ้าหรูยกมือวางบนหน้าผากของลูก เพื่อตรวจสอบความผิดปกติของร่างกาย

"ยังไม่หิวจ้ะ แม่กำลังเขียนเลขหนึ่ง" อิงอิงใช้นิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปที่ตัวหนังสือที่แม่เขียน เธอจำได้!! 

"เก่งมาก! ความจำดีสุด ๆ " เจ้าหรูส่งยิ้มกว้างให้ลูกสาวพร้อมทั้งเอ่ยปากชม

เพราะเธอต้องอยู่แต่บ้าน ไม่ค่อยได้ออกไปไหน เธอจึงสอนหนังสือลูกสาวทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้เก่งอะไรมากมาย แค่พอที่จะอ่านออกเขียนได้เท่านั้นเอง แต่เจ้าหรูก็ซื้อสมุดหนังสือเพื่อเอามาสอนลูกด้วยตัวเอง

เจ้าหรูภาคภูมิใจในตัวเองเป็นอย่างมาก ไม่ว่าเธอจะอยู่โลกไหนก็ยังมีความคิดไม่งอมืองอเท้า ยังดิ้นรนและมีความคิดเป็นของตัวเอง

ไม่ใช่ว่าเธอไม่คิดที่จะหย่าขาดจากสามี เธอคิดแล้ว เธอวางแผนไว้แล้วด้วย แต่ติดตรงที่ว่าเธอห่วงความรู้สึกของลูก เพราะคนในยุคสมัยนี้ชอบเอาเรื่องนี้มาล้อเป็นเรื่องสนุกปาก 

หากครอบครัวใดครอบครัวหนึ่งขาดคนเป็นพ่อหรือแม่ไป คนเป็นลูกจะถูกเพื่อนล้อเลียน ไม่ใช่แค่เพื่อน บางทีผู้ใหญ่เองนั่นแหละที่จะเอามาว่ากระทบกระเทียบ เจ้าหรูไม่ต้องการให้ลูกเจอเรื่องแบบนั้น เธอจึงยังใจเย็นสอนลูกให้เข้มแข็ง สอนลูกให้อยู่ได้ด้วยตัวเอง หากเธอมั่นใจว่าลูกสามารถผ่านตรงนี้ไปได้ เธอถึงจะหย่าขาดจากสามี

"แม่จ๋าบอกว่าเราต้องเก่ง เราต้องดูแลกันและกัน" อิงอิงจำได้ดี พวกเธอทั้งสองคนจะต้องช่วยเหลือกัน และต้องดูแลกันเอง เพราะเธอไม่มีคนมาดูแล ไม่มีพ่อมาดูแล 

"ใช่แล้วจ้ะ ถึงจะเหลือแค่เราสองคน เราก็ต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง" หลังพูดจบประโยคก็ก้มลงไปหอมแก้มลูกสาวที่น่ารักของเธอทันที

มันไม่ใช่เรื่องผิดที่เจ้าหรูจะสอนลูกแบบนี้ เพราะคนเป็นพ่อไม่ได้สนใจลูกแม้แต่น้อย เขาให้เงินในแต่ละเดือนก็จริง แต่เขาไม่ได้สนใจความรู้สึกลูกแม้แต่นิดเดียว กว่าที่ลูกเธอจะเข้มแข็งเหมือนตอนนี้ ลูกของเธอก็ถามหาคนเป็นพ่อไม่ต่างจากเด็กคนอื่น ในเมื่อเขาไม่สนใจเอง ก็อย่ามาเรียกร้องทีหลังก็แล้วกัน

ยังดีที่ลูกสาวของเธอมีหน้าตาเหมือนเธอมากกว่า ไม่เหมือนพ่อเลยสักนิด ลูกสาวถอดแบบเธอมาทั้งหมด จึงทำให้ตากับยายและลุงรักหลานสาวคนนี้มาก มาเยี่ยมพวกเธออยู่บ่อย ๆ ซึ่งแตกต่างจากครอบครัวของสามีที่ไม่เคยมาเลยสักครั้ง จะมีแต่สามีนั่นแหละที่แวะมาหาบ้าง

"อิงอิงเก่ง!! เพราะอิงอิงเป็นลูกแม่จ๋า เราเก่งเหมือนกัน" อิงอิงส่งยิ้มหวานให้แม่ พร้อมกับชูมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ บ่งบอกว่าตัวเองเก่งจริง ๆ 

"ถูกต้องที่สุด!! ต่อไปนี้ลูกกับแม่จะออกกำลังกายกันทั้งเช้าและเย็น" เจ้าหรูบอกถึงสิ่งที่ตัวเองจะทำกับลูกสาวตัวน้อย

"ทำแบบไหนเหรอจ๊ะ" สาวน้อยวัยห้าขวบกว่า ๆ ที่กำลังอยากรู้อยากลอง เพราะสิ่งที่แม่พาทำแต่ละอย่างมันสนุกมาก

"ปกติเราวิ่งเล่นกันอยู่เป็นประจำใช่ไหม ต่อไปนี้จะเป็นการฝึกเหมือนทหาร เพื่อที่เราจะสามารถเอาตัวรอดได้เวลามีคนมารังแก" ถึงแม้ว่าลูกสาวจะยังเล็ก แต่ถ้ามีความรู้ในด้านนี้ไว้บ้าง ค่อย ๆ ฝึกไปเรื่อย ๆ ลูกเธอจะเก่งขึ้นมาเอง แต่ตอนนี้เธอจะเป็นคนปกป้องลูกเอง จนกว่าลูกของเธอจะสามารถปกป้องตัวเองได้

"ได้เลย! อิงอิงพร้อม! " อิงอิงชูมือสองข้างขึ้นบนอากาศ พร้อมทั้งกระโดดขึ้น บ่งบอกว่าเธอพร้อมมาก

"แต่ก่อนอื่น ลูกต้องบอกแม่ว่าทำไมถึงไปที่ลำธารคนเดียว" เธออยากรู้สาเหตุ ต้องถามให้รู้เรื่องเสียก่อนจะได้สอนถูก เพราะทุกครั้งลูกจะไม่เดินไปที่บริเวณนั้นคนเดียว

อิงอิงเลยเล่าให้แม่ฟังว่า ตอนที่เธอเล่นอยู่หน้าบ้าน และแม่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว พี่สาวคนสวยมาบอกให้เธอไปหาพ่อที่ลำธาร เธอก็เลยตามไป

เจ้าหรูได้ฟังก็ถึงกับหัวร้อนขึ้นมาในทันที ช่างกล้า!! มาหลอกลูกสาวเธอถึงในบ้านเลยทีเดียว ครั้งนี้คงต้องเล่นงานให้หนัก แต่ก็คงจัดการแบบเปิดเผยไม่ได้ เธอจะลองเปลี่ยนวิธีการเอาคืน เพราะการเอาคืนแบบซึ่ง ๆ หน้า เธอจะเสียเปรียบตลอด แต่รับรองว่างานนี้ได้รู้กันทั้งหมู่บ้านอย่างแน่นอน

เจ้าหรูเชื่อในสิ่งที่ลูกสาวบอก ถึงแม้ลูกสาวจะพูดวกไปวนมา แต่จับใจความได้ เพราะเธออยู่ด้วยกัน พูดคุยกันตลอดอยู่แล้ว และมันเคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแล้ว เรื่องที่คนรักของสามีมาหลอกล่อลูกสาวของเธอออกไป แรก ๆ เธอก็บอกสามี บอกครอบครัวสามี แต่ทุกคนคิดว่าเธอโกหก หลัง ๆ เลยไม่บอกและค่อย ๆ สอนลูกด้วยตัวเอง แต่เพราะลูกสาวยังเด็กจึงจำในสิ่งที่เธอสอนได้บ้างไม่ได้บ้าง

"แม่ว่าเราไปหัดว่ายน้ำด้วยกันดีไหม ลูกจะได้ว่ายน้ำเป็น" เมื่อคิดทบทวนแล้วว่าสิ่งไหนจำเป็นจะต้องเรียนรู้ก่อน เธอก็ไม่รอช้าที่จะชวนลูกทำสิ่งนั้น ในเมื่อบ้านอยู่ใกล้แม่น้ำใกล้ลำธาร สิ่งแรกที่เธอจะต้องทำคือสอนให้ลูกว่ายน้ำและเอาตัวรอดให้ได้เสียก่อน เพราะเธอไม่สามารถเฝ้าลูกได้ตลอดเวลา

"ทำได้เหรอจ๊ะ" เธอก็อยากว่ายน้ำเหมือนกัน

"ได้! ต่อไปช่วงเช้าเราจะวิ่งออกกำลังกาย แล้วมาฝึกการต่อสู้เพื่อป้องกันตัว ตอนเย็นเราจะไปหัดว่ายน้ำกันดีไหม" เจ้าหรูบอกถึงสิ่งที่จะทำ แม้บางอย่างลูกจะไม่รู้เรื่อง แต่เธอก็บอกเล่าให้ลูกฟัง

การสอนลูกของเจ้าหรูเหมือนสอนไปด้วย แนะนำพูดคุยไปด้วย เรียนรู้หลาย ๆ อย่างไปพร้อม ๆ กัน จึงทำให้ลูกสาวกล้าที่จะพูดกล้าแสดงความคิดเห็น

"แม่จ๋า... ว่ายน้ำเลยไหม" อิงอิงเขย่าตัวแม่เพราะเธออยากว่ายน้ำ

"ลูกต้องบอกอาการก่อน ตอนนี้มีอาการแบบไหนบ้าง ถ้าลูกตอบแล้วแม่คิดว่าเราสามารถไปหัดว่ายน้ำได้ เราค่อยไป แต่ถ้าแม่ดูแล้วว่ามันไม่ไหว ค่อยไปวันอื่นดีไหม" ถึงแม้จะดูแล้วว่าลูกสาวปกติดี แต่ก็ต้องสอบถามก่อนเพื่อความแน่ใจ

เมื่อสองแม่ลูกคุยกันรู้เรื่องแล้ว เจ้าหรูเลยตัดสินใจจะพาลูกสาวไปหัดว่ายน้ำในเย็นวันนี้ ช่วงเวลานี้เหมาะแก่การฝึกว่ายน้ำ เพราะอากาศไม่ได้หนาวเย็นมากนัก ดีที่ทั้งสองออกกำลังกายกันอยู่เป็นประจำ ถึงแม้การออกกำลังกายนั้นจะเป็นเพียงการวิ่งเล่น แต่ทั้งสองก็วิ่งในระยะทางที่ไกลและวิ่งแทบทุกวัน จึงทำให้ร่างกายของทั้งคู่ค่อนข้างแข็งแรงพอสมควร

"ทีหลังหากใครมาชวนไปไหน แม้เขาจะเอาใครมาอ้าง ลูกก็ห้ามไปเด็ดขาด มีอะไรต้องบอกแม่และถามแม่ก่อนเสมอ เข้าใจไหม" เมื่อคุยกันเข้าใจแล้ว เจ้าหรูก็ย้ำถึงเรื่องนี้อีกครั้ง เธอไม่อยากให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก

"เข้าใจจ้ะ" อิงอิงรับปากอย่างแข็งขัน ต่อไปนี้เธอจะไม่เชื่อใครอีกแล้ว!!

ก่อนหน้านี้ที่ลูกตามไปเพราะลูกยังเล็ก ไม่ค่อยรู้เรื่อง ใครชวนไปไหนก็ไปหมด แต่ครั้งนี้เธอเน้นย้ำ และลูกสาวอายุห้าขวบจะหกขวบแล้ว โตขึ้นมากจากแต่ก่อน หากเธอเน้นย้ำเรื่องนี้บ่อย ๆ ลูกสาวจะต้องจำได้แน่นอน

เมื่อพอมีเวลา ลูกอยากไปหัดว่ายน้ำ ทั้งสองจึงพากันเปลี่ยนชุดแล้วจูงมือกันไปที่ลำธารที่อยู่ใกล้ ๆ บ้านทันที

เจ้าหรูค่อย ๆ สอนลูกว่ายน้ำ สอนไปด้วยพูดคุยไปด้วย บางครั้งก็พากันหัวเราะเสียงดัง ลูกสาวก็พูดเจื้อยแจ้ว คอยถามว่าตัวเองทำถูกไหม บางครั้งก็พากันเล่นน้ำ แกล้งกันบ้างจนพากันหัวเราะเสียงดังไปทั่วบริเวณ มีทั้งเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุย หากใครผ่านไปมาแล้วได้ยินก็ต้องหยุดฟังเป็นธรรมดา เพราะเป็นเสียงของคนสองคนที่กำลังเล่นกันอย่างมีความสุข 

ทั้งสองไม่รู้เลยว่าภาพที่ทั้งสองกำลังเล่นน้ำกันนั้น มีคนมายืนมองอยู่ คนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาจะแวะมาดูสองแม่ลูกอยู่เป็นประจำ แต่นี่คือครั้งแรกที่ได้เห็นทั้งสองคนพูดคุยหยอกล้อกันอย่างมีความสุขสนุกสนาน เพราะปกติแล้วทั้งสองจะค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยพูดคุย ถามคำตอบคำเพียงเท่านั้น

นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นว่าสองคนเล่นกันจนลืมสนใจสิ่งรอบข้าง หรือปกติสองแม่ลูกเป็นแบบนี้อยู่แล้ว แต่เขาไม่เคยเห็นเท่านั้นเอง หากวันนี้เขาไม่ออกมาเร็วก็คงไม่เห็นแน่นอน เพราะทุกครั้งที่เขาออกมาจะเป็นเวลามืดค่ำแล้ว

เมื่อเห็นว่าทั้งสองอยู่ดีมีความสุข เขาก็ไม่อยากขัด จึงหันหลังเดินกลับออกจากบริเวณนั้นทันที...