สตรีเช่นข้าขอเกี้ยวรักท่านอ๋องไร้ใจ

บทนำ

เสียงฝนตกพรำ ๆ อยู่ด้านนอกของเรือนไม้หลังเล็ก บ่งบอกว่าฝนยังคงไม่หยุดตกเสียที เวลานี้ก็ล่วงเลยผ่านไปนานมากแล้ว นับจากที่ทั้งสองหนีตายมาถึงเรือนไม้ที่ถูกปล่อยทิ้งร้างหลังนี้ สตรีผู้มีโฉมสะคราญได้รับบาดเจ็บจากคนร้ายที่มุ่งหมายเอาชีวิต โชคยังดีที่นางนั้นหลบทันจึงโดนเพียงแค่ถาก ๆ ตรงแขนข้างซ้าย

ทว่าบุรุษที่นั่งหน้าเงียบนั้นกลับมีอาการที่น่าเป็นห่วงมากกว่าเสียอีก ทั่วทั้งร่างของเขาล้วนเต็มไปด้วยบาดแผล ทั้งจากคมดาบและอาวุธลับที่คนร้ายลอบโจมตีในตอนที่เขาพลั้งเผลอ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาต้องคอยปกป้องนางและน้องสาว เขาคงไม่ต้องพลาดท่ามารับคมอาวุธพวกนี้

"ชินอ๋องเป็นอย่างไรบ้างเพคะ"

นางค่อย ๆ ขยับเข้าไปหาเขาด้วยความเป็นห่วง ยิ่งเห็นสีหน้าที่มิสู้ดีของเขาก็ยิ่งเป็นกังวลเพิ่มขึ้นไปอีก

"อึก!"

ผู้ที่ถูกเรียกว่าชินอ๋องกระอักเลือดออกมาคำโต พร้อมกับเซไปด้านหน้าอย่างหมดแรง เขาเสียเลือดมากเกินไป

"ชินอ๋อง! พระองค์อยู่นิ่ง ๆ หม่อมฉันขอดูแผลก่อน"

"ข้าไม่เป็นอะไร เจ้ารีบเอานี่โรยที่บาดแผลของตัวเองก่อนเถอะ" ดวงตาสีนิลจ้องไปที่แขนของนางที่มีเลือดไหลซึมออกมา

"อย่าทรงดื้อดึงสิเพคะ แผลแค่นี้หม่อมฉันไม่ตายหรอก"

นางเอ่ยเสียงดุ ร่างระหงพลันจัดการดึงสายคาดเอวของเขาเพื่อจะดูบาดแผลที่ถูกฟันได้อย่างชัดเจน แต่ชินอ๋องกลับจับมือของนางเอาไว้แน่น

"เจ้าเป็นสตรี สมควรจะเห็นร่างเปลือยของบุรุษที่ไม่ใช่สามีหรือ" คิ้วกระบี่ขมวดมุ่น

"เวลาเช่นนี้ยังมาคิดเรื่องนี้อีกหรือเพคะ หากปล่อยไว้บาดแผลของชินอ๋องจะยิ่งแย่นะเพคะ"

"เจ้าเป็นสตรี!" น้ำเสียงของเขาดุดันขึ้นมา แต่มีหรือที่สตรีตรงหน้าจะยินยอมโดยง่าย

"เช่นนั้นหม่อมฉันจะรับผิดชอบชินอ๋องเองเพคะ"

"..."

กล่าวจบนางก็กระตุกสายคาดเอวของเขาอย่างแรงทีเผลอ ชินอ๋องตะลึงงันไปเพราะคำพูดของสตรีตรงหน้า กว่าจะรู้ตัวก็ถูกสตรีหน้าหนาถอดเสื้อของเขาออกไปแล้ว ตอนนี้ร่างกายส่วนบนอันเปลือยเปล่าได้ปรากฏสู่สายตาของนาง หญิงสาวกวาดตามองดูมัดกล้ามอันแข็งแรงของบุรุษตรงหน้า และรอยบาดแผลทั่วทั้งร่างที่มีทั้งรอยเก่ารอยใหม่เต็มไปหมด เลือดสีแดงฉานอาบย้อมไปทั่วทั้งร่างจนน่าหวาดหวั่น

"เลือดออกเยอะขนาดนี้ ทนได้อย่างไรเพคะ ไหนจะถูกพิษอีก"

นางเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึง คาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าชินอ๋องจะมีความอดทนถึงเพียงนี้ หญิงสาวฉีกชุดคลุมตัวในของตนออกมาเพื่อเช็ดคราบเลือดออกจากบาดแผล และยังออกไปนอกเรือนไม้เพื่อรองน้ำฝนเอาเข้ามาด้วย นางจัดการเช็ดคราบเลือดทั่วทั้งร่างจนสะอาดขึ้น ก่อนจะเอาขวดยาที่มีผงห้ามเลือดเทไปบนที่บาดแผลของเขาด้วยความระมัดระวัง โดยเลือกเทลงไปจากบาดแผลที่มีขนาดใหญ่ก่อน

เมื่อทำแผลเสร็จ นางก็กลับมาตรวจดูอาการ จากการสังเกตลิ้น ดวงตา และจับชีพจรทำให้รู้ว่าเขาถูกพิษสลายพลังปราณ นางจึงหยิบยาแก้สารพัดพิษของท่านยายออกมาป้อนให้กับชินอ๋อง ฝนด้านนอกที่เคยตกพรำ ๆ บัดนี้เหลือเพียงละอองเล็ก ๆ แล้ว

"เดี๋ยวหม่อมฉันกลับมานะเพคะ"

"จะไปไหน" เขารีบเอ่ยขึ้น

"จะไปหาอะไรมาทานรองท้องก่อนเพคะ ที่นี่มีแค่ตะเกียงน้ำมันเก่า ๆ แม้จะมีข้าวของครบครันที่เก่าไปสักหน่อย แต่ก็ยังถือว่าพอใช้ได้ที่เราจะหลับนอนในคืนนี้ ทว่าเรื่องอาหารนั้นเป็นสิ่งที่เราควรกังวลนะเพคะ หม่อมฉันออกไปไม่นานจะรีบกลับมา"

"ไม่ได้! ข้าจะไปด้วย"

"ชินอ๋องนั่นแหละที่ต้องอยู่ที่นี่ แผลของพระองค์มันหนักหนาเกินไปที่จะถูกละอองฝนได้ หม่อมฉันไปแค่หนึ่งเค่อแล้วจะรีบกลับมา ที่นี่เป็นถิ่นของหม่อมฉันนะเพคะ"

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง ตั้งแต่นางกลับมายังเมืองหลวง นางก็มาเที่ยวเล่นที่นี่อยู่บ่อยครั้ง หาไม่แล้วนางจะพาชินอ๋องที่อาการปางตายหนีรอดจากสายตาของพวกคนร้ายได้หรือ โฉมสะคราญหยิบหมวกสานขึ้นมาใส่ และคว้าตะกร้าสานขึ้นมาสะพายบ่า ก่อนจะรีบทะยานตัวออกไปด้านนอก จากที่นี่เดินไปทางทิศตะวันออกจะมีต้นผิงกั่ว และต้นเฝิ่นเจียวที่ขึ้นอยู่มากมายเต็มป่า วันนี้นางจะขอแย่งอาหารจากพวกลิงแสนซนก่อนแล้วกัน

ร่างระหงทะยานตัวไปยังจุดมุ่งหมายของตน เมื่อมาถึงนางก็รีบปีนขึ้นไปเก็บลูกผิงกั่วสีแดงสดมาใส่ในตะกร้าด้านหลังหลายลูก จากนั้นก็ลงมาไปที่ต้นเฝิ่นเจียวที่ออกผลสีเหลืองอร่าม นางเลือกตัดแค่ไม่กี่หวีเพื่อช่วยประทังความหิว เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจึงรีบใช้วิชาตัวเบาทะยานตัวกลับไปเรือนไม้ ก่อนจะกลับยังไม่ลืมที่จะเก็บสมุนไพรที่ขึ้นอยู่ตามรายทางกลับไปด้วย

ชินอ๋องที่ต้องรออยู่คนเดียวกระสับกระส่ายจนนั่งไม่ติด เขาคอยเดินวนไปวนมาพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง เฝ้ารอการกลับมาของนางด้วยหัวใจที่ร้อนรน และไม่นานเขาก็มองเห็นเงาดำหนึ่งสายที่โฉบผ่านหน้าของเขาไป ร่างระหงของนางยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับเอาตะกร้าที่เต็มไปด้วยผลไม้และสมุนไพรวางลงบนโต๊ะ

"เจ้าไปนาน"

"หม่อมฉันเก็บสมุนไพรมาให้พระองค์ด้วยเพคะ"

นางตอบพลางคัดแยกสมุนไพรออกมา แล้วจึงเดินหายไปด้านหลังของเรือนที่เป็นโรงครัว ต้มน้ำในกาให้เดือดจัดแล้วใส่สมุนไพรที่ล้างน้ำแล้วลงไป รอให้น้ำในกาเหลือหนึ่งส่วนจากสามส่วนก็ยกออกมาเทใส่ถ้วย

"ดื่มนี่เสียก่อนนะเพคะ สมุนไพรนี้จะช่วยลดอาการบอบช้ำภายในได้"

"เจ้ารู้เรื่องสมุนไพรด้วยหรือ"

"ชินอ๋องทรงลืมท่านยายของหม่อมฉันไปแล้วหรือเพคะ"

"ไม่ลืม ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่ชำนาญเรื่องสมุนไพรพิษ"

"เพคะ นอกจากสมุนไพรพิษแล้ว สมุนไพรที่ให้คุณประโยชน์หม่อมฉันก็พอรู้มาบ้าง"