มีวาสนาจึงได้พบกัน

ซูเว่ยหรานหมดสติไปสามวันแล้วยังไม่ฟื้น จ้าวจื่อหานเฝ้าดูแลไม่ยอมห่าง ยามเช้าไปเข้าเฝ้า พอยามสายก็รีบกลับมาเพื่ออยู่กับนางเฝ้าอยู่ข้างเตียง เซียวอี้เองก็เป็นห่วงบุตรสาวไม่แพ้กัน ไม่คิดว่าการที่เอาเข็มออกจะทำให้อาการนางดูแย่ลง

จ้าวจื่อหานนั่งเฝ้านางจนหลับฟุบอยู่ที่ข้างเตียง ร่างบางที่หลับไปสามวันรู้สึกตัวขึ้นมา ขนตากระพือเล็กน้อยก่อนที่เปลือกตาคู่งามจะค่อยๆ ลืมขึ้นมา ซูเว่ยหรานหันมามองข้างเตียงเห็นสามีหลับอยู่ มือเขากุมมือนางเอาไว้ น้ำเสียงแผ่วเบาเรียกหาเขา

"ไท่จื่อ...ทรงตื่นเถอะเพคะ"

จ้าวจื่อหานรู้สึกตัวทันที เมื่อเขาลืมตาขึ้นเห็นว่านางฟื้นก็ดีใจคว้าร่างบางมากอดทันที ซูเว่ยหรานไอออกมาเพราะเขากอดแน่นเกินไป

"แค่กๆๆ ...ไท่จื่อหม่อมฉันหายใจไม่ออก ทรงกอดแน่นเกินไปแล้ว"

"หรานหราน...เป็นอย่างไรบ้าง หายปวดหัวหรือยัง หิวหรือไม่ ยังเจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า

"ปวดหัวนิดหน่อยเพคะ ว่าแต่หม่อมฉันเป็นอะไรไป จำได้ว่าอาบน้ำอยู่ดีๆ ก็เกิดปวดหัวหนักมากแล้วก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย"

"เข็มที่ฝังเอาไว้หลุดออกมาเล่มหนึ่งแล้วน่ะ หรานหรานยังต้องเอาที่เหลือออกอีก พี่ไม่อยากเอาออกเลยเห็นเจ้าทรมานเช่นนี้ แต่ก็ทนไม่ได้