ปลูกสิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้น

“เจ้าเข้ามารับของขวัญจากข้า อนุซีด้วย” เมื่ออนุน้อยที่นางได้ทราบที่มาที่ไปกล่าวจบ ตู้จินจินก็เรียกนางและอนุซีที่ออกมาแนะนำตัวไปแล้วเมื่อเช้ามารับของขวัญพบหน้าพร้อมกันโดยนางหยิบกล่องของขวัญกำมะหยี่ขนาดวางบนฝ่ามือพอดีส่งให้ทั้งสองคนคนละใบ ทั้งสองกล่าวขอบพระทัยแล้วถอยออกไปนั่งยังโต๊ะของตน ในระหว่างนี้ถ้วยร้อนหรือกล่องอาหารตรงหน้าแต่ละคนมีควันพวยพุ่งออกมาจากรูบนฝาจำนวนมาก อนุกงซุนค่อยๆ เอาฝ่ามือเข้าไปอังควันนั้นจนต้องสะบัดมือหนีด้วยความที่มันร้อนมาก ตู้จินจินขำจนต้องยกมือมาปิดปากกับท่าทางซุกซนสมวัย ช่างน่าสงสารที่ต้องมาติดอยู่ในเรือนหลังแห่งนี้

“บ่าวชื่อหยูซีเข้าจวนหลังจากอนุกงซุนประมาณสองเดือนเพคะ อายุ 16 ปี ท่านพ่อท่านแม่และพี่ชายบ่าวทำงานอยู่ในโรงทอผ้าขององค์ชายรอง พี่ชายบ่าวถูกคนชั่วหลอกให้ข้องเกี่ยวกับการพนันจนเป็นหนี้สินจำนวนมากผู้คุมบ่อนมาทวงหนี้ที่โรงทอผ้าแต่ครอบครัวบ่าวไม่มีให้ พวกผู้คุมจึงจะให้พวกท่านส่งตัวบ่าวให้พวกเขาเพื่อชดเชยหนี้สินของพี่ชาย แต่บ่าวได้บอกพวกเขาไปว่าองค์ชายรองรับสั่งว่าทรงประสงค์ให้บ่าวเข้าจวนในฐานะอนุ ผู้คุมบ่อนเหล่านั้นจึงยอมจากไปโดยให้ครอบครัวของบ่าวใช้หนี้ภายในสิบวัน 

เมื่อหลงจู๊โรงทอทราบเรื่องจึงได้ทูลองค์ชายรองเลยทรงชดใช้หนี้ให้ครอบครัวบ่าวและให้ส่งตัวบ่าวเข้าจวน ส่วนพี่ชายบ่าวนั้นองค์ชายรองทรงส่งไปเรียนวิชายุทธ์กับท่านพ่อของอนุซีเพคะ” เมื่อกล่าวจบอนุหยูก็เหลือบสายตาขึ้นมองพระชายา นางก็ไม่อยากจะกล่าวตรงไปตรงมาเยี่ยงนี้ แต่เรื่องของนางใครๆ ต่างก็รู้ ทุกคนคิดว่านางคิดปีนกิ่งฟ้ากลายเป็นพญาหงส์¹ มิอาจรู้ได้ว่าพระชายารู้สึกต่อนางอย่างไร เพราะอีกฝ่ายยังคงสีหน้าอมยิ้มพร้อมพยักพระพักต์ให้นางเข้าไปรับกล่องสีดำในมือที่นางหยิบส่งให้

“บ่าวชื่อมู่มู่เพคะ อายุ15ปี เข้าจวนมาหลังจากอนุหยูสามเดือน ครอบครัวของบ่าวทำกิจการไม้แปรรูป มีอยู่ช่วงหนึ่งกิจการของที่บ้านย่ำแย่เนื่องจากถูกคู่แข่งตัดราคาสินค้า องค์ชายรองทรงให้ความช่วยเหลือด้วยการให้งานบิดาบ่าว เรือนริมบึงแห่งนี้ก็เป็นครอบครัวของบ่าวสร้างตามการออกแบบขององค์ชายรอง 

วันหนึ่งในขณะที่บ่าวกำลังทำการขัดเพื่อลบเหลี่ยมไม้กั้นลานกลางบึงแห่งนี้บ่าวเกิดสะดุดไม้แผ่นหนึ่งเข้าจนหงายหลังตกน้ำไป ด้วยเป็นเวลาพักกลางวัน จึงไม่มีใครอยู่แถวนั้นแต่องค์ชายรองทรงเดินมาดูงานด้วยคิดว่าไม่มีใครอยู่ ทรงพบเห็นเหตุการณ์เข้าและทรงช่วยชีวิตบ่าวไว้ บ่าวสำนึกบุญคุณองค์ชายรองยิ่งนักคิดจะถวายตัวเป็นบ่าวรับใช้ แต่บิดาผู้ดื้นรั้นของบ่าวกลับกล่าวว่าองค์ชายรองได้สัมผัสร่างกายของหม่อมฉันแล้ว ทรงต้องรับผิดชอบโดยการรับบ่าวเป็นอนุ แต่ตัวบ่าวเองมิอาจเอื้อม ได้แต่หวังเพียงว่าจะสามารถทำสิ่งใดเพื่อตอบแทนองค์ชายรองได้เพคะ”

 อนุมู่ผู้นี้ในแววตามีความหม่นหมองคล้ายมีเรื่องให้คิด คาดว่านางมิอยากเป็นอนุขององค์ชายรองจริงๆ บางทีอาจมีใครในใจอยู่แล้ว ตู้จินจินได้แต่เก็บความสงสัยไว้พร้อมส่งของขวัญให้นางด้วยแววตาแสดงความเห็นใจ

จากนั้นเหล่าอนุที่เหลือก็ทยอยกันมาแนะนำตัวจนครบทั้ง 15 คน โดยมีอนุห่าวผู้เข้าจวนมาเมื่อ 7 เดือนก่อนหรือจะนับว่าก่อนหน้าตู้จินจินเพียงหนึ่งเดือนเป็นคนสุดท้าย จากนั้นตู้จินจินจึงเปิดฝากล่องอาหารออกและดึงตะเกียบและช้อนที่ติดอยู่กับฝากล่องออกจากซอง แล้วจึงเชิญชวนให้เหล่าอนุเริ่มรับประทานอาหารตรงหน้าโดยมิลืมสอนวิธีการเปิดถาดผักดองและผลไม้

“ซู้ดดดดดดดดดดดด อร่อยมากเพคะพระชายา น้ำแกงหวานๆ เค็มๆ เส้นนุ่มเหนียวมาก เนื้อสัตว์ในนี้คือเนื้ออะไรเพคะ เหตุใดตอนแรกมันแห้งและแข็งจนไม่น่าอร่อย แต่บัดนี้ช่างนุ่มเด้งน่ารับประทานยิ่งนักเพคะ” อนุน้อยกงซุนรู้สึกอร่อยจนเก็บอาการไม่ไหวและคิดว่าพระชายามีท่าทีเอ็นดูนางมากอยู่ จึงไม่ทนเก็บความสงสัยไว้

“รักษากิริยาหน่อยเถิดเสี่ยวเม่ย” อนุซีปรามอนุกงซุนด้วยท่าทีเกรงใจพระชายา

“มิเป็นไรหรอกอนุซี นางยังเยาว์นักย่อมมิอาจต้านทานความอยากรู้อยากเห็นไว้ได้ ส่วนเจ้าเสี่ยวเม่ยข้าคิดว่าเจ้าคงเลือกรสชาบูน้ำดำมาสินะ นั่นเป็นเอกลักษณ์ของรสชาตินี้ น้ำแกงสีดำนั้นได้มาจากสีขอน้ำปรุงรสส่วนความหวาน เกิดจากน้ำที่เคี่ยวด้วยปลาแห้ง เส้นนั่นเป็นเส้นมันฝรั่ง ส่วนเนื้อสัตว์เจ้าน่าจะตักโดนเนื้อกุ้ง และยังมีเนื้อปลาหมึกและเนื้อปูอีกด้วย” พระชายาปรามอนุซีด้วยเมตตาอนุน้อยกงซุน นางมิมีญาติอื่นใดแถมอายุเพียงเท่านี้ยังเด็กกว่าอุ๊งอิ๊งลูกสาวของนางในภพเดิมเสียอีก ได้แต่หวังว่าเจนภพจะดูแลให้ดี

“วิธีการปรุงอาหารแบบนี้เรียกว่าอันใดเพคะ บ่าวอยากทำเป็นบ้าง ในวันตรุษจีนหากได้อาหารเหล่านี้มาไหว้ท่านพ่อท่านแม่พวกท่านคงมีความสุขมาก บ่าวทานใกล้หมดแล้วจะขอรับเพิ่มตามที่พระชายาประทานอนุญาตไว้ได้ใช่ไหมเพคะ” ไม่พูดเปล่า อนุกงซุนยังใช้ช้อนความหาก้นถ้วยมิหยุดหย่อน

“เหล่านี้ล้วนเรียกว่าถ้วยร้อน แต่จะเป็นอาหารชนิดใดนั้นก็แล้วแต่เราจะเอาวัตถุดิบใดใส่ลงไปในถ้วย หรือที่พวกเจ้าเรียกว่ากล่อง นี่เป็นวิธีปรุงอาหารตำรับลับที่สืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษของข้าที่เคยเป็นพ่อครัวทหาร มันสามารถเก็บไว้ได้นานและสะดวกสบายในการปรุง อีกทั้งไม่ต้องก่อฟืนไฟ เพียงแต่ซองกันร้อนนั้นใช้กรรมวิธีที่ยุ่งยากและวัตถุดิบหายากยิ่งนัก ข้าได้มาเพียงไม่มาก ประกอบกับอนุเจียวคงลืมจัดการเมนูอาหารจัดเลี้ยงให้ ข้าจึงได้นำออกมาแก้ไขสถานการณ์ล่วงหน้าเท่านั้น” ตู้จินจินตอบข้อสงสัยของอนุกงซุน ซึ่งนางคิดว่าทุกคนรวมถึงปี้หรูและเสี่ยวมี่ก็คงสงสัยไม่แพ้กัน นางจึงตอบให้ดูลึกลับเข้าไว้เพื่อจะได้มิมีผู้ใดมาซักไซ้ต่อ และนางยังได้แอบบ่นอนุเจียวให้ทุกคนรับรู้โดยทั่วกัน

“พระชายาเพคะ ได้โปรดลงโทษบ่าวด้วยเพคะ” ตามมาด้วยร่างอนุเจียวที่พุ่งเข้ามานั่งคุกเข่าตรงหน้า แต่สิ่งที่ตู้จินจินตกใจยิ่งกว่าคือร่างสูงตรงหน้านาง

“ถวายพระพรองค์ชายรองเพคะ” นางลุกขึ้นนำเหล่าอนุทำความเคารพองค์ชายรอง เมื่อปี้หรูและเสี่ยวมี่ทำความเคารพองค์ชายรองแล้ว จึงได้จัดเสื่อและโต๊ะญี่ปุ่นมาวางด้านขวาของพระชายา

“ตามสบายเถอะ” พูดเสร็จก็ทรงนั่งลงเคียงข้างพระชายาพร้อมมองไปรอบๆ ลานกลางบึงที่พวกนางนั่งอยู่

“ขออภัยพระชายา ข้าเพิ่งทราบว่าเจ้าจัดเลี้ยงอนุทั้งหลาย หากข้าไม่ถามถึงเจ้า อนุเจียวก็คงยังไม่รู้ตัวว่านางทำสิ่งใดผิดไว้” องค์ชายรองกล่าวเสียงตึงด้วยทรงพิโรธอนุเจียวอย่างยิ่ง เพราะเขาสั่งให้อนุเจียวดูแลพระชายาให้ดี ด้วยเขารู้สึกผิดที่ได้ปล่อยปละละเลยนางไว้เพียงผู้เดียวจนนางป่วยหนัก เขาจึงอยากทำดีกับนางเสียหน่อย เพียงแต่ช่วงนี้ธุรกิจของเขาช่างยุ่งเหยิงนัก 

วันนี้เมื่อเขากลับถึงจวนจึงเรียกอนุเจียวมาถามไถ่เรื่องของพระชายา อนุเจียวกลับกล่าวว่าพระชายาจะจัดเลี้ยงเหล่าอนุทั้งหลายเพื่อเป็นการพบปะทำความรู้จัก แต่อนุเจียวกลับลืมจัดการอาหารส่งมายังเรือนริมบึง เขาโมโหมาก รีบเดินมายังเรือนแห่งนี้เผื่อจะช่วยแก้ไขอันใดได้บ้าง อนุเจียวจึงรีบตามเขามา แม้รองเท้าของนางจะหลุดกลางทางก็ไม่ได้ใส่ใจ รีบวิ่งมาขอขมาพระชายาต่อหน้าอนุทุกคน เขาจึงมิได้แสดงโทสะใดต่อนาง

 1 ปีนกิ่งฟ้ากลายเป็นพญาหงส์ พึ่งพิงผู้บารมีจนตัวเองได้ขึ้นสู่ที่สูง