ตอนที่ 2 ทวงเสบียง (1)

“หารือ? เรื่องอะไร…ครับ”

ไป๋จื้อหยางคิดว่าเสียงพูดของเขาออกจะห้วนสั้นไปหน่อย จึงเติมครับต่อท้ายไม่เต็มเสียง ฉือเหว่ยเฉิงทำปากขมุบขมิบล้อเลียนจึงโดนขึงตาคาดโทษใส่

“พวกนายรออยู่นี่ก่อน” หลินลู่เสียนเดินเข้าห้องไปรื้อกระเป๋าได้เบาะรองนั่งมา 2 อัน เดินมาวางบนพื้นห้องให้สองหนุ่ม

“เฮ้ย! สหายหลินไม่ต้อง ๆ พวกผมนั่งบนพื้นได้นี่ก็สะอาดอยู่”

“โทษทีนะ เก้าอี้มันมีแค่ 2 ตัว เรื่องที่คุยน่าจะนาน พวกนายนั่งเถอะ” หลินลู่เสียนคะยั้นคะยอ คำที่ใช้เรียกก็แสดงการตีสนิทระดับหนึ่ง เหมือนคุยกับคนคุ้นเคยทั่วไป

ไป๋จื้อหยางคิดแปบหนึ่งก็ยอมรับน้ำใจ

“ว่าแต่จะบอกได้หรือยัง”

“ทุกคนก็เห็นแล้วใช่ไหม แค่พวกเราที่เป็นยุวชนใหม่มาก็โดนคนคิดเอาเปรียบแล้ว ฉันอยากให้เรารวมกลุ่มกันไว้ มีอะไรจะได้รักษาผลประโยชน์ของพวกเรากันเอง” หลินลู่เสียนมองหน้าทุกคนนิ่ง ๆ เอ่ยข้อเสนอแนะจริงจัง

ชีวิตก่อนพวกเขาใช้ชีวิตใครชีวิตมัน ไม่สนใจคบค้าสนิทสนมกับใคร พอโดนคนวางแผนร้ายจึงไม่มีหูตาคอยช่วยสอดส่อง

ชีวิตนี้เธอจะไม่ทำผิดพลาดแบบนั้นอีก

“ผมพูดตรง ๆ นะ เป็นพวกผู้หญิงอย่างคุณมากกว่าที่ต้องพึ่งพาแรงผู้ชายอย่างพวกผมสองคน” ไป๋จื่อหยางเองเป็นคนเปิดเผยพูดตรง ปกติก็ไม่ค่อยรักษาน้ำใจใครอยู่แล้ว

ประโยคนี้ออกจะกระด้างอยู่บ้าง เลยได้สายตากลมตวัดมองจนเกือบสะดุ้ง

“ฮึ…อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจ เอางี้นายให้เพื่อนนายเดินไปบ้านหัวหน้าฉาง แล้วขอจดรายการเสบียงปันส่วนที่พวกเราต้องได้มาไว้” หลินลู่เสียนไม่ได้ดูสลด ที่ถูกปรามาสว่าต้องพึ่งพาผู้ชาย

เอ้า…ก็เรื่องจริง งานใช้แรงเธอไม่คิดจะทำหรอกนะ

คนสวย ฉลาดและรวยมากแบบเธอมีวิธีอื่นแก้ปัญหาสารพัด ที่เสนอให้รวมกลุ่มส่วนหนึ่งก็เหตุผลตามที่บอก แต่ส่วนสำคัญคือ

จะได้มีโอกาสเต๊าะเด็กต่างหากเล่า

เต๊าะก็เป็นคำที่ลูกสาวใช้เล่าให้ฟังหน้าหลุมศพ

“สหายหลินคิดว่าพวกนั้นจะกล้าโกงเสบียงเราหน้าด้าน ๆ ต่อหน้าต่อตานี่นะ?” ฉือเหว่ยเฉิงขมวดคิ้วทพหน้าเหลือเชื่อ

“พวกเราแค่ไปถามเอากับหัวหน้าฉางก็รู้อล้วไม่ใช่เหรอว่าได้ครบหรือเปล่า” ไป๋จื้อหยางก็พูดเสริมเพื่อนอีกแรง

“แล้วพวกนายมีใครคิดจะไปถามหรือเปล่าล่ะ?!” หลินลู่เสียนสะบัดเสียงตอบสองหนุ่ม ยังไม่ทันอ้าปากตอบเธอก็ตอบแทนให้เอง

“ถ้าฉันไม่พูดขึ้นมา อย่างดีนายก็รับของที่ฟานเกอหมิงจะเอามาให้ไม่คิดอะไรมาก แล้วก็โดนปิดหูปิดตาเอาเปรียบไม่รู้ตัวว่าเสียรู้ด้วยซ้ำ”

ไป๋จื้อหยางกับฉือเหว่ยเฉิงหุบปากฉับ ซุนลี่จวนก็นั่งนิ่งมองคนโน้นทีคนนี้ที

“เดี๋ยวผมรีบไปหาหัวหน้าฉางก่อนครับ” ฉือเหว่ยเฉิงหาโอกาสชิ่งหนีสายตาเชือดเฉือน ไม่รู้ทำไมเขาคิดว่าสหายหลินคนนี้น่าเกรงขามกว่าแม่แก่นี่บ้านเขาเสียอีก

“อันที่จริงนายก็พูดถูก เรี่ยวแรงผู้หญิงสู้ผู้ชายไม่ได้อยู่แล้ว โดยเฉพาะคนที่แข็งแรงมากแบบนาย ขอบใจนะที่ช่วยยกของมาให้”

หลินลู่เสียนทั้งชมอย่างจริงใจยกยิ้มบางจนดวงหน้าหวานดูอ่อนโยนขึ้น คนได้รับคำชมก็รู้สึกดีไม่น้อยได้แต่ยิ้มโง่งมตอบ

…

“นายชื่อไป๋จื้อหยางใช่ไหม อายุเราเท่ากัน นายเกิดเดือนไหนเหรอ”

“ผมเกิดเดือนสามน่ะ” ไป๋จื้อหยางตอบแม้จะไม่เข้าใจว่าเธอถามทำไม

“หืม…ฉันเกิดเดือนสิบ นายก็มากกว่าฉันน่ะสิ” เธอปูทางไว้ต่อไปพอสนิทกันมากขึ้น เรียกเขาพี่หยางจะได้มีข้ออ้างว่ารู้เดือนเกิดเพราะเขาบอกเอง

…

ซุนลี่จวนที่นั่งบนเก้าอี้อีกตัวรู้สึกว่าตัวเธอราวกับเป็นอากาศธาตุ จึงพยายามนั่งนิ่งไม่ส่งเสียง

“ผมกลับมาแล้ว หัวหน้าฉางบอกว่าพวกเราจะได้ข้าวขาว 10 จิน ข้าวฟ่าง 20 จิน ธัญพืชหยาบอีก 25 จิน ต่อคน ต่อไปส่วนแบ่งมากน้อยจะขึ้นอยู่กับแต้มงานในการลงแปลงนา” ฉือเหว่ยเฉิงกลับมาพร้อมข้อมูลที่ไปถามมา สภาพเหงื่อท่วมแสเงว่าคงรีบวิ่งไปกลับ

“ขอบใจที่เป็นธุระให้ค่ะสหายฉือ พวกนายจะเอาไงต่อ?”

หลินลู่เสียนหันไปถามความคิดเห็นของไป๋จื้อหยาง เธอจะเสนอให้ไปทวงของเลยย่อมได้ แต่เราควรปล่อยให้ผู้ชายของเราได้มีโอกาสเป็นผู้นำบ้าง

อีกอย่างเธอรู้จักนิสัยเขาดี เขาไม่ทนรอแน่…

“เราไปขอรับเสบียงให้รู้กันไปเลยดีกว่า ไม่ต้องรอตอนเย็นหรอก” ไป๋จื้อหยางรีบลุกขึ้น ตัวเขาก็อยากรู้ว่ามีคนกล้าคิดเอาเปรียบอยู่ใต้จมูกเขาจริงหรือเปล่า

ดวงตาดอกท้อทอประกายแข็งกร้าวอย่างไม่ยอมคน มือเรียวยาวดัดไปมาจนกระดูกลั่น

พวกเขาสี่คนเดินไปทางบ้านพักยุวชนชายหลังใหญ่หลังเดียว บ้านดินหลังนี้สร้างอย่างง่ายให้พวกผู้ชายอยู่รวมกัน มีห้องนอนขนาดใหญ่ 1 ห้องด้านในก่อคั่ง ไว้ 2 เตียง

“สวัสดีครับ สหายไป๋กับสหายฉือใช้เตียงด้านในฝั่งซ้ายนะครับ อ้าว…สหายหลินกับสหายซุนก็มาด้วย มีอะไรให้ช่วยไหมครับ” ฟานเกอหมิงเยี่ยมหน้าออกมาจากห้องครัวทักทายคนมาใหม่เหมือนก่อนหน้าไม่มีเรื่องผิดใจกันแต่อย่างใด

“พวกเธอตามมาเอาเสบียงน่ะครับ ผมคิดว่าช่วยขนไปให้พวกเธอให้เสร็จจะได้แยกย้ายกันพักสักที” ไป๋จื้อหยางตอบอย่างห่างเหินไม่สนแววตาผูกมิตรของอีกฝ่าย

“อ๋อ มาเพราะเรื่องเสบียงนี่เอง ตอนแรกผมคิดว่าจะขอยืมรถเข็นของกองพลมาขนไปให้ตอนเย็นน่ะ แต่ถ้าสหายไป๋กับสหายฉือจะช่วยขนไปให้ก็ดีเลย ตามเข้ามาเอาในห้องเก็บของได้เลย” ฟานเกอหมิงก็ไม่สนใจท่าทางหมางเมิน ยังกระตือรือร้นช่วยเหลือ ดูเป็นผู้ดูแลที่อุทิศตน

แรงผู้ชายสามคนไม่นานก็ขนพวกกระสอบเสบียงมากองหน้าบ้านพักได้ครบ

“ในส่วนของเสบียงที่ปันผลให้ของแต่ละคนผมแยกเป็นถุงติดชื่อไว้ให้แล้วนะครับ”

“สหายฟานเขาแบ่งอะไรมาให้เราบ้างเหรอครับ” ฉือเหว่ยเฉงแกล้งเดินไปจับ ๆ กระสอบแต่ไม่ได้เปิดดูของด้านใน

“ได้คนละไม่มากหรอกครับ ปีก่อนผลผลิตกองพลไม่ดีนักเพราะสภาพอากาศ พวกเสบียงสำรองนี่ก็ได้มาจากของสำรองของปีก่อน พวกข้าวขาวนิดหน่อย ส่วนใหญ่จะเป็นข้างฟ่างกับธัญพืชหยาบเสียมากกว่าครับ”

หลินลู่เสียนยืนมองปล่อยให้เด็กหนุ่มที้งสองต้อนฟานเกอหมิง แต่จนแล้วจนรอดทางนั้นก็ไม่ยอมบอกตัวเลขเสียที ไป๋จื้อหยางส่งสายตามาเหมือนจะบอกว่าให้ช่วยกัน

เพราะถ้าสองคนนั้นเปิดปากอีก จะดูไล่ต้อนเกินไป ฟานเกอหมิงอาจจะสงสัยจนเสียเรื่อง

“ในกระสอบนี่คืออะไรเหรอคะ ฉันไม่เคยเห็น…หือ! หนักมาก หนักกี่จินคะเนี่ย” หลินลู่เสียนเดินไปยกกระสอบข้าวฟ่าง ทำหน้าตาไร้เดียงสาถามแบบคนไม่รู้

ใบหน้าหวานและมารยาหญิงเล็กน้อยมักทำให้คนลดการระวังตัว

“อันนี้ข้าวฟ่าง 17 จินครับ ผู้หญิงพอยกไหว” ฟานเกอหมิงเห็นหลินลู่เสียนไม่ดุร้ายจึงคิดผูกมิตร เพราะดูจากหน้าตาผิวพรรณบ้านน่าจะมีฐานะดีมากแน่

“แล้วกระสอบใหญ่สุดนี่ล่ะค่ะ ธัญพืชหยาบเหรอ แสดงว่าถุงเล็กคือข้าวขาว ให้มากี่จินเหรอคะ มันดูน้อยจัง” เด็กสาวทำท่าตื่นตกใจกับเสบียงที่ได้โดยเฉพาะเมื่อพูดถึงข้าวขาว

“อย่างที่บอกข้าวขาวได้แค่คนละ 5 จินเท่านั้นครับ ธัญพืชหยาบ 22 จิน”

เป็นตามที่สหายหลินคาดเดาไม่ตกหล่น!

พวกเขาโกงเสบียงกันหน้าด้าน ๆ

ไป๋จื้อหยางรู้สึกถึงอารมณ์ที่ปะทุเดือดพล่าน ไม่มีใครกล้าเล่นตลกกับเขาขนาดนี้มาก่อน มาชนบทนับว่าเปิดหูเปิดตา เขาเดินขึ้นหน้าจะเข้าไปกระชากฟานเกอหมิงเข้ามาต่อยให้ฟันร่วง

“อย่าใช้กำลังให้คนจับได้” เด็กสาวด้านหลังกระซิบเตือนสติ พร้อมสัมผัสถึงฝ่ามือที่ดึงรั้งข้อศอก เพียงแตะบางเบาผ่านเนื้อผ้ากลับส่งกระแสไฟแล่นจากจุดสัมผัสวิ่งพล่านไปทั่วตัว

และที่เขาถูกใจคือ…เธอไม่ได้ห้าม

แต่กลับบอกว่าอย่าให้คนจับได้ ใช่! ทำต่อหน้าไม่ดี ทำลับตาคนหน่อยก็ใช้ได้สินะ

“สหายฟาน แน่ใจใช่ไหมว่าเสบียงปันมาตามนี้?”