ตอนที่ 1 กลับมาเป็นยุวชนปัญญาชนอีกครั้ง (2)

“เดี๋ยวให้ฟานเกอหมิงพาไปบ้านพักรวมของยุวชนนะครับ พักผ่อนสัก 2 วันแล้วทางกองพลจะแบ่งงานที่ต้องลงแปลงนาให้”

“สวัสดีครับ ผมฟานเกอหมิงรับหน้าที่ดูแลกลุ่มยุวชนของกองพลน้อยทงจิว ใครมีปัญหาติดขัดตรงไหนแวะมาคุยกันได้นะครับ” ชายหนุ่มร่างผอมผิวคล้ำแดด อายุ 20 กว่าปีเดินออกจากกลุ่มยุวชนรุ่นแรกมาแนะนำตัว ท่าทางเขาสงบสุภาพใบหน้ามีรอยยิ้มพอเหมาะ

หลินลู่เสียนพยักหน้ารับการทักทายแล้วหลุบเปลือกตาปิดบังแววตา

เธอต้องสะสมพลังงานเตรียมพร้อมรบอีก…

แค่คิดก็เหนื่อยหน่าย 100 วัน 1,000 เรื่องไม่เกินไปนักหรอก กับการใช้ชีวิตที่หมู่บ้านนี้

ตอนนี้กลุ่มยุวชนรุ่นแรกเดินนำหน้า 4 คน เป็นชาย 2 คน หญิงสาว 2 คน สภาพแต่ละคนแม้สะอาดสะอ้านแต่ก็ผอมแห้งผิวคล้ำแดด ใบหน้าหยาบกร้าน สวมใส่เสื้อผ้าเก่าสีซีดมีรอยเย็บปะชุน

“ในส่วนของบ้านพักยุวชนหญิงมีสองหลังใกล้กันนะครับ ส่วนผู้ชายนอนรวมกันในหลังใหญ่ มีเตียงเตา 2 เตียง ของผู้หญิงเอาข้าวของไปเก็บในห้องทางนั้นได้เลยครับ” ฟานเกอหมิงชี้นิ้วไปทางบ้านดินชั้นเดียวขนาดเล็กที่ดูเก่าโทรมกว่าอีกหลังที่อยู่ข้างกัน

ยุวชนหญิงรุ่นก่อนคนหนึ่งยิ้มมีเลศนัยแล้วทำท่าจะเดินไปทางหลังที่ใหม่กว่า

“เดี๋ยวค่ะ! หัวหน้าฉางบอกว่าสร้างบ้านพักใหม่ให้เราอยู่ สหายฟานชี้ผิดหลังหรือเปล่าคะ?” หลินลู่เสียนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ทิ้งข้าวของลงพื้นยืนกอดอกปักหลักพูดเสียงดังให้ได้ยินกันครบทุกคน

ยุวชนหญิงรุ่นพี่ 2 คน ชะงักเท้าตัวแข็ง ใบหน้าบิดดูไม่เป็นธรรมชาติ ส่วนฟานเกอหมิงก็ออกอาการเก้อกระดาก ไม่กล้าสบตาดุของเด็กสาวที่เพิ่งมาถึง

‘อย่าหวังว่าจะเอาเปรียบฉันได้’

ชีวิตก่อนกว่าจะรู้ว่าบ้านใหม่นั่นเตรียมไว้ให้พวกเธอก็ตอนอยู่ที่นี่จะครบปีแล้ว

“ว่าไงคะ? หวังว่ารุ่นพี่ทั้งหลายมีคำอธิบายดี ๆ ให้พวกฉันที่มาใหม่ ไม่ใช่ว่าเห็นพวกเราอายุน้อยกว่าจะมารังแกเอาเปรียบกันได้ง่าย” หลินลู่เสียนพูดเพียงประโยคเดียวก็กระตุ้นอารมณ์ร่วมของคนใหม่แบ่งแยกพวกกับคนเก่าชัดเจน

ไป๋จื้อหยางเดินมาหยุดยืนเอามือล้วงกระเป๋าอยู่ด้านหลังเด็กสาวที่เดินนำหน้า ใบหน้าหล่อคมถมึงทึงบวกกับร่างกายสูงใหญ่ดูมีแรงกดดันไม่น้อย

ส่วนฉือเหว่ยเฉิงก็หุบยิ้มขี้เล่น ตีหน้าเครียดมายืนข้างกันกับสหายวัยเด็ก สาวน้อยซุนลี่จวนยืนเลิ่กลั่กไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้เดินแยกออกไปเช่นกัน

พอบรรยากาศอึดอัดมากเข้าก็มีคนอดทนต่อไม่ไหว

“นี่เด็กใหม่! เธออย่ามาทำตัวเรื่องมาก ไม่เคารพรุ่นพี่ที่อยู่มาก่อน ระวังไม่มีใครคบค้าไม่มีคนช่วยเหลือแล้วจะอยู่ยากนะ” คงฮุ่ยฉิงเป็นยุวชนหญิงใบหน้าออกมน ตาเล็ก ปากบางมีไฝเม็ดเล็กมุมปาก โดยรวมหน้าตาก็ไม่แย่ แต่เสียงห้วนพยายามข่มขู่นั่นไม่น่าฟังนัก

“พวกที่คิดเอาเปรียบกันแรกพบหน้า ใช้สมองหมูของเธอคิดดูหน่อยว่าคนแบบนี้จะมีอะไรช่วยเหลือกันได้?” หลินลู่เสียนเลียนเสียงห้วนสั้น เชิดคางขึ้นฟ้าแถมกลอกตากลมโตใส่ให้กันชัด ๆ ด้วยท่าทางสุดระอา

“เธอ! ยัยเด็กก้าวร้าว!!!...”

“หยุด!!! ฉันไม่อยากฟัง เดี๋ยวสมองจะถดถอยตามไปด้วย” หลินลู่เสียนยกมือห้ามพูดขัดเสียงดัง

ไป๋จื้อหยางอ้าปากค้างมองเด็กสาวตัวเล็ก แต่ฝีปากไม่เล็กเหมือนตัว

อูย…ด่าได้ดี

เขาคิดชอบใจ นัยน์ตามีแววชื่นชม ที่อาเฉิงบอกว่าเขาไม่ใจดีกับผู้หญิงไม่ผิดนัก เพราะส่วนใหญ่ที่เขาเจอมีแต่พวกอะไรนิดหน่อยก็ร้อง ชอบทำเสียงงุ้งงิ้งข้างหูพูดเบาอย่างกับยุงบิน

เห็นแล้วรำคาญลูกตา…

“พี่จื้อหยาง อย่าไปทำอะไรให้อาเจ๊นี่โกรธเชียว ถูกด่าจนลืมชื่อแน่” ฉือเหว่ยเฉิงกระซิบบอกอย่างหวาดเสียวตัวสั่น

“อือ” เขารับคำไปอย่างนั้นเอง

“สหายหลินลู่เสียนใจเย็นก่อนนะครับ บ้านทั้งสองหลังสร้างเหมือนกัน ไม่มีอะไรชำรุด ผมเห็นว่าอยู่หลังไหนก็ไม่ต่าง จึงยอมให้ฮุ่ยฉิงกับอิงไท่ ที่ช่วยกันลงแรงสร้างได้เข้าอยู่” ฟานเกอหมิงพูดโน้มน้าว ใช้เหตุผลชอบธรรมที่คนลงแรงก็มีสิทธิอยู่

นับเป็นคนสมองไวมากคนหนึ่ง…

แต่ขอโทษนะคิดว่าเหตุผลนี้ใช้ได้ผลกับเธอ? เขาฉลาดแต่เธอฉลาดกว่า

ไม่รับความเห็นต่าง…มีอะไรไหม

“คนลงแรงก็สมควรได้อยู่ แล้วชาวบ้านที่ขันอาสามาช่วยลงแรงสร้างก็ควรมาอยู่แทนพวกเรา? ตอนหัวหน้าฉางประกาศขอคนช่วยสร้างทำไมไม่บอกไปล่ะว่า พวกคุณมีส่วนช่วยก็ขออยู่แทนแล้วกันน่ะ”

เจอคำพูดนี้อุดปากเข้าไปฟานเกอหมิงเองก็ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาต่อ ได้แต่หันมองทางคงฮุ่ยฉิงและโจวอิงไท่อย่างขอโทษ

“อย่าทะเลาะกันเลยนะคะ เดี๋ยวพวกเราขนของย้ายกลับไปบ้านหลังเดิม พอดีฉันเห็นว่าหลังเก่าอยู่ใกล้กับบ่อน้ำมากกว่า แล้วก็มีพื้นที่เหลือสำหรับปลูกผักแปลงเล็กด้วย เลยอยากให้ทั้งสองคนอยู่ มันสะดวกกว่าน่ะค่ะ” โจวอิงไท่ที่ยืนเงียบมาสักพักขอโทษออกมาด้วยเสียงอ่อนโยน เหตุผลก็ฟังดูดีชนิดเอาดีเข้าตัว

“อิงไท่ เธอก็อย่าแสนดีให้มันมากนัก คนอื่นเขาไม่เห็นความหวังดีของเราหรอก!” คงฮุ่ยฉิงเหมือนถูกปลุกสติกลับมากระแทกเสียงดังเสียดสีใส่ได้แล้ว

‘นังดอกบัวขาว โจวอิงไท่!'

“เหรอ… บังเอิญไม่คิดจะปลูกผัก ทำสวนไม่เป็น น้ำหาบก็ไม่ได้ไกลจนเดินไม่ได้ แล้วอย่าบอกว่าไม่มีรถเข็นให้ยืมนะ พูดมากเสียเวลาคนจะพักผ่อน รีบไปจัดการข้าวของพวกเธอได้แล้ว” หลินลู่เสียนโบกมือปัด ๆ แบบไล่แมลงน่ารำคาญ

โจวอิงไท่มุมปากกระตุกแทบจะรักษาสีหน้าแววตาอ่อนโยนไม่ได้

นังนี่คิดว่าตัวเองเป็นใคร มาทำท่าแบบนี้ใส่เธอ

“เดี๋ยวผมเข้าไปช่วยเก็บของนะอิงไท่” ฟานเกอหมิงพูดกับโจวอิงไท่เสียงอ่อน ดูก็รู้ว่าเป็นพวกทาสใต้ชายกระโปรงทับทิม

คงฮุ่ยฉิงเม้มปากมองฟานเกอหมิง สีหน้าไม่น่ามองนักก่อนพยายามปรับให้ดูปกติ

ยุวชนชายอีกคนกอดอกยืนมองเรื่องทั้งหมดด้วยท่าทางเรียบเฉย พอคิดว่าเรื่องจบก็หมุนตัวจากไปแบบไม่สนใจใคร เขามีชื่อว่า ฝานเล่ย

หลินลู่เสียนยืนรอสักพักใหญ่ สามคนนั้นก็ขนของออกมาหมดภายใน 4 รอบ ไป๋จื้อหยางเดินยกข้าวของตามเข้าไป “จะให้วางกระสอบพวกนี้ไว้ไหนครับ”

“พวกกระสอบหนัก ๆ นายสองคนช่วยยกไปวางในครัวให้หน่อยได้ไหม ส่วนพวกของเบา ๆ วางบนโต๊ะกลางบ้านได้เลย” หลินลู่เสียนบอกกับสองหนุ่มเสียงอ่อน

บ้านหลังนี้สร้างแบบให้พอใช้งานได้ครบ มีห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องครัวกั้นผนังแยกอยู่ด้านหลัง เดินทะลุจากโถงกลางบ้าน เครื่องเรือนมีเพียงโต๊ะไม้ต่อหยาบ ๆ 1 ตัว เก้าอี้อีก 2 ตัว

“อ่า...” ซุนลี่จวนยืนแน่นิ่งอยู่ตรงประตูบ้าน ไม่รู้ว่าจะพูดหรือทำอะไรต่อดี ใจก็กระวนกระวายแอบมองทางหลินลู่เสียนแล้วหลบตา

“เอาของเข้าไปเก็บในห้องนอนสิ ยืนอยู่ทำไมฉันไม่กัดหรอกน่ะ” หลินลู่เสียนบอกกับเด็กสาวอายุน้อยกว่าเสียงเรียบ

กัดสิ!!!

หลินลู่เสียนทำเมินสายตาไม่เห็นด้วยของทุกคน

‘โอ๊ะ!!! แย่แล้ว!!!’

ดูเหมือนเธอเพิ่งจะนึกได้ว่าวันนี้ก็เปิดเผยแต่ด้านร้าย ๆ ให้เจ้าหมาน้อยของเธอได้เห็นเต็มตา

ไม่ใช่ว่าขยาดเธอไปแล้วนะ!

ตากลมกระวนกระวายมองไปทางเด็กหนุ่มที่เพิ่งเดินกลับมาจากในครัว พยายามมองหาแววขยาดกลัวหรือไม่ชอบใจ พอไม่เห็นก็โล่งอกนิดหน่อย

เอาล่ะ…ต่อไปคงต้องสงบเสงี่ยมกว่านี้

เฉพาะต่อหน้าน่ะนะ…

“พวกผมขอตัวก่อนนะครับ” ฉือเหว่ยเฉิงทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงแทนคนที่ส่งสัญญาณบอกเขา หมุนตัวเตรียมกลับออกไป

“เดี๋ยวก่อน! ฉันคิดว่าพวกเรามีเรื่องต้องหารือกัน”