LOGINซาลาเปาทั่งเข่งถูกยื่นมาให้“ท่านแม่ทัพ ท่านเองก็กินมากหน่อยเถิดวันๆท่านช่วยชาวบ้านที ช่วยฝึกทหารทีไหนจะงานลาดตระเวน เท่านี้ยังให้น้อยไป” หญิงชราที่เดิมทีไม่มีอาชีพแต่นางมอบสูตรซาลาเปาจักพรรดิ พร้อมกับมอบวัตถุดิบให้อีก บัดนี้ยืนบ่นที่นางและจ้งหลินพยายามจะจ่ายเงิน “เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณท่านยายครานี้รับเอามาเป็นน้ำใจคราหน้าต้องคิดเงินนะขอรับ” เป็นจ้งหลินที่ยอมพยักหน้าทั้งคู่จึงชักชวนกันไปนั่งที่โต๊ะตัวนึง “ท่านแม่ทัพท่านอยู่นี่นี่เอง ข้าตามหาเสียทั่ว” ชายที่สวมชุดทหารเต็มยศเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ“ท่านผู้ตรวจการมีอะไรงั้นหรือ” ชายผู้นั้นนำจดหมายออกมา“นี่ไม่ใช่ราชโองการหรอกจึงไม่ได้เปิดอย่างเอิกเริก แต่ว่านี่เป็นราชสาร์นขอความร่วมมือ เมืองหลวงจะจัดงานโคม ฮองเฮาจึงขอความร่วมมือว่า ทุกที่ใต้หล้าจัดงานโคมพร้อมกัน ในอีก5วันข้างหน้า เพื่อเริ่มปีใหม่” เพราะปีนี้แล้งจัด การจัดงานโคมจึงลังเลเพราะฤดูเหมันต์ไม่มาตามเวลา แต่เมื่อขอความร่วมมือก็ใช่ว่าจะทำให้ไม่ได้“ประกาศออกไปอีก5วันต้าตงจะจัดงานโคม“ เขาสั่งการทันทีเพราะเวลามีน้อย”ทุกบ้านขอให้ช่วยกันประดับประดาบ้านตัวเองด้วยป้ายมงคล ใครใคร่ขายโคม
“เพราะมีท่านเป็นที่คุ้มแดดคุ้มฝนให้ข้าด้วยต่างหาก” ต้าตงในตอนนี้แทบไม่เหลือร่องรอยของซากปรักหักพัง ไม่มีเสียงร้องโอดโอยด้วยความอดอยาก จากน้ำแห้งขอดที่แม้แต่ปลาตัวน้อยยังตาย บัดนี้ทุกห้วยหนองคลองบึงเต็มไปด้วยสัตว์น้ำเล็กๆน้อยๆจากหมู่บ้านที่เงียบสงบค่ำมาแทยไม่ตื่นรู้ใดๆ กลับกลายเป็นสว่างไสวทุกประตูบ้าน ทหารเฝ้ายามมีเสื้อผ้าอุ่นใส่ยามค่ำคืน ค่ายทหารที่เหลือทหารไม่กี่ร้อยตอนนี้กองทัพเริ่มโตขึ้นจากคนที่รัชทายาทส่งมา มีอาวุธเป็นเหล็กน้ำดีที่นางหอบข้ามมิติให้ฝึกฝนทุกวันระหว่างรอพืชผลเติบโต ข้าวสารในถังของทุกบ้านไม่เคยน้อยกว่า1จิน ชาวบ้านทำงานแลกข้าว สร้างหออักษรที่ใหญ่และครบคัน รอเพียงอาจารย์จากเมืองหลวงมาสอนเท่านั้น อีกทั้งโรงหมอก็ใหญ่โตพอจะช่วยชีวิตคนได้อีกหลายร้อยคน“พรุ่งนี้เปิดตลาดวันแรก ชาวบ้านรอให้ท่านไปเปิดป้าย” นางซุกตัวในอ้อมกอดยามลมหนาวปะทะเข้ามา กลิ่นรวงข้าวที่เริ่มเหลืองโชยมาตามลมให้ความสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก“หลังจากเปิดป้ายตลาด ข้าจะไปนั่งเป็นคนนำโชคให้เจ้าที่ร้านขายเครื่องปรุงของเจ้า“ ฝ่ามือหนาจับมือนางไปรับกระดาษบางที่เขายัดใส่มือนาง ก่อนที่เฉวียนเยี่ยจะค่อยๆไล่สายตาอ่านทีละ
หลังจากแม่บ้านกลับไปครานี้ได้เวลานางเรียกที่นอนแสนนุ่มออกมาจากมิติ เปลี่ยนห้องหอให้กลายเป็นที่นอนที่ดีที่สุด “การนอนมีค่ามาก พักผ่อนดี อายุยืน” นั่นคือสิ่งที่นางจดจำมาตลอด เมื่อเรียบร้อยจึงเดินไปห้องครัว เรียกชาในมิติออกมาก่อนจะทำการเปลี่ยนทั้งหมด จากนั้นเตรียมอาหารที่ควรทำ“ไก่ผัดพริกหวาน ข้าวขาวไม่ผสมธัญพืช คะน้าน้ำมันหอย เนื้อกะทะร้อน ไก่ตุ๋นยาจีน ขนมหวานเป็น…” นางคิดอยู่ครู่นึงก่อนเรียกเค้กออกมา จัดการตัดเป็นชิ้น3เหลี่ยม2ชิ้นก่อนจะจัดโต๊ะ ส่วนตัวนางนั้นไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่สวมชุดนอนบาง้บาออกมารอสามีร่างกายที่กำยำขึ้นไม่ผอมสูบเหมือนเมื่อเดือนก่อนเดินกลับมาที่จวนก็ต้องแปลกใจ เมื่อบัดนี้ในเวลาเริ่มค่ำ ปกติจนนี้จะมีเพียงคบไฟไม่กี่ที่ กลับสว่างไสวเต็มไปด้วนโคมไฟ และป้ายมงคล “มีความสุข2เท่า”“เทพเจ้าอวยพรให้ร่ำรวย”“อายุยืนยาว” ทุกคำนั้นเขาไม่ได้อ่าน แต่เป็นชาวบ้านที่พอจะรู้หนังสือ ที่พึ่งเลิกจากงานไร่งานสวนและกำลังเดินกลับบ้านอ่าน ทุกคนแสดงออกถึงความชื่นชม ยังตื่นเต้นที่ในเมืองต้าตงแห่งนี้เริ่มมีสีสันมาจากจวนท่านแม่ทัพ“ข้าจะกลับไปทำให้บ้านข้าสว่างไสวบ้างชีวิตข้าจะได้รุ่งโรจน์”“ท่านแ
ฝ่ามือหนายกขึ้นมาเท้าคางมองนางที่อธิบายส่วนต่างๆของตลาด และยังเสนอที่จะให้เครื่องประดับลวดลายใหม่ที่นางวาดมานับ100แบบ ไหนจะรองเท้าลายปักที่ควรค่าแก่การเอาไปขายให้ราชวงศ์นั่นอีก ทุกอย่างที่นางทำมีแบบแผนที่รองรับและมีประโยชน์แก่ชาวบ้านจริงๆ“เจ้าเหนื่อยหรือยัง” คนที่ยกน้ำชาขึ้นจิบส่ายหัว“ข้าตั้งใจมากินอาหารเช้ากับท่าน” พูดจบก็ขออาหารจากมิติ วันนี้เลือกเป็นหมั่นโถวและขาหมู ของหวานเป็นน้ำแข็งไสถ้วยเล็ก“ท่านกินเยอะหน่อย ข้าเห็นงานที่ท่านหอบมามากมายทีเดียว” นางไม่ได้ถามว่าหนังสือราชการที่เขานำมาจากเมืองหลวงเกี่ยวกับอะไรแต่คิดว่าสำคัญ ตอนนี้มันกองอยู่ในห้องทำงานจนแทบเป็นภูเขา“ส่วนใหญ่เป็นการฝึกทหารที่อีกหน่อยที่นี่จะที่ฝึกกองกำลังเพิ่ม” นางกัดหมั่นโถวคำโตก่อนจะเบิกตากว้างขยับเข้าไปใกล้ชิดเขาก่อนกระซิบ“ท่านจะซ่องสุมกำลังพลจริงๆหรือ?” เขายกยิ้มและพยักหน้า“หากในใต้หล้านี้ใครจะไว้ใจไม่ได้ก็คงเป็นเสิ่นอ๋อง เขาสั่งให้ข้าเกณฑ์ชายฉกรรณ์เพื่อฝึกรบ และจะส่งคนมาฝึกเรื่อยๆ” เขาพูดพร้อมกินอาหารไปด้วยเหมือนไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรแต่สำหรับเฉวียนเยี่ยนั้นนี่มันกำลังก่อกบฏชัดๆ“จ้งหลินท่านเห็นด้วยกับเขา
รถสิบล้อที่เบรคไม่อยู่พุ่งตรงมายังรถตำรวจคันนั้นคันที่มีกั้วหมิงและทนายไป๋อยู่ ไฟที่ลุกท่วมทำทุกคนวิ่งหนีกันวุ่นวาย เสียงกรีดร้องเังทั่วถนนหน้าโรงแรมใจกลางเมืองทุกอย่างถูกถ่ายทอดสดออกทีวีเฉวียนเยี่ยมองภาพนั้นด้วยความเฉยเมย เดินไปที่หน้าป้ายวิญญาณคุณปู่หลี่ บิดา และมารดาก่อนคำนับ มือบางยกเหล้าขึ้นมาเทราดไปด้านหน้า”คนที่วางยาคุณปู่ คนที่ตัดสายเบรกพ่อกับแม่เขาได้รับกรรมแล้วค่ะ ต่อจากนี้จะเราจะเจอกันที่ต้าตงนะคะ“ ภาพเหล่านั้นเธอยกมันใส่กล่องใบใหญ่ก่อนจะเก็บเข้ามิติ มือบางเปิดประตูตู้ออก ก้าวเท้าเข้าไปอีกมิติ เธอมองภาพห้องทำงานครั้งสุดท้ายก่อนจะสวมแม่กุญแจที่จับประตูและเดินเข้าไปไม่หันมามองอีกทันทีที่ก้าวออกมาจากประตูมิติ คนที่ยืนรอนางอยู่ตรงหน้าคือบุรุษร่างสูงใหญ่ ลู่จ้งหลินมองนางด้วยความสงสารสุดหัวใจ ร่างเล็กวิ่งเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่น“คนพวกนั้นได้รับกรรมแล้ว” เสียงเล็กอู้อี้ทำเขาปวดใจเหลือเกิน มือหนาลูบแผ่นหลังพร้อมกระชับกอดแน่น“เฉวียนเยี่ย ต่อจากนี้ที่นี่คือบ้านของเจ้า ที่นี่คือครอบครัวของเจ้า อยู่ที่นี่เจ้าเหนือกว่าผู้ใด” เขาได้ยินทุกอย่างตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อวาน เพราะนางพกหยกไป
หลินเยว่พูดไม่ออก เธอเคยคิดว่าความเย้อหยิ่งของหลานสามีคงแกล้งได้บ่อยและเจ้าตัวคงทำได้แค่เดินหนีเพราะลำคาญ“เฉวียนเยี่ยแกตบแม่ฉัน!!” ฝ่ามือของชุนหลานที่พุ่งเข้ามาไม่ทันได้ปะทะหน้าเธอ กลับถูกชายชุดดำ3-4คนวิ่งเข้ามาก่อนจะจับลูกพี่ลูกน้องของเธอล็อคเอาไว้จนแน่น“คุณหนูเป็นอะไรไหมคับ”ชายคนหนึ่งที่เป็นหัวหน้ารีบวิ่งเข้ามาดู เฉวียนเยี่ยส่ายหน้าก่อนจะมองคนที่กรีดร้องโวยวายด้วยสายตาแห่งความเกลียดชัง“ชุนหลานแกคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาแกอยู่หนือฉันเพราะเป็นหลานสาวคนโตงั้นหรอ ฉันจะบอกอะไรแกให้เอาบุญ…”มือเล็กๆบีบปากชุนหลานแน่น“แกมันอยู่ต่ำกว่าฉันจนเห็นแกเป็นแค่ไรฝุ่น ชีวิตที่เอาตัวเองไปเป็นอีตัวของเสี่ยแก่เพื่อให้มีทุกอย่างเหนือฉันมันสกปรกสิ้นดี” คำพูดนั้นเธอตั้งใจพูดให้ดังจนคนรอบข้างหันมามอง“เมื่อไหร่แกจะปรับปรุงตัวเอง เมื่อไหร่จะรู้สักทีหล่ะว่าประธานฟู่หลงมีภรรยาแล้ว แกนอนกับเขาแลกรถราคาไม่กี่ล้านมันดีแล้วหรอ” มือถือของหลายคนยกขึ้นมาถ่ายทอดสด และนั่นแหละคือสิ่งที่เธอต้องการ“อีบ้า!!แกหยุดพูดเดี๋ยวนี้” ชุนหลานแทบเป็นบ้าแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะโดนจับตัวเอาไว้ ดิ้นก็ไม่หลุด“ฉันแค่พูดความจริง แต่ว่







