ตอน 5

“ฮึก… ท่านพ่อ นี่ไม่จริงใช่ไหมขอรับ ข้าไม่เชื่อว่าท่านพี่จะจากไปเช่นนี้”

“อืม… เรื่องนี้พ่อจะสืบหาความจริงให้ได้ พ่อไม่เชื่อหรอกว่าจะหาตัวคนร้ายไม่ได้”

“ฮือ… แล้วท่านพ่อแน่ใจหรือขอรับว่าฝ่าบาทจะทรงอนุญาตตามที่ท่านพ่อร้องขอ”

“พ่อก็ไม่มั่นใจนัก คงต้องแล้วแต่ฝ่าบาทจะพิจารณา เจ้าดูแลแม่เจ้าให้ดี พ่อจะรีบเข้าวังเสียก่อนที่จะสายไปกว่านี้”

“ขอรับ ฮึก.. ท่านพ่อ” หม่าเหว่ยได้แต่ปาดน้ำตาแล้วเก็บความรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจเอาไว้เพื่อไปดูแลท่านแม่ของเขา ที่ตอนนี้ยังไม่แม้แต่จะฟื้นขึ้นมา หม่าเหว่ยรู้ดีว่าท่านแม่นั้นรักพี่สาวเขามากขนาดไหน นางคงทำใจยากจึงได้สลบไปเช่นนี้

ไม่นานนักหม่าเทียนที่เข้าไปเปลี่ยนชุดขุนนางออกมา ก็รีบขึ้นม้าเดินทางไปยังวังหลวงทันที ใช่ว่าเขานั้นไม่เสียใจที่สูญเสียบุตรสาวสุดที่รัก เพียงแต่ตอนนี้เขาต้องการตามหาคนร้ายที่วางยาฆ่านางให้ได้เสียก่อน เรื่องรับศพนางและสินเดิมกลับมานั้น เขาคงต้องรอให้ฮูหยินฟื้นขึ้นมาจัดการเรื่องนี้เสียก่อน เพราะถึงแม้จะจัดงานแต่งงานกันไปแล้วก็จริงอยู่ แต่พิธีการทั้งหมดยังไม่สมบูรณ์ จึงไม่อาจนับได้ว่าบุตรีของเขานั้นเป็นคนของจวนเสนาบดีหวังอย่างเต็มตัว นางจึงไม่สามารถฝังที่สุสานของตระกูลหวังได้

น่าเสียดายที่พอแม่ทัพหม่าขอเข้าเฝ้า เสนาบดีหวังยังคงอยู่ในห้องทรงงานกับฮ่องเต้ซึ่งอ่านฎีกาทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว พระองค์จึงรับสั่งให้แม่ทัพหม่าเข้าเฝ้าได้

“ถวายพระพรฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องอยากทูลขอพะย่ะค่ะ”

“หากเป็นเรื่องบุตรสาวเจ้า ข้ารับทราบแล้ว และข้าเองก็ขอแสดงความเสียใจกับเจ้าและครอบครัวด้วย เสนาบดีหวังก็พยายามหาคนร้ายอย่างเต็มที่แล้วเช่นกัน หากเจ้ามีสิ่งใดอยากร้องขอ เจ้าลองบอกมาให้ข้าฟังดู”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท กระหม่อมอยากสืบคดีการตายของบุตรสาวของกระหม่อมด้วยตนเองพะย่ะค่ะ”

“เฮ้อ… แม่ทัพหม่า เจ้านำฎีกานี้ไปอ่านเสีย ทั้งหมดมีรายงานของบ่าวไพร่ทั้งหมดในจวนเสนาบดีหวังว่าทำสิ่งใดอยู่ที่ไหนจนกระทั่งงานเลิก ทุกคนไม่มีใครแตะต้องอาหารกับสุรามงคลที่ส่งเข้าไปยังห้องหอเลยแม้แต่น้อย”

ขันทีคนสนิทของฮ่องเต้รีบเดินไปรับฎีกาและส่งมอบต่อให้กับแม่ทัพหม่าอย่างเข้าใจถึงความสูญเสียครั้งใหญ่ของตระกูลหม่าในครั้งนี้

หม่าเทียนรับฎีกามานั่งอ่านอย่างละเอียดอยู่เกือบสองเค่อ ก่อนที่เขาจะทำได้เพียงถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง ในเมื่อรายละเอียดทั้งหมดชัดเจนถึงขนาดนี้ ถึงแม้เขาจะสืบคดีด้วยตนเองก็คงจับมือใครดมไม่ได้เช่นเดียวกัน

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่มอบความกระจ่างให้กระหม่อมพะย่ะค่ะ ส่วนเรื่องศพของนางนั้น กระหม่อมจะให้บ่าวไปรับกลับมาพร้อมสินเดิม เพราะนางยังไม่ได้เข้าหอกับบุตรชายเสนาบดีหวัง ทำให้นางยังไม่ได้เป็นฮูหยินน้อยเต็มตัวและไม่สามารถฝังร่วมในสุสานตระกูลหวังได้พะย่ะค่ะ”

“ตกลง เสนาบดีหวัง เจ้าเองก็อำนวยความสะดวกให้กับแม่ทัพหม่าด้วยเล่า ตอนนี้ตระกูลหม่าสูญเสียใหญ่หลวงนัก ข้าอนุญาตให้แม่ทัพหม่ากับบุตรชายหยุดราชการได้จนกว่าจะเสร็จสิ้นพิธีไว้อาลัยและฝังศพของบุตรีก็แล้วกัน”

“เป็นพระกรุณายิ่งแล้วพะย่ะค่ะ ขอบพระทัยฝ่าบาท” ทั้งสองต่างกล่าวพร้อมกันก่อนจะขอตัวออกจากห้องทรงงานไปพร้อมกันเพื่อจัดการเรื่องหลังจากนี้

ระหว่างทางเดินออกจากวังหลวง เสนาบดีหวังที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนเกือบเป็นลมล้มลง ยังดีที่แม่ทัพหม่ามีน้ำใจรับตัวเขาเอาไว้ได้เสียก่อน

“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ช่วยเหลือ ข้าเสียใจจริง ๆ ที่เกิดเรื่องเช่นนี้ทั้งที่เรากำลังจะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วแท้ ๆ” เสนาบดีหวังเงยหน้าที่ซีดเซียวพูดกับหม่าเทียน

“ข้าไม่โทษท่าน อาจมีคนต้องการให้เราสองตระกูลบาดหมางกันจึงทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ขึ้นมาก็เป็นได้ ประเดี๋ยวข้าพยุงท่านขึ้นรถม้าเอง เมื่อกลับถึงจวนท่านก็พักผ่อนเสีย เพียงสั่งบ่าวเอาไว้ว่าข้าจะพาคนไปรับร่างและสินเดิมกลับจวนก็พอ ส่วนงานไว้อาลัยนั้น หากท่านดีขึ้นแล้วค่อยมาร่วมงานก็ไม่สาย”

“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่เข้าใจ พวกข้าเองต่างเสียใจกับเรื่องนี้มากจริง ๆ บุตรชายกับฮูหยินของข้าพยายามเต็มที่แล้วที่จะหาตัวคนร้าย แต่ก็ไม่พบพยานหลักฐานแม้แต่น้อย คาดว่าคนร้ายน่าจะนำออกจากงานเลี้ยงไปด้วยและคงนำไปทิ้งเสียแล้ว”

“เรื่องนั้นช่างมันเถิด ถึงอย่างไรตอนนี้คนก็ตายไปแล้ว ข้าได้แต่หวังว่าคนร้ายจะไม่เผยตัวออกมาในสักวัน ไม่เช่นนั้นข้าจะให้มันไม่ได้ตายดีเช่นกันกับลูกสาวข้า”

หม่าเทียนเดินพยุงเสนาบดีหวังขึ้นรถม้าเสร็จก็ขอตัวกลับจวนเพื่อพาคนไปยังจวนเสนาบดีหวังต่อ เขาคิดว่าเรื่องนี้ฮูหยินของตนคงไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะไปด้วยตัวเองเป็นแน่ ตอนนี้เขาจะต้องทำให้ครอบครัวมั่นคงเสียก่อนหลังจากสูญเสียบุตรีไปอย่างไม่มีวันกลับ

เมื่อกลับถึงจวนแม่ทัพ หม่าเทียนก็พบว่าตอนนี้ฮูหยินเขากำลังนั่งร้องไห้กอดกับบุตรชายอย่างไร้เรี่ยวแรงจริง ๆ เขาได้แต่ทอดถอนใจก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนชุดเพื่อไปยังจวนเสนาบดีหวังต่อ

“ฮือ… ท่านพี่เจ้าคะ นี่มันเป็นฝีมือใครกัน เหตุใดจึงได้ใจร้ายกับลูกข้านัก”

“เจ้าทำใจให้สงบก่อนเถิด ข้าจะไปพาร่างนางและสินเดิมกลับมาเพื่อไว้อาลัยก่อนจะนำไปฝังยังสุสานของตระกูลหม่าต่อไป ส่วนคนร้ายนั้น สักวันข้าคิดว่ามันจะต้องปรากฏตัวออกมาแน่นอน เราเพียงแค่รอเท่านั้น”

“ฮึก… เจ้าค่ะท่านพี่ เรื่องพิธีไว้อาลัย ประเดี๋ยวข้าให้พ่อบ้านไปจัดเตรียมสถานที่รอนะเจ้าคะ”

“เจ้าหากไม่ไหวก็พักเสียก่อนเถิดฮูหยิน ให้หม่าเหว่ยจัดการแทนก็ได้”

“ฮือ… เจ้าค่ะ ฮึก.. ท่านพี่”

“เรื่องนี้ข้าจะจัดการแทนท่านแม่เองขอรับ ท่านพ่อรีบไปรับร่างพี่ใหญ่มาก่อนเถิด”

หม่าเทียนพยักหน้ารับคำบุตรชาย ก่อนจะเรียกบ่าวอีกสองสามคนนำรถม้าไปยังจวนเสนาบดีหวังที่ป่านนี้คงเตรียมทุกอย่างรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

หม่าเหว่ยสั่งแม่นมให้ช่วยดูแลท่านแม่ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นปาดน้ำตาและไปสั่งการคนในจวนให้จัดเตรียมสถานที่ไว้อาลัยที่ห้องโถงรับแขกเรือนหลักตามธรรมเนียม ถึงแม้ตอนนี้พี่สาวเขาจะจากไปแล้ว แต่เรื่องหลังของนาง เขาที่เป็นน้องชายจะต้องทำทุกอย่างออกมาให้ดีที่สุดเพื่อส่งวิญญาณของนางไปยังภพภูมิที่ดี

หม่าเทียนที่ไปรับร่างหม่าหลันใช้เวลาอยู่ที่จวนเสนาบดีหวังเกือบสองชั่วยาม เนื่องจากต้องตรวจสอบสินเดิมด้วยว่าครบถ้วนหรือไม่จึงทำให้เสียเวลาเช่นนี้ จากนั้นเขาก็สั่งคนให้ขนโลงไม้อย่างดีที่บรรจุศพบุตรสาวของเขา ซึ่งเสนาบดีหวังสั่งการให้คนไปหาซื้อมาก่อนหน้านี้ขึ้นรถม้าพร้อมสินเดิมทั้งหมด ก่อนที่เขาจะบอกลาฮูหยินใหญ่และอดีตว่าที่ลูกเขยกลับจวนไปก่อน

“ท่านแม่ขอรับ ท่านแน่ใจนะว่าท่านแม่ทัพจะไม่ถือโทษโกรธเรา”

“เฮ้อ.. เจ้าก็ได้ยินที่ท่านพ่อเจ้าบอกแล้วนี่นา ท่านแม่ทัพหม่าไม่ใช่คนไร้เหตุผล”

“เช่นนั้นเราจะไปร่วมพิธีไว้อาลัยหม่าหลันวันใดดีขอรับ”

“จะเป็นวันใดได้เล่า เราต้องไปตั้งแต่เย็นนี้และทุกวันจนกว่าจะถึงวันฝังศพนางนั่นแหละ อย่างไรนางก็ก้าวเข้าจวนเรามาเกินครึ่งก้าวแล้ว แม่ยังคงเห็นนางเป็นฮูหยินน้อยของจวนเราอยู่”

เสิ่นหลิงที่กำลังนำถาดน้ำชามาให้สองแม่ลูกได้ยินประโยคนี้เข้าพอดีถึงกับหยุดชะงักไปพักใหญ่ ก่อนที่นางจะเปลี่ยนจากสีหน้าเกรี้ยวกราดเป็นอ่อนโยนแล้วเดินเข้าไปยังห้องโถงรับแขกเพื่อรินน้ำชาให้ทั้งสองคนอย่างนอบน้อม