ตอน 6

หม่าเทียนหลังจากรับร่างบุตรสาวมาถึงจวนแม่ทัพแล้ว เขาก็ให้คนยกโลงของนางเข้าไปที่ห้องโถงซึ่งบ่าวจัดเอาไว้เป็นห้องไว้อาลัยทันที ตอนนี้ฮูหยินหม่าได้แต่ต้องกลั้นความเสียใจเอาไว้และมายืนรอพร้อมหม่าเหว่ยเพื่อดูว่าบ่าวตั้งโลงของบุตรสาวนางอย่างไร ทั้งที่น้ำตาของนางยังคงไหลอย่างต่อเนื่อง เพียงแต่ไม่ได้มีเสียงสะอึกสะอื้นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ไม่ต่างจากหม่าเหว่ยที่ยังคงทำใจไม่ได้เช่นกัน เขาเองก็คอยปาดน้ำตาไม่ให้ท่านพ่อเป็นห่วงไปมากกว่านี้ ใช่ว่าท่านพ่อจะไม่เสียใจเช่นพวกเขา แต่ท่านพ่อเป็นหัวหน้าครอบครัว ท่านจึงได้แต่เก็บกลั้นความเสียใจเอาไว้ภายในได้เท่านั้น

ข่าวการตายของหม่าหลันดังไปทั่วเมืองหลวงเมื่อมีคนเห็นว่าแม่ทัพหม่าเดินทางไปรับศพของนางที่จวนเสนาบดีหวัง ทำให้ชาวเมืองต่างลือกันว่าบุตรชายคนโตของเสนาบดีหวังเป็นผู้ชายกินเมีย ทั้งที่เพิ่งจัดพิธีแต่งงานเมื่อวานแท้ ๆ วันต่อมากลับต้องมาจัดงานศพแทนเสียนี่ หลังจากนี้คงไม่มีใครกล้าแต่งกับเขาอีกเป็นแน่ เสิ่นหลิงที่ได้ทราบข่าวจากบ่าวคนสนิทยิ่งพอใจมากขึ้นเมื่อทราบเรื่อง นางรอให้ถึงหลังงานศพของหม่าหลันจบลงเสียก่อน จึงจะบอกข่าวดีให้กับท่านแม่และสามีทราบว่าตอนนี้พวกเขากำลังจะมีทายาท ถึงแม้จะเพิ่งผ่านการสูญเสียไปไม่นานก็ตามที นางยังคงคาดหวังในตำแหน่งฮูหยินน้อยของจวนเสนาบดีหวังอยู่ไม่คลาย

พิธีไว้อาลัยที่จวนแม่ทัพหม่าจัดขึ้นเป็นเวลาสามวัน ตลอดสามวันมานี้คนจากจวนเสนาบดีล้วนแต่มาเข้าร่วมพิธีไม่ได้ขาดจนกระทั่งเสร็จสิ้นงานไว้อาลัยในวันนี้ ครอบครัวหม่าต่างขอบคุณแขกเหรื่อที่มากันไม่น้อยในวันสุดท้าย พรุ่งนี้พวกเขาจะนำร่างของหม่าหลันไปฝังยังสุสานตระกูลหม่าที่อยู่นอกเมืองหลวงในช่วงสายของวันตามธรรมเนียม

เหล่าขุนนางอีกฝ่ายที่เป็นปรปักษ์กับเสนาบดีหวังและแม่ทัพหม่าต่างพอใจไม่น้อยที่พวกเขาไม่ต้องลงมือเองก็มีคนช่วยทำให้ทั้งสองตระกูลแตกหักกันอย่างไม่คาดคิด กลุ่มของพวกเขาได้แต่ขอบคุณคนร้ายที่จัดการเรื่องราวเหล่านี้แทน ถึงแม้ต่อหน้าแม่ทัพหม่าและเสนาบดีหวัง พวกเขาจะแสร้งทำเป็นเศร้าเสียใจแทนอยู่ก็ตามที แต่ใครจะไม่รู้กันเล่าว่าในใจพวกเขาแอบยิ้มอย่างสมใจ

สายของวันต่อมา ตระกูลหม่าพร้อมบ่าวไพร่ต่างเคลื่อนขบวนเพื่อนำร่างของหม่าหลันไปฝังยังสุสานนอกเมือง พวกเขาทำพิธีกรรมตามธรรมเนียมไปตลอดทางตั้งแต่ออกจากจวนจนกระทั่งไปถึงสุสาน ตอนนี้ฮูหยินหม่ากับบุตรชายเริ่มที่จะทำใจกันได้มากขึ้นแล้ว ส่วนหม่าเทียนนั้นยังคงไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยดต่อหน้าผู้คน เขาได้แต่แอบร้องไห้ในยามดึกสงัดหลังจากฮูหยินหลับไปแล้วเท่านั้น ด้วยว่าตนเองไม่อยากให้ฮูหยินและบุตรชายเป็นกังวล เขาจึงต้องทำเช่นนี้

พิธีฝังศพเป็นไปอย่างเรียบร้อยตามธรรมเนียม ก่อนที่ทุกคนจากจวนตระกูลหม่าจะเดินทางกลับไปที่จวนพร้อมกัน เหล่าชาวเมืองที่เคยอิจฉาเสนาบดีหวังที่ได้ลูกสะใภ้จากจวนแม่ทัพหม่าต่างเห็นใจตระกูลหม่าไม่น้อยที่ต้องสูญเสียบุตรีเพียงคนเดียวไป ส่วนจวนเสนาบดีหวังนั้นพวกเขาไม่คิดว่าคนเหล่านั้นจะรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้สะใภ้จวนแม่ทัพเสียมากกว่า ใครไม่รู้กันบ้างเล่าว่าเสนาบดีหวังเห็นแก่หน้าตาและตำแหน่งตนเองมากเพียงใด ครั้งนี้พวกเขาสูญเสียความเชื่อถือไม่น้อยที่มีคนตายภายในจวนระหว่างงานแต่งงานที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

เสิ่นหลิงที่บอกข่าวดีกับแม่สามีเมื่อสามวันก่อนนึกกระหยิ่มในใจว่าตนเองจะต้องได้รับตำแหน่งฮูหยินน้อยเป็นแน่ แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเสนาบดีหวังต้องการให้นางเป็นเพียงอนุ ทำให้เสิ่นหลิงเจ็บแค้นใจที่อุตส่าห์วางแผนมาอย่างดีแต่ก็ยังคงไม่สมหวังเพราะพ่อสามีนาง

กำหนดการรับอนุเข้าจวนจึงเป็นวันนี้ซึ่งข่าวได้แพร่กระจายออกไปจากความตั้งใจของเสิ่นหลิงที่อย่างน้อยนางก็ยังได้เป็นเมียคนแรกของสามี ถึงแม้จะยังไม่สามารถไต่เต้าขึ้นไปยังตำแหน่งฮูหยินน้อยได้ก็ตาม นางหวังว่าบุตรที่กำลังท้องอยู่จะเป็นชาย เมื่อนั้นนางจะร้องขอตำแหน่งฮูหยินน้อยกับสามีที่ตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะออกจากจวน ด้วยเขาถูกตราหน้าว่าผู้ชายกินเมียเข้าเสียแล้ว

ข่าวจากจวนเสนาบดีเข้าหูตระกูลหม่าในเวลาไม่นาน หม่าเทียนกับครอบครัวได้แต่มานั่งคุยกันที่ห้องโถงรับแขกอย่างสงสัยใจ ทั้งที่บุตรีของพวกเขาเพิ่งฝังได้เพียง 7 วัน แต่จวนเสนาบดีหวังกลับมีงานมงคลใหม่เสียแล้ว หม่าเทียนให้คนเข้าไปสืบจนได้ความว่าอนุผู้นั้นท้องได้สามเดือนแล้ว

“ท่านพ่อคิดเหมือนข้าไหมขอรับว่าเรื่องนี้มันแปลก ๆ”

“อืม… พ่อคิดว่าหากเป็นอย่างที่เราคิดจริง ๆ อนุคนใหม่นี้น่าจะเป็นคนร้ายที่ลงมือกับพี่สาวของเจ้า”

“จริงหรือเจ้าคะท่านพี่ นางจะกล้ามากถึงขั้นนั้นเชียว?”

“ฮึ! เหตุใดจะไม่กล้าเล่าน้องหญิง ตำแหน่งฮูหยินน้อยในจวนเสนาบดีหวังไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากเป็นนางที่ลงมือจริง ข้าจะให้นางต้องสำนึกเสียใจไปจนตาย” หม่าเทียนมีสายตาแข็งกร้าวขึ้นมาเมื่อคิดถึงว่าตนเองต้องเสียบุตรสาวสุดที่รักไป

“แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรขอรับว่าเป็นนางที่ลงมือ”

“เรื่องนี้พวกเจ้าวางใจได้ พ่อจะให้คนของจวนเราแอบลักลอบเข้าไปยังจวนเสนาบดีหวังและคอยติดตามดูนางจนกว่าเราจะได้หลักฐาน จากนั้นค่อยจัดการทีหลังก็ยังไม่สาย เพราะอย่างไรหม่าหลันก็ไม่อาจฟื้นคืน ตอนนี้เราทำได้เพียงรอให้นางลงมืออีกครั้งเท่านั้นเอง”

ฮูหยินหม่ากับหม่าเหว่ยหันมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้ารับคำหม่าเทียนพร้อมกัน พวกเขาคงทำได้เพียงรอจริง ๆ อย่างไรคนร้ายจะต้องลงมืออีกแน่ในเมื่อนางเป็นได้เพียงแค่อนุทั้งที่กำลังท้องทายาทของจวนเสนาบดีหวังอยู่แท้ ๆ

เสนาบดีหวังใช่ว่าจะไม่สงสัยดังเช่นแม่ทัพหม่า เพียงแต่เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเสิ่นหลิงที่ท่าทางเรียบร้อยอ่อนหวานจะกล้าลงมืออย่างอำมหิตเช่นนี้จริง ๆ อีกทั้งตอนนี้นางกำลังมีทายาทให้จวนของเขา เสนาบดีหวังจะรอให้นางคลอดบุตรเสียก่อนค่อยสืบสาวราวเรื่องอีกครั้ง หากเป็นนางที่วางยาหม่าหลันจริง แน่นอนว่าเขาจะต้องมีคำตอบให้กับแม่ทัพหม่าและนำตัวนางไปลงโทษ ส่วนบุตรที่เกิดมานั้นเขาสามารถหาฮูหยินคนใหม่ให้บุตรชายได้ไม่ยากนัก

เสนาบดีหวังแอบส่งคนไปแจ้งแม่ทัพหม่าก่อนแล้วว่าเขาจะจับตามองเสิ่นหลิงให้ดีก่อนที่นางจะคลอดเด็กในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ขอให้แม่ทัพหม่าวางใจว่าเขาจะต้องนำความยุติธรรมมาให้กับบุตรสาวของแม่ทัพหม่าอย่างแน่นอน เรื่องนี้จึงทำให้แม่ทัพหม่าเห็นถึงความจริงใจของเสนาบดีหวัง ซึ่งคนของเสนาบดีหวังขอร้องเพียงว่ารอให้นางคลอดบุตรก่อน เพราะพวกเขาไม่อยากให้เด็กที่บริสุทธิ์ต้องมาตายไปร่วมกับแม่ที่เลวร้ายเช่นนี้

แม่ทัพหม่าได้แต่ต้องตอบตกลงอย่างจนใจ อย่างไรตอนนี้คนของเขาก็แฝงตัวเข้าไปที่จวนเสนาบดีหวังได้แล้ว ถึงแม้จะยังลงมือไม่ได้ ก่อนที่อนุผู้นั้นจะคลอดบุตรออกมา อย่างน้อยคนของเขาก็สามารถเก็บหลักฐานเอาไว้รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมได้เช่นเดียวกัน

หลังจากคนของเสนาบดีหวังจากไป แม่ทัพหม่ากับครอบครัวต่างคุยกันเรื่องนี้ว่าทุกคนต่างทำได้แค่รอเท่านั้น หากเป็นนางลงมือจริง ๆ แผนการของเสนาบดีหวังที่คิดจะรับฮูหยินน้อยคนใหม่ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า นางจะต้องลงมืออีกครั้งเป็นแน่ ซึ่งคราวนี้เสนาบดีหวังสั่งคนให้คอยเฝ้าจับตาดูนางเอาไว้แล้ว ถึงแม้แม่ทัพหม่าจะไม่ค่อยพอใจกับแผนการนี้สักเท่าไหร่ แต่เพื่อจับคนร้ายตัวจริงให้ได้ เขาเองก็ต้องยอมรับแผนการนี้และรอดูเช่นกัน