ช่วยกันทำมาหากิน

แม้จะขาดรายได้ไปแต่นางยังมีงานที่โรงน้ำชาและรับจ้างซ่อมเสื้อผ้าในตอนเย็นเป็นครั้งคราว ด้วยความเคยชินกับการทำงานหลายอย่างนางจึงคิดหาวิธีหาเงินให้ได้มากขึ้น

"พอจะมีเงินเก็บบ้าง ทำซาลาเปาขายคงจะดี"

นางเข้ามาถึงบ้านไม่เห็นหลิวเวินเซียน มีเพียงห่อผ้าและย่ามใส่ตำราวางอยู่บนแคร่ หลังจากมารดาเข้าบ้านแล้ว เสี่ยวหลานจึงเดินดูรอบบ้าน พบบิดากำลังปลูกผักที่แปลงหลังบ้านอย่างเอาจริงเอาจัง

เด็กชายรีบวิ่งออกไปบอกพ่อทันที

"ท่านพ่อ วันนี้ท่านแม่ถูกไล่ออกแต่ท่านแม่ไม่ท้อ ข้าเห็นท่านแม่จะทำซาลาเปาขาย

หลิวเวินเซียนใจกระตุกวาบ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อนาง

"เช่นนั้นเสี่ยวหลานช่วยพ่อรดน้ำผัก เราจะได้มีผักกินและขายได้"

"ขอรับ"

สองพ่อลูกเดินมาหน้าบ้านมองเห็นหลี่อันหนิงอยู่ในครัวเขาจึงเดินเข้าไปหานาง

"เจ้าจะขายของหรือ มาเถิดข้าช่วยเอง"

หลี่อันหนิงละจากงานตรงหน้า แค่นหัวเราะมองเขา

"หากท่านกลับบ้านไป ข้ากับลูกคงสบายขึ้นกว่านี้"

"ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว หากเจ้ากับลูกไม่ไปข้าก็ไม่มีทางไปไหน"

พูดจบเขาก็คว้าชามใส่แป้งในมือนางไปวางบนโต๊ะ พับแขนเสื้อขึ้นอย่างคล่องแคล่ว

"นี่ ไม่ต้อง ท่านทำเป็นรึ"

ตั้งแต่นางอยู่กินกับเขามาก็เห็นเพียงเขาจับพู่กันและอ่านตำรา ไม่เคยได้ทำอย่างอื่นนอกเหนือจากนี้

"การเป็นทหารก็มีข้อดี ทำให้ข้าช่วยเหลือตัวเองได้ แล้วยังช่วยเจ้าค้าขายได้"

เขาเอ่ยอย่างใจเย็นพร้อมกับเทน้ำลงมือนวดแป้งไปด้วย หลี่อันหนิงเริ่มเข้าใจและเผลอพูดกับเขาอย่างสนใจ

"ท่านไปรบตั้งห้าหกปีหรือไปค้าขายกันแน่"

"ทำทุกอย่างที่ไม่เคยได้ทำ"

นางเหม่อมองดูเขานวดแป้งอย่างคล่องมือ ความทรงจำในวันเก่า ๆ ผุดขึ้นมา

ในวันหนึ่งนางเคยทำซาลาเปาให้เขาไปกินที่สำนักศึกษา เป็นครั้งแรกที่นางหัดทำ รสชาติไม่ค่อยอร่อยนักและยังมีรูปร่างบิดเบี้ยว แต่เขายังกล่าวคำขอบคุณและไม่ปริปากบ่น ครานั้นราวกับโลกทั้งใบของนางมีแต่ความสดใส นอกจากเขาไม่ได้เย็นชาเช่นทุกครั้งยังยินยอมพูดดีกับนาง

หลี่อันหนิงได้สติ เมื่อใบหน้าหล่อ ๆ ยื่นเข้ามาจ้องนางห่างกันแค่คืบเดียว สายตานั้นดูเปลี่ยนไป ทั้งเปล่งประกายและมีแววเจ้าเล่ห์

"ถึงกับเหม่อเลยหรือ ข้าชอบที่เจ้าเผยตัวเองออกมาเช่นนี้ ทำให้ข้าคิดถึงวันเก่า ๆ ของเรา"

เสียงกระซิบชวนหวั่นไหวทำให้หลี่อันหนิงตื่นจากความคิด เมื่อก่อนเขาเย็นชาและพูดน้อยนางยังลุ่มหลงขนาดนั้น หากเห็นเขาแสดงออกเช่นตอนนี้นางไม่มัวเมาจนหลงลืมทางกลับบ้านเลยหรือ

แต่ตอนนี้กลับต่างกันแม้ใจนางจะสั่นไหว แต่ต้องควบคุมสติให้มั่นคง หลี่อันหนิงถอยห่างออกจากเขาที่ยิ้มจาง ๆ อยู่ด้านหน้า นางหลบสายตาและพูดกลบเกลื่อน

"ท่านพูดมากเกินไปแล้ว ข้าจะทำไส้ แล้วจะห่อ หากนวดเสร็จจะไปทำอะไรก็ไปเถิด"

เมื่อห้ามความดื้อรั้นของเขาไม่ได้นางจึงได้แต่โบ้ยให้เขาไปทำอย่างอื่นแทน แต่แล้วนางก็ได้ยินสิ่งที่คาดไม่ถึงอีกครั้ง

"ข้าจะช่วยเจ้าจนเสร็จแล้วจะไปขายช่วย"

"ไม่ต้อง"

ดวงตากลมตวัดมองเขาอย่างแข็งกร้าว หลิวเวินเซียนจึงผงกศีรษะยินยอม เขาคงวุ่นวายกับนางเกินไปเมื่อนางเริ่มโกรธเขาก็ควรยินยอมและตามใจนาง

"ก็ได้ ข้าจะไม่ยุ่ง"

เสี่ยวหลานเดินเข้ามาเห็นภาพพ่อที่ทำหน้าสลดและแม่ที่บึ้งตึง เด็กน้อยจึงเอ่ยเสียงสดใส

"ท่านแม่ท่านพ่อ ทำอะไรอยู่ขอรับ มีอะไรให้เสี่ยวหลานช่วยหรือไม่"

เสียงเล็ก ๆ เจื้อยแจ้ว เปลี่ยนบรรยากาศขุ่นมัวเมื่อครู่ให้มีชีวิตชีวามากขึ้น

"เสี่ยวหลานไปเล่นก่อนเถิดแม่จะทำขนม"

นางมองดูบุตรชาย ส่งรอยยิ้มอ่อนโยนต่างจากเมื่อครู่

"ไม่มีอะไรทำแล้วขอรับ ข้าถูบ้านเสร็จแล้ว"

ไม่ต้องมีคำสั่งแต่เสี่ยวหลานก็กุลีกุจอช่วยอย่างนี้เสมอมา เขาเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่ายแล้วยังกตัญญู นับเป็นสิ่งที่หลี่อันหนิงภาคภูมิใจ ยิ่งระยะหลังนางไม่เคยดุ ไม่เคยตีแต่หันมาสอนด้วยเหตุผลและมีเมตตา บุตรชายยิ่งเชื่อฟังหมดใจ เป็นเด็กร่าเริงสดใสยิ่งกว่าเด็กทั่วไป

หลิวเวินเซียนยิ้ม เดินไปล้างมือแล้วอุ้มลูกชายที่น่ารักของเขาขึ้นมา เสี่ยวหลานที่ไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้จากบิดามาก่อน หัวใจของเขาก็เริ่มพองโต

"เก่งที่สุดเลยเสี่ยวหลานเด็กดีของพ่อ มาเถิดพ่อจะเล่านิทานให้เจ้าฟัง"

เขาอุ้มเสี่ยวหลานไปนั่งที่แคร่ อุ้มบุตรชายนั่งตักแล้วนำตำรามากางออกเริ่มอ่านให้ฟัง เสี่ยวหลานที่ตั้งใจฟังทั้งตื่นเต้นและสนใจ

หลี่อันหนิงมองภาพนั้นพลันในใจของนางก็อบอุ่นขึ้น แต่นางก็สลัดความคิดออกไปแล้วหันไปตั้งใจทำขนมต่อ

เช้าวันต่อมาหลี่อันหนิงเตรียมของแต่เช้าทว่ายังช้ากว่าหลิวเวินเซียน เขาถือของเต็มมือเดินนำหน้านางไปที่ตลาดโดยไม่เปิดโอกาสให้นางได้ท้วงติง หลี่อันหนิงทำสิ่งใดไม่ได้ทำได้เพียงจูงมือลูกเดินตามไป

เขาไปขอยืมโต๊ะมาได้ก็จัดการวางของให้นางอย่างเป็นระเบียบและตั้งโต๊ะอีกตัวข้างนาง รับจ้างอ่านจดหมายและเขียนอักษร ถึงแม้นางจะเย็นชาและมองผ่านเขาเหมือนอากาศแต่เขาก็ไม่ใส่ใจ คิดเพียงว่าได้ไถ่โทษที่เขาและครอบครัวเคยทำกับนางเอาไว้

เสี่ยวหลานยืนมองพ่อและแม่

ที่หาเงินคนละอย่าง รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้า เด็กชายรู้สึกอบอุ่นในใจ แม้บรรยากาศยังตึงเครียดอยู่ เขาช่วยแม่เรียกลูกค้าร้องขายซาลาเปา ความน่าเอ็นดูทำให้ลูกค้าหลายคนเดินกลับมาซื้อซ้ำ เมื่อคนเริ่มซาเขาก็วิ่งมาหาบิดา ยิ้มให้คนผ่านไปมา ความร่าเริงของเขาดึงดูดคนให้มาถามไถ่ หลายคนเผลอจ้างให้พ่อของเขาเขียนจดหมายให้

"นั่นบัณฑิตหลิว มาทำอะไรตรงนี้"

ชาวบ้านที่รู้จักหลิวเวินเซียนจับกลุ่มซุบซิบกัน

"ตระกูลหลิวร่ำรวยและมีเกียรติ เหตุใดเขาจึงมารับจ้างทั้งที่ไม่ได้เดือดร้อน"

อีกคนชี้ไปที่หลี่อันหนิง

"เพราะนางใช่หรือไม่ที่ขายซาลาเปาอยู่ข้าง ๆ แล้วดูเด็กนั่นสิ ไหนแม่นางเมิ่งบอกว่าเป็นลูกชายชู้ เหตุใดหน้าตาจึงเหมือนหลิวเวินเซียนทุกกระเบียดนิ้วเช่นนั้น"

จากกลุ่มเล็กกลายเป็นกลุ่มใหญ่ ผู้คนเริ่มสงสัยพูดกันปากต่อปาก ข่าวนี้ก็เริ่มแพร่กระจายออกเป็นวงกว้างภายในไม่กี่วัน

ลูกค้าเห็นแผงของหลี่อันหนิงและหลิวเวินเซียนอยู่ติดกัน คนที่ไม่รู้จักจึงถามเขาเกี่ยวกับนาง

"แผงข้างท่านเป็นคนรู้จักหรือเห็นตั้งใกล้กันนัก หรือว่ามาด้วยกัน"

กลุ่มสตรีวัยกลางคนที่ทำท่าเดินเข้ามาเพราะเห็นความงามสง่าของหลิวเวินเซียน พวกนางอยากสนทนาด้วยเพราะนาน ๆ จะเห็นคนหล่อหน้าตาดีหลงมาสักครั้ง

"นั่นภรรยากับลูกของข้าเองขอรับ เรามาด้วยกันแต่แยกทำงานตามความถนัด"

บรรดาสตรีเหล่านั้นต่างตกอกตกใจ บ้างเอามือทาบอก บ้างทำหน้าหดหู่

"ท่านป้าสนใจซื้อซาลาเปา หรือใช้บริการกับข้าย่อมได้ทั้งนั้น"

เขาเริ่มเปิดการขาย หญิงคนหนึ่งทำหน้าไม่พอใจขึ้นมา

"เฮอะ ใครเป็นป้าเจ้ากัน ไปเถอะพวกเราเสียเวลาจริง ๆ ข้าต้องรีบกลับแล้ว ป่านนี้สามีคงหิวแย่แล้ว"

พวกนางแห่กันมาแล้วเดินตามก้นกันเป็นพรวนเดินจากไป หลิวเวินเซียนมองหน้ากันกับเสี่ยวหลาน สองพ่อลูกต่างหัวเราะด้วยกัน เสี่ยวหลานหัวเราะดังขึ้นหลังเห็นท่าทีสตรีที่เข้ามาเกี้ยวพาราสีบิดาของเขาเมื่อครู่

"เป็นสามีภรรยากันรึ ขยันจริง ๆ แถมลูกยังช่วยพ่อแม่หาเงินอีก ไม่นานครอบครัวเจ้าจะรุ่งเรือง เชื่อข้าสิ"

บัณฑิตอาวุโสคนหนึ่งเดินผ่านมาทักทายอย่างอารมณ์ดีแล้วยกมือลูบเคราขาว ๆ เดินจากไป