ถูกไล่ออก

หลิวเวินเซียนแม้ใจจะเจ็บกับหลายอย่างแต่เขาก็อดทนได้ ยินยอมนอนบนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้านท่ามกลางอากาศที่เริ่มเย็นลง

กลางดึก เสี่ยวหลานแอบลุกขึ้นมาแล้วเปิดประตูออกมาดูบิดา

เด็กชายมองเขาที่นอนหลับบนแคร่หน้าบ้าน

แม้จะงุนงงว่าพ่อเป็นมาอย่างไร แต่ความฉลาดเกินวัยและความอบอุ่นในใจทำให้เขาเดินไปเอาผ้านวมเล็ก ๆ มาห่มให้

เด็กชายยิ้มบาง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ กลับเข้าบ้านปิดประตูแล้วนอนลงข้างแม่เช่นเดิม

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลิวเวินเซียนตื่นขึ้นพร้อมดวงอาทิตย์เริ่มทอแสง สายตาเขามองไปยังร่างของตัวเองที่มีผ้านวมห่มไว้

"อันหนิงห่มให้หรือ"

คิดได้ดังนั้น หัวใจเขาอบอุ่นขึ้น

ความหวังและรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า

เขายิ้มเก้อ ๆ จนเกือบลืมตัว

หลี่อันหนิงตื่นขึ้นมาทำธุระส่วนตัวเสร็จ นางก็เปิดระตูออกมาจะเดินเข้าครัว

สายตาเหลือบเห็นเขาที่นั่งยิ้มอยู่ก็หงุดหงิดเล็ก ๆ

"ยิ้มอะไรอีกเล่า"

นางไม่สนใจเขาอีก เริ่มหุงข้าวต้ม กลิ่นหอมฉุยลอยไปทั่วบ้าน หลิวเวินเซียนเก็บผ้าห่มแล้วลุกขึ้นไปล้างหน้า เขาเดินมาหานางพูดเสียงนุ่มทุ้มที่ฟังดูขัดหูยิ่งนัก

"เช้านี้ ขอกินข้าวด้วยนะ"

นางจึงตักใส่ชามแล้วยื่นให้แต่ทำท่ารำคาญเล็กน้อย

"รีบกินแล้วกลับไปซะ ข้ากับเสี่ยวหลานจะออกไปทำงาน"

เขารับชามข้าวต้มด้วยรอยยิ้มแต่พลันสะดุดกับคำพูดของนาง

"เสี่ยวหลานก็ไปทำงานหรือ"

หลี่อันหนิงหันมองเขา คราวนี้เป็นนางที่เงียบลงแล้วพูดขึ้นเสียงเบา

"เขาอยากช่วยงาน เถ้าแก่เลยให้ช่วยเล็กน้อยพอได้ค่าขนม"

หลิวเวินเซียนกินไม่ลง เขามองดูชามข้าวต้มที่กินอยู่ก็นึกละอายใจ ภรรยากับลูกหาเงินอย่างยากลำบาก แต่เขากลับเอาเปรียบ กินข้าวของนางโดยไม่ทำประโยชน์อันใด

เขามองดูหลี่อันหนิงวิ่งวุ่นไปเตรียมของและจัดการอาบน้ำให้เสี่ยวหลานแล้วจูงมือออกจากบ้านทั้งที่ยังไม่กินข้าว ก่อนไปเสี่ยวหลานหันมายิ้มให้เขาพร้อมกับโบกมือ

"เสี่ยวหลานไปทำงานก่อนขอรับ แล้วจะรีบกลับมา"

หัวใจชายหนุ่มสั่นไหวระริก เด็กตัวเล็ก ๆ ที่ควรได้พักอยู่บ้านกับมารดา ต้องระหกระเหินออกไปทำงานนอกบ้าน คิดได้ดังนั้น

เขาเริ่มจัดบ้าน เก็บกวาด ทำความสะอาด แม้ทุกอย่างจะสะอาดอยู่แล้ว

นางพาลูกออกไปทำงานรับจ้างทั้งเช้าและเย็น หลิวเวินเซียนแอบตามไปดู เห็นนางวิ่งรับงานวันละสามงานที่หนักหนาเกินกว่าสตรีตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะรับไหว เขาทั้งภูมิใจและปวดใจไปพร้อมกัน

"แท้จริงแล้ว นางมิได้เกียจคร้าน แต่กลับขยันหมั่นเพียรและใจสู้กว่าที่ข้าคิด แล้วข้าจะยอมให้นางเลี้ยงลูกลำพังได้อย่างไร"

สายตาของเขาจับจ้องหลี่อันหนิง ความรู้สึกอุ่นใจ มีพลังและอยากปกป้องเริ่มก่อตัวขึ้น

ตลอดวัน หลี่อันหนิงทำงานรับจ้างด้วยความตึงเครียด แต่ไม่ยอมปล่อยให้ความเหน็ดเหนื่อยทำลายความตั้งใจ

ทันใดนั้น แม่นางเมิ่งฉี เดินมาพร้อมกับจ้าวหยางซิน หญิงสาวที่นางนัดหมายมาที่นี่โดยตรงพร้อมรอยยิ้มเรียบร้อย

และแม่สามีที่ตามมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

"โรงน้ำชานี่ก็ใช้ได้นะเจ้าคะท่านป้า แต่ว่าไม่ค่อยสมฐานะเราเท่าไรนัก"

จ้าวหยางซินเอ่ยเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความดูหมิ่น

หลี่อันหนิงเห็นแม่สามีและหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มท่าทางเรียบร้อยแววตาฉายประกายความเย่อหยิ่งชัดเจน

"อยู่นี่เอง ข้าเคยได้ยินคนร่ำลือกันว่าเจ้ามาทำงานที่โรงน้ำชา เถ้าแก่เนี้ยอยู่ที่ไหน"

เมิ่งฉีพูดขึ้นอย่างเอาเรื่อง ไม่รู้ว่านางอารมณ์เสียมาจากไหน พอเห็นหน้าลูกสะใภ้ก็ขึ้นเสียงแข็งทันที

"ท่านจะพบท่านป้าทำไม หากมาดื่มชาก็ไปนั่งก่อน แต่หากมาหาเรื่องก็เชิญออกไปจากร้าน"

วาจาที่ไม่เคยได้ยินจากปากลูกสะใภ้มาก่อนทำให้เมิ่งฉีโมโห เมื่อก่อนนางไม่เคยโต้เถียงแม่สามีแม้แต่ครั้งเดียว

"โอหังนัก คิดว่าพอมีงานทำหน่อยก็ยโสกับข้าได้เหรอ"

"ถ้าท่านมีเหตุผลหน่อยข้าจะพูดกับท่านดี ๆ"

หลี่อันหนิงไม่ก้าวออกมาแต่เสียงของนางฉะฉานชัดเจน

"ข้าจะบอกเถ้าแก่ไล่เจ้าออก คนไร้คุณธรรมอย่างเจ้าไม่สมควรมีชีวิตที่ดี ลูกชายข้าอยู่ที่ไหน คืนเขามาให้ข้าเดี๋ยวนี้"

จ้าวหยางซินรั้งมือเมิ่งฉีเอาไว้ เกรงว่านางจะโมโหจนทำร้ายคนขึ้นมา เด็กสาวไม่เคยพบเหตุการณ์เช่นนี้ มองรอบตัวเห็นคนเริ่มมุงก็รู้สึกอับอายไม่น้อย

"อยากได้บุตรชายคืน ก็ไปตามเอาเอง ข้าไม่เกี่ยว แต่ถ้าใครคิดจะยุ่งกับข้าและลูก ได้เห็นฤทธิ์ของข้าแน่"

คำพูดหนักแน่นและมั่นคงของนางทำให้แม่สามีและหญิงสาวอีกคนถึงกับอึ้ง

สายตาเมิ่งฉีเริ่มร้อนผ่าว

หญิงสาวพยายามยิ้ม แต่ก็รู้สึกว่าความมั่นใจสั่นคลอน

เมื่อคนเริ่มซุบซิบ เมิ่งฉีก็ฟึดฟัดกลับออกไปและจ้าวหยางซินก็ก้มหน้าเพราะอับอาย ต่างจากตอนเข้ามาโดยสิ้นเชิง

หลี่อันหนิงกลับไปทำงานต่อ

เสี่ยวหลานอยู่ข้าง ๆ นาง

เด็กชายมองแม่ด้วยความภาคภูมิใจ

"ท่านแม่ของข้าเก่งที่สุดเลย ดูสิท่านย่าหนีไปแล้ว"

หลิวเวินเซียนยืนอยู่ไกล ๆ

มองเหตุการณ์ด้วยสายตาจดจ่อ ใจเขารู้สึกทั้งภูมิใจและห่วงใยนาง ขณะเดียวกันก็คาดไม่ถึงว่ามารดาจะทำร้ายภรรยาและลูกของเขาได้ถึงเพียงนี้ และเด็กสาวคนนั้นก็ยังยอมลดเกียรติตัวเองเพื่อมาทำเรื่องน่าอายกับแม่ของเขาอีก

ตอนค่ำ หลี่อันหนิงกลับมาถึงบ้าน นางเห็นหลิวเวินเซียนกำลังขุดแปลงปลูกผักอยู่หน้าบ้าน นางมองเขาสายตาเย็นเฉียบ

"เวินเซียน ท่านทำอะไรอยู่น่ะ รีบไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้"

เขามองหน้านางนิ่งนานแต่ยังยืนกรานไม่ไป

"ข้ายังไม่อยากถูกไล่ออก ไม่อยากย้ายที่อยู่ หากเห็นแก่ข้ากับลูก ท่านควรกลับบ้านท่าน"

"ข้าไม่ไป เจ้าดูสิข้ากำลังจะปลูกผักให้เจ้าเอาไปขาย"

เขายังยืนยันจะอยู่ต่อแถมยังชี้ชวนนางดูแปลงผักเรียงรายเป็นระเบียบ

"ถ้าไม่ไปก็ไม่ต้องกินข้าว"

นางพูดจบก็เดินหนีเข้าบ้านทิ้งให้สามียืนมองอย่างครุ่นคิด

"ข้าทนหิวเล็กน้อยได้ไม่ใช่ปัญหา"

ขณะนั้น เสี่ยวหลานแอบมองอยู่

เด็กชายเห็นพ่อของเขาโดนดุแต่ไม่ยอมแพ้

หัวใจน้อย ๆ เต็มไปด้วยความสงสารจับใจ

กลางดึก เสี่ยวหลานลอบหยิบขนมจีบจากตู้กับข้าวและถั่วทอดที่เขาแอบซื้อมากินเมื่อกลางวัน เขาเก็บเอาไว้ครึ่งหนึ่งเผื่อบิดาและมารดา แต่ตอนนี้ผู้เป็นพ่อต้องอดเขาจึงตัดสินใจยกให้ทั้งหมด

"ท่านพ่อ ท่านพ่อขอรับ"

เด็กชายเรียกเสียงกระซิบ

หลิวเวินเซียนที่ยังนอนไม่หลับ หันมองตามเสียง เห็นมือเล็ก ๆ ถือถาดขนมที่ลูกชายเอามาให้ รอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏบนใบหน้า

"ขอบใจมากลูกพ่อ"

เด็กชายยิ้มกว้างที่บิดาไม่โกรธเขาและแม่ ทั้งสองพ่อลูกนั่งลงบนแคร่

กินขนมด้วยกัน เริ่มพูดคุยด้วยความสนิทสนม แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่หัวใจเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจ

บุตรชายช่างมีน้ำใจแม้เขาจะเติบโตโดยไร้บิดามาตั้งหลายปี เรื่องนี้ทำให้หลิวเวินเซียนอดซาบซึ้งใจไม่ได้ ส่วนหนึ่งต้องชื่นชมหลี่อันหนิงที่สอนลูกได้ดีแม้ไร้เขาข้างกาย

เช้าวันต่อมา หลี่อันหนิงตื่นแต่เช้า

นางรีบออกไปทำงานรับจ้างก่อนที่จะไปโรงน้ำชาและเตรียมอาหารไว้เช่นเคย นางเดินผ่านหลิวเวินเซียนที่ยังทำเป็นหลับอยู่ทั้งที่ตื่นตั้งแต่เช้ามืดแล้ว

วันนี้นางเดินไปยังบ้านที่เคยรับงานทำความสะอาดประจำเช้ากว่าทุกวัน

เจ้าของบ้านยืนอยู่หน้าประตู

สายตาเต็มไปด้วยความระแวงและไม่พอใจ

"อันหนิง ตั้งแต่วันนี้ข้าจะไม่จ้างเจ้าทำงานอีก กลับไปเถิด"

หลี่อันหนิงตาโตด้วยความตกใจ

"ทำไมเจ้าคะ ข้าทำงานเช้ามาตลอด ไม่เคยสาย ไม่เคยขาดงาน"

เจ้าของบ้านก้าวเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงต่ำเต็มไปด้วยความอคติ

"คนอย่างเจ้า ข้าได้ยินมาว่าเจ้าไม่มีคุณธรรม แย่งสามีชาวบ้านมาเป็นของตัวเองแล้วยังหนีตามชายอื่น ทอดทิ้งสามีแถมขี้ขโมย แม่สามีของเจ้าเป็นคนบอกข้าเอง ข้าจ้างเจ้าต่อไปไม่ได้หรอกไปไหนก็ไปเถิด"

หลี่อันหนิงหน้าแดงด้วยความโมโหและเจ็บปวด นางกำลังได้โอกาสมีชีวิตที่ดีขึ้นแท้ ๆ แต่แม่สามีก็ยังตามจองล้างจองผลาญนางไม่เลิก

"ข้าไม่อยากให้บ้านข้ามีคนมัวหมองอย่างเจ้ายืนอยู่ในบ้าน ข้ารับไม่ไหวหรอก ไปไหนก็ไปเสีย"

หลี่อันหนิงกัดฟันแน่น

สายตาเย็นชาเต็มไปด้วยความตั้งใจ

"หากท่านเชื่ออย่างนั้นก็ไม่เป็นไร"

นางหันหลังแล้วเดินจากไป

เสี่ยวหลานที่อยู่ข้าง ๆ มองมารดาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสงสาร แต่ในดวงตาของเด็กชายก็เริ่มเห็นความเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวของนาง

หลี่อันหนิงจับมือเสี่ยวหลานพูดอย่างอ่อนโยนเช่นเดิม

"ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่จะหางานอื่นทำไม่ให้เจ้าต้องลำบาก"