บทที่ 7 ไม่ให้ขายหน้า

จือจือได้ยินนามของหญิงงามอีกคนก็หน้าเสีย นางรีบขยับกายขึ้นมาคลอเคลียแผ่นอกของเขา จากนั้นก็รินสุราและเป็นฝ่ายป้อนสุราเข้าปากเขาด้วยริมฝีปากของตนเองอย่างเอาอกเอาใจ

“ให้จือจือได้ทำใจสักครู่เถิดเพคะ แท่งหยกของท่านอ๋องทั้งใหญ่โตและน่ากลัวถึงเพียงนั้น สตรีใดได้เห็นย่อมต้องมีความหวาดกลัวเป็นธรรมดา อีกอย่าง... จือจือยังไม่เคยผ่านมือบุรุษใดมาก่อนเลยนะเจ้าคะ”

มู่หรงเคออวี่ใช้มือเชยคางนางขึ้นมา พร้อมกับประกบจูบลงไปบนริมฝีปากของนางอย่างหนักหน่วงไปคราหนึ่ง โดยที่จือจือไม่มีโอกาสได้สังเกตเห็นเลยว่า ดวงตาคู่คมของอ๋องหนุ่มบัดนี้กลับปรากฏรอยยิ้มเยาะหยันลึก ๆ ตรงมุมปาก

“นั่นสินะ... ข้าควรจะให้เวลาเจ้าได้ทำใจสักหน่อย”

“เช่นนั้นท่านอ๋องก็ดื่มสุราอีกสักหน่อยนะเพคะ จือจือจะอยู่ดื่มเป็นเพื่อนท่านเอง”

หลังจากร่ำสุราไปอีกกาใหญ่ ครานี้ดูเหมือนว่าฤทธิ์เมรัยจะทำให้มู่หรงเคออวี่เริ่มเมามายไม่ได้สติจริง ๆ จือจือจึงเริ่มต้นรุกยั่วยวนเขาอีกครั้ง นางใช้เต้านมคู่อวบอิ่มขยี้ถูไถไปตามใบหน้าคมคายของมู่หรงเคออวี่จนเขาหัวหมุน

“อือ... นมของเจ้าเด้งดึ๋งยิ่งนัก ถึงจะขนาดเล็กกว่าหน้าอกของเซียวหนานไปเสียหน่อย แต่นับว่าใช้การได้ดีทีเดียว”

จือจือกัดฟันแน่น กัดริมฝีปากเอ่ยด้วยน้ำเสียงแง่งอนน้อยใจออกมา

“คืนนี้ท่านอ๋องเอ่ยนามของเซียวหนานมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะเพคะ... ทำให้จือจือน้อยใจยิ่งนักแล้ว”

“อา... เช่นนั้นหรือ หากไม่อยากน้อยใจ ก็จงทำให้ข้าลุ่มหลงจนคิดถึงแต่เจ้าให้ได้สิ”

มู่หรงเคออวี่ยกมือขึ้นฟันขยำลงบนเต้านมเปลือยอวบของจือจืออย่างร้อนแรง จากนั้นเขาก็นอนหงายลงไปกับเตียงนุ่ม เอ่ยสั่งนางด้วยน้ำเสียงกระเส่าเลื่อนลอย

“ทำให้ข้าสิ... ดูดแท่งหยกให้ข้า ตอนนี้ข้าเมาสุรามากเหลือเกิน ไม่มีแรงจะลงมือทำเองแล้ว...”

ใบหน้าของมู่หรงเคออวี่แดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา ท่าทางอ่อนปวกเปียกยิ่งนัก ถึงแม้รูปร่างหน้าตาจะหล่อเหลาร้ายกาจ ทว่ากิริยานี้กลับดูไม่ต่างจากชายเสเพลที่มัวเมาอยู่ในโลกีย์ทั้งสุราและนารีจนหลับนอนพักผ่อนไม่เพียงพอ ทั้งยังใช้ร่างกายโหมงานหนักบนเตียงมาโดยตลอด

บัดนี้ เขายังคงเหลือบสายตาฉ่ำปรือด้วยฤทธิ์สุรามองจือจือ จือจือระบายยิ้มหวาน ก้มลงจูบที่ปลายคางของเขาครั้งหนึ่ง

“เจ้าค่ะ... ข้าจะปรนนิบัติท่านอ๋องเอง”

มู่หรงเคออวี่หลับตาลงดวงตาปิดสนิท แม้ร่างกายจะดูอ่อนแรงไร้สติด้วยฤทธิ์เมรัย ทว่าลำเนื้อแท่งหยกของเขากลับยังคงขึงตึงชี้หน้าอยู่เช่นเดิม

จือจือก้มลงจูบยอดอกของเขา และค่อย ๆ จูบต่ำลงมาตามแนวกล้ามเนื้อหน้าท้องอันแน่นตึง ผิวพรรณของมู่หรงเคออวี่ขาวจัดและมีรูปร่างสมบูรณ์แบบ แข็งแกร่งงดงาม ผิดกับพวกขุนนางที่นิยมมั่วนารีและเอาแต่ดื่มสุราทั่วไปที่มักจะมีรูปร่างอ้วนฉุพุงพลุ้ย

มู่หรงเคออวี่ส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ ยามเมื่อถูกฝ่ามือน้อยลูบไล้แท่งเนื้อแล้วขยับรูดขึ้นลงเบา ๆ

“อืม... ซี้ดดด ตรงนั้นแหละ เจ้าทำได้ดีมาก...”

ทว่าในวินาทีนั้นเอง! ความเงียบสงัดก็ถูกทำลายลงเมื่อบางสิ่งบางอย่างที่มีความคมกริบถูกพุ่งแทงฉึกลงมาอย่างรวดเร็วเป้าหมายคือขั้วหัวใจ!

ทว่ามู่หรงเคออวี่ที่ดูไร้เรี่ยวแรงและเมามายเมื่อครู่นี้ กลับพลิกตัวหลบหลีกอาวุธสั้นนั้นได้อย่างรวดเร็วและพริ้วไหวราวกับสายลม! จากนั้นฝ่ามืออันแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กของเขาก็สันตีเข้าที่ข้อมือของจือจืออย่างหนักหน่วง พร้อมกับบิดข้อมือของนางจนกระทั่งมีดสั้นเล่มเล็กหลุดร่วงลงพื้นเสียงดังเคร้ง!

ทว่าจือจือเองก็นับว่าเป็นมือสังหารที่มีฝีมือไม่น้อย ร่างเปลือยเปล่าของนางพลิกตัวถอยก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว ที่ข้อมือเนียนของนางปรากฏกำไลหยกซึ่งเป็นอาวุธลับประดิษฐ์พิเศษ นางตัดสินใจใช้นิ้วนิ้วกดยกปุ่มเล็ก ๆ บนกำไลนั้นทันที!

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

เข็มเงินพิษจำนวนมากถูกซัดพุ่งออกจากกำไลกระจายว่อนไปทั่วห้อง!

มู่หรงเคออวี่พลิกกายหลบหลีกไปอยู่ด้านหลังเสาต้นใหญ่ภายในเรือนอย่างคล่องแคล่ว บุรุษที่ดูเหมือนจะเมาไม่ได้สติเมื่อสักครู่นี้บัดนี้หายไปราวกับเป็นคนละคน ดวงตาคู่คมกริบฉายแวววาวโรจน์และอำมหิตอย่างถึงที่สุด

“ท่านไม่ได้เมาหรือ!” จือจือกัดฟันถามเสียงเย็นชา

“ข้าเมา... และเมามากด้วย ทำไมหรือ เจ้าไม่เชื่อหรอกหรือ ข้าจะบอกให้เจ้ารู้เอาไว้ว่า ข้าเมามากเสียจนสามารถลงมือสังหารคนได้โดยไม่ต้องเสียเวลาไต่สวน!”

สิ้นเสียงเข้ม สองร่างที่เปลือยเปล่าก็เปิดฉากต่อสู้ประฝีมือกันอย่างดุเดือดภายในห้องนอน เสียงตึงตังดังสนั่นกระทั่งประตูห้องถูกเปิดออก องครักษ์ประจำตัวของมู่หรงเคออวี่พุ่งตัวเข้ามาหมายจะช่วยผู้เป็นนาย ทว่ามู่หรงเคออวี่กลับยกมือขึ้นสั่งเสียงเรียบ

“ไม่ต้องยุ่ง!”

สิ้นคำสั่ง กลุ่มองครักษ์ก็เร้นกายหายตัวไปจากห้องอย่างรวดเร็วราวกับเงา