Share

ตอนที่ 81 จบบริบูรณ์

Author: Naiyana
last update publish date: 2026-04-03 10:59:11

9 ปีต่อมา

"เจ้าว่าอันใดนะ ลาอีกแล้วหรือ"

ปัง!

เสียงปารายงานลงพื้นดังลั่นจนขุนนางทั้งหลายต้องสะดุ้ง
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง   ตอนที่ 81 จบบริบูรณ์

    9 ปีต่อมา"เจ้าว่าอันใดนะ ลาอีกแล้วหรือ"ปัง! เสียงปารายงานลงพื้นดังลั่นจนขุนนางทั้งหลายต้องสะดุ้งตัวโหย่ง อี้หนิงหลงนั่งในตำแหน่งสูงสุด เนื่องด้วยฝ่าบาทประชวรหนักจึงให้เขาในฐานะองค์รัชทายาทขึ้นประชุมแทน หลังจากเหตุการณ์ชนเผ่าเหยียนกู๋จบลง ตระกูลเหวินก็ถูกตรวจสอบและพบข้อหาอีกมากมาย ทั้งการเก็บสินบนทางการที่เอาเปรียบชาวบ้านยาวเป็นหางว่าว ร่วมมือกับชนเผ่าเหยียนกู๋ มีความสัมพันธ์บางอย่างกับแคว้นศัตรูที่อาจก่อให้เกิดผลเสียกับแคว้นเป่ยเทียน โดยเฉพาะเรื่องการลอบปลงพระชนม์องค์ชายอีกสองพระองค์อีกด้วย เหวินซูหลินถูกปลดจากตำแหน่งฮองเฮาเป็นเพียงสามัญชน ห้ามเข้าเมืองหลวงตลอดชีวิต แต่เพราะตระกูลเหวินถูกประหารทั้งหมด ทำให้นางผูกคอฆ่าตัวตายไปเสียก่อน ส่วนเหวินเย่วเสียงก็หายสาบสูญไม่มีผู้ใดพบเจอเขาอีกเลย แต่ถึงอย่างนั้นอี้หนิงหลงก็ตามหาพี่ชายคนนี้ตลอด เขาไม่เคยโกรธเหวินเย่วเสียงเลยถึงแม้คราหนึ่งเคยคิดจะสังหารตนก็ตาม เพราะชายหนุ่มรู้ดีว่าพี่ชายเขาทำไปด้วยเหตุใด"แม่ทัพจ้าวบอกว่าวันนี้ฮูหยินไม่สบายพะยะคะ""ไม่สบาย ไม่สบายอีกแล้วเหรอ เห็นทีว่าวันนี้ข้าต้องไปจวนจ้าวเสียหน่อย"อี้หนิงหลงเอ่ยด้วยความโมโห

  • ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง   ตอนที่ 80 ฮูหยินของข้า Nc

    "ฮูหยินของข้า"จ้าวเทียนหยางไม่เอ่ยเปล่าแต่ยังจุมพิตไปที่หน้าผากมนอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆเลื่อนริมฝีปากมาที่ปลายจมูกเรียว และสุดท้ายที่ริมฝีปากแดง เขาบรรจงจูบนางอย่างแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นรดที่แก้มเนียน มือหนาวางบนแขนเรียวช้าๆก่อนจะค่อยๆรูดอาภรณ์ที่ห่อไหล่บางไว้ลงช้าๆ มือหนาเอื้อมไปรองท้ายทอยนางให้แหงนหน้ารับกับปาก แทรกลิ้นเข้าไปภายในปากแล้วเกี่ยวตวัดกันเบาๆ ความหวานของสุราที่พึ่งดื่มไปเหมือนสักครู่ทำเอาหญิงสาวรู้สึกตาพร่ามัว ยิ่งตอนที่มือหนาสัมผัสร่างกายนางนั้นยิ่งทำให้ใจเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ จ้าวเทียนหยางดึงมือเรียวให้คล้องคอตนเองเอาไว้ ก่อนจะยกนางขึ้นเหนือพื้นโต๊ะตรงไปที่เตียงกว้าง ในขณะที่ริมฝีปากก็ไม่ปล่อยให้นางเป็นอิสระ"ทะ...ท่านแม่ทัพ ข้า....."เยี่ยนฝางรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ผงะออกจากร่างใหญ่เบาๆ"ทำไมหื่อ.... กลัวหรือไม่"ขณะที่พูดมือหน่าก็อยู่ไม่สุข ค่อยๆปลดอาภรณ์ที่นางสวมใส่ออกที่ละชิ้น ไหล่ขาวเนียนปรากฏต่อสายตาคม ชายหนุ่มก้มจุมพิตเบาๆอย่างอดใจไม่ได้"มิใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ""หากเจ้ายังไม่พร้อม ข้ารอเจ้าได้ อย่าได้กังวล"เสียงทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พร้อมยิ้มกว้างส่งไปให้นางเพื่

  • ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง   ตอนที่ 79 สมรสพระราชทาน nc+

    จี้ชุน.ยามชื่อ (ปลายฤดูใบไม้ผลิเดือนสาม)แสงอาทิตย์ยามสายทอแสงเป็นประกายเพิ่มความอบอุ่นช่วงปลายฤดูวสันต์ ผ้ามงคลสีแดงถูกตกแต่งบนเกี้ยวไม้ประดับประดาด้วยม่านมุกเพิ่มความเป็นศิริมงคล ขบวนเจ้าสาวยาวนับลี้กำลังเคลื่อนตัวไปยังจวนเจ้าบ่าวที่ตั้งตารอการมาถึง สองข้างทางมีชาวบ้านมารอเชยชมเจ้าสาวผู้ขึ้นชื่อว่างามล่มเมืองและห้อยโคมไฟสีชมพูร่วมแสดงความยินดี ขบวนเกี้ยวหยุดลงหน้าจวนที่ตกแต่งเพื่อต้อนรับการมาถึงของเจ้าสาวเช่นกัน บุรุษสวมชุดมงคลดูงามสง่าใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มรอรับเจ้าสาวอยู่ก่อนแล้ว ม่านมุกถูกเปิดออกร่างบางค่อยๆออกมาจากเกี้ยวช้าๆ มือเรียวข้างหนึ่งถือพัดมงคลปิดบังใบหน้า ส่วนอีกข้างยื่นออกไปเพื่อรอคนผู้หนึ่งมาจับกุม จ้าวเทียนหยางรองมือรอหญิงสาวอยู่ก่อนแล้วพรมแดงที่ถูกปักเป็นรูปดอกโบตั๋นทอดยาวจากหน้าประตูจวนไปยังห้องโถงพิธี หนึ่งสตรีหนึ่งบุรุษชะตาต้อง สวมอาภรณ์มงคลสีแดงสดด้านในและถูกสวมทับด้วยอาภรณ์สีขาว ด้ายแดงลวดลายมงคลที่ถูกปักเย็บอย่างประณีตเข้าคู่กัน ทำให้ยามที่เดินเคียงข้างดูสง่างามเหมาะสม กลีบดอกเหม่ยฮวาถูกโปรยให้พัดผ่านไปตามสายลม อันแสดงถึงความรักที่บริสุทธิ์ของทั้งคู่ "ผ

  • ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง   ตอนที่ 78 เด็กดื้อเช่นเจ้า คงมีเพียงข้าที่จัดการได้

    ปัจจุบัน"แล้วท่านนำร่างของนางไปฝังที่ใดเจ้าคะ ข้าเองก็อยากขอบใจนางเช่นกัน จื่อห่าวบอกว่าซีอันดูแลข้ามาตลอดยามที่อยู่จวนจ้าวก่อนข้าความจำเสื่อม""ที่หน้าทางเข้าชนเผ่า เจ้ามิต้องห่วงนางก็นับว่าเป็นทหารกล้าที่ช่วยปกป้องชาวแคว้นเป่ยเทียนเช่นกัน เพราะฉะนั้นข้าได้จัดพิธีตามสิ่งที่นางสมควรจะได้แล้ว"จ้าวเทียนหยางเอ่ยพลางกระชับมือหญิงสาว มือหนาเอื้อมไปถัดปอยผมที่ถูกสายลมพัด สีผมขาวถูกย้อมสีจนดำสนิทเหมือนคนทั่วไป นางคงลำบากไม่น้อยที่ต้องย้อมเช่นนี้อยู่บ่อยๆ มือหนาล้วงเข้าแขนเสื้อตนเองพร้อมปักปิ่นหยกที่ตั้งใจเลือกมากว่าหนึ่งชั่วยามที่บนหัวนางเบาๆ"อื้ม~ ปิ่นนี้เหมาะกับเจ้าจริงๆด้วย""ใช้ปิ่นจองข้าไว้หรือเจ้าคะ"เยี่ยนฝางเอ่ยหยอกล้อชายหนุ่ม จ้าวเทียนหยางส่ายหน้า"เงินหนึ่งร้อยเหรียญภู่ทองเมื่อเก้าเดือนก่อนต่างหากที่ข้านำมาจองเจ้าเอาไว้""ทะ..ท่านวางแผนตั้งต้นแล้วหรือเจ้าคะ"เยี่ยนฝางเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นางคิดว่าตนเองฉลาดมาโดยตลอดไม่คิดว่าแท้จริงแล้วเดินตามแผนเขามาตั้งแต่ต้น แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้ วิธีการที่ชายหนุ่มใช้กับตนเองนั้นนับว่าไม่ได้บังคับความรู้สึกนาง อีกทั้งให้เวลานางได้ค่

  • ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง   ตอนที่ 77 ความล่มสลายของชนเผ่าเหยียนกู๋

    ข่าวเรื่องสมรสพระราชทานของแม่ทัพจ้าวถูกแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงและแคว้นเป่ยเทียน ทำเอาสตรีมากมายรู้สึกผิดหวังไปตามๆกัน ไม่เว้นแม้แต่เหล่าองค์หญิงในแคว้นและแคว้นใกล้เคียง เรื่องความสามารถอีกทั้งรูปโฉมสง่างามนั้นเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน ส่วนเรื่องที่เขาจะสมรสกับสตรีที่ใดนั้นยังไม่มีใครรู้ รู้เพียงว่าสตรีผู้นั้นงามล่มเมืองเหมาะสมกับท่านแม่ทัพเป็นอย่างมาก"แล้วท่านจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือยังเจ้าคะ ท่านลืมสัญญาที่เคยให้ไว้แล้วหรือว่าหลังจบภารกิจท่านจะเล่าให้ข้าฟังเป็นคนแรก"เยี่ยนฝางเอ่ยทวงสัญญาที่ให้ไว้ จ้าวเทียนหยางประสานมือเรียวและยกขึ้นมาจุมพิต"เรื่องชนเผ่าเหยียนกู๋แท้จริงแล้วข้าวางกำลังและส่งคนไปแฝงตัวในชนเผ่ามาหลายสิบปีแล้ว เพียงแค่หาเผ่าที่เป็นจุดตั้งแท่งผนึกโลหิตไม่ได้เท่านั้นเอง มาเจอตอนที่ออกตามหาเจ้าคราที่อยู่อำเภอหยาฝู๋......".......ณ ชนเผ่าเหยียนกู๋ (เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว)ในค่ำคืนพระจันทร์สีเลือด ช่วงเวลาปลายยามจื่อ บริเวณแท่นบูชาถูกตกแต่งด้วยผ้าสีแดงเล็กๆโดยรอบแท่นบูชาหินผนึกโลหิต ชาวชนเผ่าเหยียนกู๋เชื่อว่าเป็นวันที่เหมาะแก่การสังเวยชีวิตโดยใช้เลือดจากหัวใจของผู้ที่มีส

  • ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง   ตอนที่ 76 กระหม่อมอยากได้สมรสพระราชทานพะยะค่ะ

    เช้าวันถัดมาทางเข้าเมืองหลวงจู่ๆก็มีขบวนของคณะเดินทางกลุ่มหนึ่งปรากฏตัว เหล่าทหารนับร้อยชีวิตตั้งแถวเป็นขบวนยาว มีจ้าวเทียนหยางขี่ม้านำขบวนมาแต่ไกล ชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องต่างมามุงดูกันด้วยความไม่เข้าใจ เพราะตอนนี้บ้านเมืองสงบไม่มีการสู้รบที่ชายแดน เหตุใดถึงมีธงแห่งชัยชนะชูขึ้นท้ายขบวน"ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ชนเผ่าเหยียนกู๋หายสาบสูญจากแผ่นดินเป่ยเทียน"จ้าวเทียนหยางตะโกนดังลั่น เป็นธรรมเนียมประกาศชัยชนะเหมือนทุกคราเฮ้~~~เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของชาวบ้าน ก่อนจะคำนับเหล่าขบวนทหารที่เดินผ่าน เพื่อแสดงความขอบคุณที่ปกป้องบ้านเมืองและการเสียสละชีวิตเพื่อแผ่นดิน ตลอดทางเข้าวังหลวงเต็มไปด้วยเสียงโห่ที่แสดงถึงความน่ายินดี ไม่มีใครลืมเรื่องราวในอดีต การกวาดล้างยกหมู่บ้านหลายหมู่บ้านเมื่อสิบปีที่แล้ว ชาวบ้านต้องอยู่อาศัยอย่างหวาดระแวง อีกทั้งหลายปีต่อมาก็ยังมีคนตายเพราะชนเผ่าเหยียนกู๋อีกเรื่อยๆ ชาวบ้านไม่สามารถพูดถึงได้เลยเนื่องด้วยเป็นข้อห้ามของทางการ ครานี้หากจะพูดถึงและจาลึกถึงวีรกรรมที่กล้าหาญก็คงไม่มีใครว่าอะไรขบวนเดินทางมาถึงที่หน้าทางเข้าท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างมารออยู่ก่อนแล้วตั้

  • ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง   ตอนที่ 24 ขาสองข้างของข้าขยับไม่ได้เลยเจ้าค่ะ

    "ผู้ตายอายุเพียงสามสิบห้าปี ตัวขาวซีดมากกว่าคนตายปกติ คาดว่าเนื่องจากเสียเลือดมากก่อนตาย ดวงตาสองข้างปูดโปน อ้าปากกว้าง เกิดจากการตกใจสุดขีดก่อนเสียชีวิต ข้อมือถูกกรีดโดนเส้นเลือด คิดว่าจุดนี้น่าจะถูกระบายเลือดออกไป หัวใจถูกควักออกไป เล็บมือเล็บเท้าสีดำสนิท.......พิษหรือ"เยี่ยนฝางเอ่ยขึ้นขณะที่กำล

  • ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง   ตอนที่ 20 ข้าอยากกินกวางน้อยเสียแล้ว

    "องค์ชายสี่""ขะ....ขอ ขออภัยองค์ชายสี่""หื่อ.....นางทำอันใดให้ท่านไม่พอใจหรือ"จ้าวเทียนหยางที่ได้ฟังเช่นนั้นก็หันมาถามอี้หนิงหลงด้วยความสงสัย"เรียนท่านแม่ทัพ ข้ามิรู้ว่าคุณชาย เอ่อ...องค์ชาย คือ องค์ชายสี่เจ้าค่ะ ก่อนหน้าเลยเอ่ยวาจาที่ไม่ระวังออกไป"เยี่ยนฝางรีบเอ่ยอธิบายทันที นี่คือเชื้อพระวงศ

  • ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง   ตอนที่ 19 เจ้ามีคนรักแล้วหรือไม่

    ป๊อก! ป๊อก! ป๊อก!เสียงเคาะโต๊ะไม้ดังเป็นจังหวะต่อเนื่องออกมาจากกระโจมใหญ่ อี้หนิงหลงยืนอยู่หน้าโต๊ะตำราไม้ในมือถือรายงานที่ถูกขีดเขียนด้วยลายมืองดงาม ดูเป็นระเบียบ ใบหน้าของชายหนุ่มพยักขึ้นลงอย่างพอใจเมื่อได้อ่านมัน เยี่ยนฝางที่กลับจากเรือนรับรองในตัวอำเภอก็ตรงดิ่งกลับมาทำงานที่ค้างคาให้เสร็จตามคำ

  • ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง   ตอนที่ 18 หากเป็นท่าน มิว่าเรื่องอันใดข้าล้วนยินดีทำตามเจ้าค่ะ

    “คารวะองค์รัชทายาท”จ้าวเทียนหยางเดินไปที่ตรงหน้า ก่อนที่จะทำความเคารพ” ข้าก็นึกว่าผู้ใด เป็นแม่ทัพจ้าวนั้นเอง “” เสียมารยาทแล้วที่ไม่ได้มาต้อนรับได้ทัน นั้นเป็นเพราะว่ามีเหตุด่วนกระทันหัน “” ชาวบ้านย่อมสำคัญกว่า แม่ทัพจ้าวอย่าได้เป็นกังวล มาเถิด “เหวินเย่วเสียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง แต่นั้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status