Naiyana 的作品

"ข้ารู้มาว่าเจ้ามีน้องสาวต่างมารดา เจ้าว่านางเป็นวรยุทธ์หรือไม่" "ทะทะทำไมหรือขอรับ" "หากนางมิเป็นวรยุทธ์ ข้าเกรงว่านางจะตายง่ายเกินไป เมื่อเทียบกับความผิดที่นางใจกล้าก่อเอาไว้" เมื่อตระกูลตกอับจากพ่อค้าที่ร่ำรวย สู่คนธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ บุรุษชาวต้าโจวหากอายุครบ 18 ปี แล้วไม่ได้เป็นขุนนางหรือเกณฑ์ทหาร ต้องเข้าไปเป็นขันทีในวังสองปี งานบ่าวรับใช้เช่นนั้นไหนเลยคุณชายผู้เคยร่ำรวยจะทำได้ เพื่อไม่ให้ถูกจับเข้าคุก จึงส่งตัวน้องสาวต่างมารดาไปแทน สลัดคราบสตรีแต่งกายเป็นบุรุษ เป็นตัวตายตัวแทน เข้ามาเป็นขันทีในวังหลวง ตำหนักมีมากมาย แต่นางกลับได้มารับใช้อ๋องปีศาจในตำหนักต้องห้ามท้ายวัง ข่าวร่ำลือว่าเขาเดินสี่ข้า ใบหน้าน่ากลัว อีกทั่งรังเกียจสตรีเพราะเรื่องราวในอดีตที่โหดร้าย โชคชะตาที่รันทดนี้.....นางไม่รู้เลยว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดถึงสองปีกลับออกไปหรือเปล่า

"เงินติดตัวสักเหรียญข้าก็มิมีให้หนีออกไป ชีวิตข้าอนาถขนาดนี้เชียวหรือ" นักศึกษาภาควิชาวัสดุ หลุดเข้าไปอยู่ในยุคจีนโบราณที่กำลังเกิดสงคราม ในร่างของ 'จูเฟิงเหยา' สตรีผู้ถูกลืม บ้า สติเลอะเลือน จึงถูกขังไว้ในจวนมิให้ออกไปไหน เนื่องด้วยเกรงว่าจะขายหน้า นางถูกมองว่าไร้ค่ายิ่งกว่าบ่าวรับใช้ในเรือนเสียอีก เข้าไปอยู่ในร่างได้เพียงสามวันก็จะถูกส่งตัวไปเป็นสนมคนที่ยี่สิบสามขององค์ชายบ้ากาม เพียงเพราะนางหน้าตางดงาม ทางเดียวที่นางทำได้คือหนีออกจากตระกูลซะ กลายเป็นคนเร่ร่อน ในโลกที่ไม่มีความเจริญการเอาตัวรอดอย่างเดียวที่คิดได้ตอนนั้นคือ หลบซ่อนอยู่ในโรงตีเหล็ก 'ซูอันเพ่ย' แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นกำลังประสบปัญหาเรื่องอาวุธ ดาบที่ทหารใช้ไร้ประสิทธิภาพจนเกือบพ่ายแพ้ศึกให้ศัตรู กำลังตามหาช่างฝีมือตีดาบ ผู้ใดจะคิดว่าวิชาความรู้ที่นางเรียนมา สามารถใช้ต่อรองกับเขาเพื่อมีชีวิตรอดต่อไปได้ "นางเป็นเพียงสตรีไร้ค่าท้ายจวนเท่านั้นขอรับท่านแม่ทัพ อ่านเขียนก็มิได้ คำพูดคำจาก็ฟังมิรู้เรื่อง" "หากนางไร้ค่า ไร้ความสามารถอย่างที่เขาล้ำลือ คงมิหนีออกจากเรือนตัวเปล่าเช่นนี้ แววตาของนางเต็มไปด้วยความมั่นใจ"

"ท่านแม่ทัพข้าชอบท่านแล้วอย่างไร รูปงามแล้วอยาางไร เก่งกาจแล้วอย่างไร ถึงอย่างนั้นข้าก็ทนนิสัยเย็นชาของท่านมิไหวหรอกนะ อายุท่านกับข้าก็แทบเรียกว่าลุงกับหลานได้อยู่แล้ว สตรีไหนได้ท่านไปครอบครองต้องเฉาตายเป็นแน่....." เด็กหญิงที่ครอบครัวถูกฆ่าล้างยกหมู่บ้าน ถูกท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยงในจวนจ้าว เด็กหญิงอายุเพียงแปดขวบในวันนั้น สิบปีต่อมากลายเป็นหญิงงามที่ชายใดก็ต่างหมายปอง แม่ทัพหนุ่มที่อายุเลยเข้าวัยที่ควรออกเรือนได้แล้ว กลับครองชีวิตที่ไร้พันธะผูกมัด เขามิได้มีเพียงความเก่งกาจเสียทุกด้านและวรยุทธที่สูงส่ง แต่ใบหน้าที่หล่อเหลาและรูปกายที่สง่างาม แต่ทว่ากลับมีท่าทีที่สุขุมและเย็นชา มิสนใจสตรีนางใดจนทูลขอฝาบาทว่าสตรีที่จะแต่งเข้าจวน มีเพียงชายหนุ่มเท่านั้นที่เป็นคนเลือกได้ แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาลดความนิยมในบรรดาสาวงามทั่วเมืองหลวงได้เลยแม้แต่น้อย แต่แล้ววันหนึ่งจู่ๆกลับมีเด็กคนหนึ่งที่อายุห่างจากเขาเกือบหนึ่งรอบ มาทำให้ความเย็นชาและกำแพงของเขาค่อยๆทลายลง...... "เด็กดื้อเช่นนาง เห็นทีคงมีเพียงข้าที่จัดการได้......"

"เพียงเพราะข้าหลงรักสตรีนางหนึ่ง สตรีที่มีคนรักอยู่ก่อนแล้ว....." 'โจวหนิงเฉิน' หรือที่ใครๆ ต่างเรียกเขาว่า อ๋องหนิงเฉิน ในสายตาทุกคนเขาเป็นตัวร้ายผู้ครองฉายารูปงาม อำนาจและเงินทองเป็นเพียงสิ่งประดับ แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องหวั่นเกรงให้เขา ครองตัวเป็นโสดไร้พันธะ วันหนึ่งกลับหลงรักสตรีชาวบ้านธรรมดา นางมีคนรักอยู่แล้ว ความรักของนางท่วมท้นหวานชื่น เขาทำได้เพียงยืนมองทั้งคู่ด้วยใจที่ปวดร้าว เจ็บปวดที่เขามีทุกอย่างแต่ไม่สามารถสู้บุรุษผู้นั้นได้ ภายหลังรู้ว่าความรักที่นางมีให้ชายผู้นั้นสูญเปล่า เขาเพียงให้อำนาจและเงินทองมาล่อเล็กน้อย ชายคนรักของนางก็ยอมแลกและละทิ้งนางได้อย่างง่ายดาย แต่เขากลับถูกมองว่าเป็นตัวร้ายในสายตานางเพียงแค่อยากให้นางได้เห็นธาตุแท้ ความรักและความอบอุ่นที่พึ่งพานพบ เขาใช้มันทำร้ายนางเพื่อให้ได้นางมาครอบครอง ยิ่งนางหนี ปฏิเสธ หวาดกลัวเขา ยิ่งทำให้เจ็บปวดหัวใจ แต่เพื่อไม่ให้นางหายไป เขาจึงกักขังนางเอาไว้ในกรงรักที่เขาสร้างไว้ตลอดไป "หากเจ้าลองตรองดูสักนิด เจ้าจะรู้ว่าที่ผ่านมาท่านอ๋องไม่เคยทำร้ายเจ้าเลย คนที่ทิ้งเจ้าไปเพื่อเลือกเงินทองและอำนาจต่างหากที่ทำร้ายเจ้า"

ลี่จูสาวออฟฟิต ตื่นขึ้นมาจู่ๆก็อยู่ในร่างของซูเชี่ยว นางร้ายที่ใครๆก็ต่างถอยหนี ลี่หยางที่แสนเย็นชาเมื่อเห็นนางเปลี่ยนไป ไม่รู้ทำไมจู่ๆถึงได้สนใจนางขึ้นมา ทั้งที่ไม่ชอบนางมาโดยตลอด

ซิงอีผู้จัดการดารานางเอกชื่อดัง พลัดตกจากที่สูงแต่เมื่อฟื้นขึ้นมา กลายเป็นขอทานซะงั้นด้วยความหิวจึงวางแผนแอบเข้าจวนคนอื่นแต่ใครจะรู้ว่าจวนที่เธอเข้ามาอยู่นั้นเจ้าของเป็นพวกโหดเหี้ยมอำมหิตและอารมณ์ร้าย

“ตัวร้ายแล้วอย่างไร พระเอกแล้วอย่างไร ใช่ว่าหน้าตาดีแล้วจะมารบกวนชีวิตที่แสนสงบของข้าได้หรือ” ใครจะคิดว่าคนธรรมดาที่วันๆโหยหาแต่วันหยุด เพื่อดูซีรีส์หรือไม่ก็อ่านนิยายเงียบๆกับแมวในห้องเล็กๆเท่านั้น วันหนึ่งจะเข้าไปอยู่ในนิยายที่อ่านจบไปนานแล้ว เนื้อเรื่องก็แทบจำไม่ได้ในร่างของหญิงสาวธรรมดา ไม่ได้มีแม่เลี้ยงใจร้าย ตระกูลใหญ่โต ใกล้ชิดเชื้อพระวงศ์ เป็นเพียงคนไร้ตัวตนในนิยายที่ไม่ถูกกล่าวถึงแม้เพียงประโยค เธอตั้งใจจะใช้ชีวิตที่สงบสุขแต่แล้ววันหนึ่งกลับถูกจวนขุนนางใหญ่บังคับให้ไปเป็นอนุผลิตทายาท เพื่อหนีฐานะอัปยศนี้เลยเข้าจวนอ๋องร้ายไปเป็นสาวใช้ที่ทำตัวกลืนกินไปกับกำแพงจวนอย่างเช่นตุ๊กแก จิ้งจก “เว่ยตงหยาง” หรือใครๆที่เรียกเขาว่าเว่ยอ๋อง สมยานามว่าโหดร้ายและป่าเถื่อนอีกทั้งยังเป็นตัวร้ายในนิยายอีกด้วย เอาเถอะอยู่ใกล้คนเช่นนี้ดีกว่าต้องไปเป็นอนุของชายที่ไร้ค่าเช่นนั้น…

ถิงถิง หญิงสาววัย 25 ปี เลือกจบชีวิตลงด้วยการฆ่าตัวตายจากธุรกิจล้มละลาย แต่สวรรค์กลับส่งเธอมายังโลกที่คล้ายยุคจีนโบราณ เหมือนดั่งซีรี่ย์จีนที่เธอเคยเห็น แต่นั้นยังไม่พอเพราะร่างที่เธอเข้ามาอยู่นั้นคือร่างที่คนทั่วทั้งเมืองต่างชิงชัง 'ฟางเหนียง' หญิงสาวที่มีนิสัยเอาแต่ใจและร้ายกาจ และด้วยนิสัยของเธอทำให้ 'หนิงเฟิ่ง' ชายที่เธอหมายปองทั้งเกลียดและไม่ชอบนางเข้ากระดูก ชายที่ได้ชื่อว่าสง่างาม และเป็นที่หมายปองของคนทั่วทั้งเมือง แต่แล้ววันหนึ่งเขากลับทำตัวแปลกไป เมื่อหญิงสาวที่คอยตามรังควาญเขามาตลอดกลับน่าสนใจ จนเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าหัวใจได้เปลี่ยนไปแล้ว