Masuk“ได้” แม้จะยังสับสนแต่ก็พยักหน้าลง ตั้งสติได้เขาก็กวาดสมบัติทั้งหมดเข้าไปในแหวนมิติ หลังจากนั้นก็
“อาจารย์ของท่าน?”“ใช่”“เขาเป็นผู้สร้างค่ายกลเช่นนั้นหรือ” หลังจากไร้สาระมานาน ในที่สุดก็ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เสียที นางจึงเอ่ยถามขึ้น“ใช่ นั่นเป็นฝีมือของอาจารย์ของข้าเอง” เสียงตอบรับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ“เช่นนั้นแสดงว่าท่านก็อยู่ที่นี่มานานแล้ว” ไป๋เสวี่ยถามต่อหากอยู่มานานแล้ว ย่อมต้องรู้ว่าต้นน้ำที่ก่อกำเนิดบ่อน้ำลงทัณฑ์ภายในสำนักเฟิ่งเยี่ยนอยู่ที่ใด เพราะไป๋เสวี่ยรู้สึกว่าตัวต้นเหตุของพลังปริศนาที่พานางมายังที่แห่งนี้ จะต้องอยู่ที่ต้นน้ำอย่างแน่นอน“แน่นอน ข้าอยู่มาก่อนสำนักเล็ก ๆ นั่นเสียอีก”“สำนักเล็ก ๆ ท่านหมายถึงสำนักเฟิ่งเยี่ยนหรือ?”“ข้าไม่รู้จักชื่อ”เมื่อได้ยินคำตอบ ไป๋เสวี่ยก็มองชายแปลกหน้าด้วยแววตาพินิจคำกล่าวนี้ไม่ได้โกหก ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้จักชื่อของสำนักเฟิ่งเยี่ยนจริง ๆ อีกทั้งยังดูไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่าสำนักเล็ก ๆ ในความคิดของเขานั้นมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอันใด“นั่นคือสำนักเฟิ่งเยี่ยน ข้ามาจากที่แห่งนั้น”“แสดงว่าเจ้าโง่นั่นที่กล้าเสนอตัวจะเป็นอาจารย์ของเจ้า
ปัง!ร่างเล็กกระโดดหลบเมื่ออีกฝ่ายซัดพลังเข้าใส่นาง ไม่ต้องพูดพร่ำคำใด คนทั้งสองก็หันหน้าเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง ชายแปลกหน้าระบายยิ้มกว้าง ราวกับว่ากำลังรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ต่อสู้กับไป๋เสวี่ยส่วนไป๋เสวี่ยเองก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าตนเป็นอย่างมาก อาจจะแข็งแกร่งกว่าโอวหยางฉีที่มีพลังอยู่ในระดับเทวะเลยก็ได้ยิ่งยามนี้ที่พลังยุทธ์ของไป๋เสวี่ยมีเหลืออยู่เพียงน้อยนิด การต่อสู้ครั้งนี้จึงทำให้นางเสียเปรียบมากกว่าที่ควรจะเป็นปัง!พรึ่บ!ไป๋เสวี่ยกระโดดหลบ ก่อนที่พลังสีแดงจะซัดต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังของนางจนลุกเป็นไฟ ยิ่งคนตัวเล็กหลบได้สีหน้าและแววตาของบุรุษตรงหน้าก็ยิ่งฉายชัดว่ากำลังสนุกสนาน“พลังยุทธ์เหลือเพียงเท่านี้ เจ้ายังสามารถหลบการโจมตีของข้าได้ เด็กน้อยเจ้าน่าสนใจจริง ๆ!” บุรุษแปลกหน้าหัวเราะเสียงดังลั่นและวิ่งไล่โจมตีใส่ไป๋เสวี่ย ราวกับพยัคฆ์ร้ายไล่จับลูกกวางน้อยแต่ไป๋เสวี่ยก็ไม่ใช่ลูกกวางน้อยที่ไร้พิษสง เพราะนางยังมีอาวุธประจำกายและสัตว์ในพันธสัญญาที่แข็งแกร่ง!“ทวนอัสนีคำราม!” กายบางร้องเรียกอาวุธต้องห
“ไปทางนั้น! วิ่งให้เร็วที่สุด!”คนทั้งหมดวิ่งอย่างสุดกำลัง เฟิ่งจิ่วมีธาตุลมนางว่องไวที่สุด ไป๋เสวี่ยจึงบอกให้เฟิ่งจิ่วช่วยพาจื่อถิงไปด้วย เพราะในบรรดาคนทั้งหมด จื่อถิงมีพลังยุทธ์น้อยที่สุด อีกทั้งนางก็ไม่ได้ถือครองธาตุลมเช่นเฟิ่งจิ่วพวกเขารีบกระโดดออกมาจากม่านพลัง ฝูจิ้นพาจื่อซู่ออกมา ด้านเฟิ่งจิ่วก็พาจื่อถิงออกมา ตามมาด้วยซางเริ่นและปิดท้ายด้วยไป๋เสวี่ยที่วิ่งรั้งท้าย เพราะนางคอยระวังหลังให้กับทุกคนแต่เมื่อไป๋เสวี่ยกระโดดออกมา นางกลับรับรู้ได้ถึงขุมพลังบางอย่างที่กำลังดึงรั้งตัวของนางเอาไว้ซึ่งนั่นก็คือพลังที่นางสัมผัสได้ในตอนที่นางไปสำรวจบ่อน้ำลงทัณฑ์กับหม่าซูเหยา พลังปริศนาที่ทำให้ปิ่นปลิดวิญญาณของไป๋เสวี่ยเกิดปฏิกิริยาขึ้นมาได้!เมื่อรับรู้ได้และยังไม่ทันได้ทำสิ่งใด พลังปริศนาก็ดึงรั้งไป๋เสวี่ยให้เข้าไปหาและนางก็ไม่อาจจะต้านทานได้ตามที่ใจต้องการ นั่นจึงทำให้ร่างเล็ก ๆ ของไป๋เสวี่ยหายวับไปกับตาของทุกคน!“คุณหนู!”ไป๋เสวี่ยได้ยินเสียงร้องเรียกจากคนของนาง ก่อนที่เสียงทั้งหมดจะหายไป เมื่อนางปรากฏตัวอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง&nbs
ดวงตาคมได้แต่มองไป๋เสวี่ยอย่างตกตะลึง ก่อนจะตั้งสติได้เพราะรู้สึกถึงอากาศที่รอบกายเย็นลงอย่างฉับพลัน ร่างสูงหันหน้ามองไปรอบ ๆ ด้าน องครักษ์และสาวใช้ข้างกายของไป๋เสวี่ยยามนี้ได้หันหน้าไปคนละทิศทางเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นแล้วยิ่งได้เห็นเช่นนี้ซางเริ่นก็ยิ่งรู้สึกนับถือไป๋เสวี่ยจากใจจริงเขาจึงละสายตาจากไป๋เสวี่ยไป ก่อนจะเริ่มเตรียมพร้อมรับมือเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ หากมีเรื่องใดเกิดขึ้นมา เขาก็พร้อมจะสู้ไม่ถอยเช่นเดียวกัน!เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม อากาศภายในค่ายกลเดี๋ยวก็ร้อนระอุ เดี๋ยวก็หนาวเย็นสลับกันไปมาอย่างรวดเร็ว ไป๋เสวี่ยมองใบหน้าที่ซีดเซียวจนไร้สีเลือดของจื่อซู่จนนางเริ่มกังวลตอนนี้แม้แต่นางก็ยังใช้พลังยุทธ์ไปมากกว่าครึ่งแล้ว การที่จื่อซู่จะมีสีหน้าเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่นางเป็นกังวล หากต้องใช้เวลานานกว่านี้ ไม่แน่ว่าจื่อซู่จะทานทนต่อไปไม่ได้นางคาดหวังให้เขาแก้ค่ายกลให้สำเร็จได้โดยเร็วที่สุดและเหมือนว่าสวรรค์จะได้ยินสิ่งที่นางร้องขอ เพราะตอนนี้นางเริ่มมองเห็นว่าม่านบางอย่างที่โอบล้อมพื้นที่บริเวณนี้กำลังจะจางห
ก่อนหน้านี้ที่ไป๋เสวี่ยเริ่มศึกษาตำราค่ายกล จื่อซู่เองก็รู้สึกสนใจจึงได้เริ่มศึกษาด้วย เพียงแต่สติปัญญาของไป๋เสวี่ยนั้นมีมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า อีกทั้งนางยังมีความสามารถในการจดจำมากกว่า ทำให้นางพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว แตกต่างจากจื่อซู่แต่ถึงอย่างนั้นจื่อซู่ก็ยังถือว่าเป็นคนที่เก่งกาจมาก หากเทียบกับผู้อื่นที่ไม่ใช่ไป๋เสวี่ยหลังจากบอกวิธีแก้ค่ายกล คนตัวเล็กก็ขยับถอยหลังออกมาเล็กน้อย เพราะในครั้งนี้จื่อซู่จะต้องใช้สมาธิมากกว่าทุกครั้ง นางหันไปสั่งให้คนอื่น ๆ กลับไปยืนประจำยังจุดเดิม เพื่อเฝ้าระวังเรื่องที่ไม่คาดฝัน“ค่ายกลนี้เป็นค่ายกลที่ใช้อักขระระดับเทวะ แต่จื่อซู่เป็นผู้ใช้อักขระระดับเทพ ข้าจึงจำเป็นต้องส่งพลังของข้าเข้าไปช่วย แต่หากว่าในระหว่างนั้นมีสิ่งใดเกิดขึ้นมา ให้พวกเจ้าคุ้มครองจื่อซู่ก่อน เพราะในยามนั้นจื่อซู่คงจะไม่มีพลังหลงเหลือ...จำที่ข้าบอกได้ใช่หรือไม่ หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น ให้พวกเจ้ากลับออกไปทันที ไม่จำเป็นต้องรอข้า”ไป๋เสวี่ยกล่าวย้ำเพื่อเตือนความจำคนของนางทั้งหมดเพราะร่างบางเองก็ไม่แน่ใจว่าหากจื่อซู่แก้ค่ายกลได้สำเร็จแล้วจะมีสิ่งใด
ด้วยเหตุผลนี้ค่ายกลเหนือลิขิตจึงเป็นค่ายกลต้องห้าม เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ที่ใช้ดวงจิตดับสูญไปและไม่มีวันหวนคืน แน่นอนว่าไป๋เสวี่ยมีดวงจิตที่แข็งแกร่งมากพอ ไม่เช่นนั้นนางคงวางค่ายกลนี้ให้แก่ลานฝึกตระกูลไป๋ และค่ายฝึกของตระกูลหูภายในเกาะสายลมไม่ได้“ข้าจะหาทางอื่น” หลังจากนิ่งไปสักพัก ไป๋เสวี่ยก็กล่าวบอกจื่อซู่แม้ว่านางจะมีหนทางแก้ค่ายกลแล้ว แต่เพราะค่ายกลครั้งนี้เป็นค่ายกลอักขระ นางไม่อยากทำลายค่ายกลโบราณ เช่นนั้นผู้ที่แก้ค่ายกลในครั้งนี้ก็จำเป็นจะต้องเป็นผู้ใช้อักขระ ซึ่งนั่นก็คือจื่อซู่เพียงแต่ว่านี่มันเสี่ยงมากเกินไป และไป๋เสวี่ยก็ไม่อยากให้คนของตนต้องมาเสี่ยงเช่นนี้ด้วย“ให้ข้าทำเถิดขอรับ” จื่อซู่รู้ว่าไป๋เสวี่ยกำลังกังวลเรื่องใด เขาจึงเสนอตัวเองและนั่นก็ทำให้ไป๋เสวี่ยต้องเงียบลง จื่อซู่จึงอธิบายความคิดของตนออกมา“หนทางข้างหน้าคุณหนูจะต้องเจอศัตรูที่แข็งแกร่งกว่านี้อีกมาก หากจะดูแลปกป้องคุณหนูให้ได้ ข้าก็ต้องทำเรื่องเล็ก ๆ เช่นนี้ให้ได้ เช่นเดียวกันขอรับ”ไป๋เสวี่ยมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ของจื่อซู่ สุดท้ายก็ต้องยินยอ







