Home / รักโบราณ / ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด / ชายผู้มีจิตสังหารที่รุนแรง (3)

Share

ชายผู้มีจิตสังหารที่รุนแรง (3)

last update publish date: 2026-11-17 19:02:30

“ไปทางนั้น! วิ่งให้เร็วที่สุด!” 

คนทั้งหมดวิ่งอย่างสุดกำลัง เฟิ่งจิ่วมีธาตุลมนางว่องไ

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ชายผู้มีจิตสังหารที่รุนแรง (3)

    “ไปทางนั้น! วิ่งให้เร็วที่สุด!”คนทั้งหมดวิ่งอย่างสุดกำลัง เฟิ่งจิ่วมีธาตุลมนางว่องไวที่สุด ไป๋เสวี่ยจึงบอกให้เฟิ่งจิ่วช่วยพาจื่อถิงไปด้วย เพราะในบรรดาคนทั้งหมด จื่อถิงมีพลังยุทธ์น้อยที่สุด อีกทั้งนางก็ไม่ได้ถือครองธาตุลมเช่นเฟิ่งจิ่วพวกเขารีบกระโดดออกมาจากม่านพลัง ฝูจิ้นพาจื่อซู่ออกมา ด้านเฟิ่งจิ่วก็พาจื่อถิงออกมา ตามมาด้วยซางเริ่นและปิดท้ายด้วยไป๋เสวี่ยที่วิ่งรั้งท้าย เพราะนางคอยระวังหลังให้กับทุกคนแต่เมื่อไป๋เสวี่ยกระโดดออกมา นางกลับรับรู้ได้ถึงขุมพลังบางอย่างที่กำลังดึงรั้งตัวของนางเอาไว้ซึ่งนั่นก็คือพลังที่นางสัมผัสได้ในตอนที่นางไปสำรวจบ่อน้ำลงทัณฑ์กับหม่าซูเหยา พลังปริศนาที่ทำให้ปิ่นปลิดวิญญาณของไป๋เสวี่ยเกิดปฏิกิริยาขึ้นมาได้!เมื่อรับรู้ได้และยังไม่ทันได้ทำสิ่งใด พลังปริศนาก็ดึงรั้งไป๋เสวี่ยให้เข้าไปหาและนางก็ไม่อาจจะต้านทานได้ตามที่ใจต้องการ นั่นจึงทำให้ร่างเล็ก ๆ ของไป๋เสวี่ยหายวับไปกับตาของทุกคน!“คุณหนู!”ไป๋เสวี่ยได้ยินเสียงร้องเรียกจากคนของนาง ก่อนที่เสียงทั้งหมดจะหายไป เมื่อนางปรากฏตัวอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง&nbs

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ชายผู้มีจิตสังหารที่รุนแรง (2)

    ดวงตาคมได้แต่มองไป๋เสวี่ยอย่างตกตะลึง ก่อนจะตั้งสติได้เพราะรู้สึกถึงอากาศที่รอบกายเย็นลงอย่างฉับพลัน ร่างสูงหันหน้ามองไปรอบ ๆ ด้าน องครักษ์และสาวใช้ข้างกายของไป๋เสวี่ยยามนี้ได้หันหน้าไปคนละทิศทางเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นแล้วยิ่งได้เห็นเช่นนี้ซางเริ่นก็ยิ่งรู้สึกนับถือไป๋เสวี่ยจากใจจริงเขาจึงละสายตาจากไป๋เสวี่ยไป ก่อนจะเริ่มเตรียมพร้อมรับมือเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ หากมีเรื่องใดเกิดขึ้นมา เขาก็พร้อมจะสู้ไม่ถอยเช่นเดียวกัน!เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม อากาศภายในค่ายกลเดี๋ยวก็ร้อนระอุ เดี๋ยวก็หนาวเย็นสลับกันไปมาอย่างรวดเร็ว ไป๋เสวี่ยมองใบหน้าที่ซีดเซียวจนไร้สีเลือดของจื่อซู่จนนางเริ่มกังวลตอนนี้แม้แต่นางก็ยังใช้พลังยุทธ์ไปมากกว่าครึ่งแล้ว การที่จื่อซู่จะมีสีหน้าเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก แต่นางเป็นกังวล หากต้องใช้เวลานานกว่านี้ ไม่แน่ว่าจื่อซู่จะทานทนต่อไปไม่ได้นางคาดหวังให้เขาแก้ค่ายกลให้สำเร็จได้โดยเร็วที่สุดและเหมือนว่าสวรรค์จะได้ยินสิ่งที่นางร้องขอ เพราะตอนนี้นางเริ่มมองเห็นว่าม่านบางอย่างที่โอบล้อมพื้นที่บริเวณนี้กำลังจะจางห

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ชายผู้มีจิตสังหารที่รุนแรง (1)

    ก่อนหน้านี้ที่ไป๋เสวี่ยเริ่มศึกษาตำราค่ายกล จื่อซู่เองก็รู้สึกสนใจจึงได้เริ่มศึกษาด้วย เพียงแต่สติปัญญาของไป๋เสวี่ยนั้นมีมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า อีกทั้งนางยังมีความสามารถในการจดจำมากกว่า ทำให้นางพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว แตกต่างจากจื่อซู่แต่ถึงอย่างนั้นจื่อซู่ก็ยังถือว่าเป็นคนที่เก่งกาจมาก หากเทียบกับผู้อื่นที่ไม่ใช่ไป๋เสวี่ยหลังจากบอกวิธีแก้ค่ายกล คนตัวเล็กก็ขยับถอยหลังออกมาเล็กน้อย เพราะในครั้งนี้จื่อซู่จะต้องใช้สมาธิมากกว่าทุกครั้ง นางหันไปสั่งให้คนอื่น ๆ กลับไปยืนประจำยังจุดเดิม เพื่อเฝ้าระวังเรื่องที่ไม่คาดฝัน“ค่ายกลนี้เป็นค่ายกลที่ใช้อักขระระดับเทวะ แต่จื่อซู่เป็นผู้ใช้อักขระระดับเทพ ข้าจึงจำเป็นต้องส่งพลังของข้าเข้าไปช่วย แต่หากว่าในระหว่างนั้นมีสิ่งใดเกิดขึ้นมา ให้พวกเจ้าคุ้มครองจื่อซู่ก่อน เพราะในยามนั้นจื่อซู่คงจะไม่มีพลังหลงเหลือ...จำที่ข้าบอกได้ใช่หรือไม่ หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น ให้พวกเจ้ากลับออกไปทันที ไม่จำเป็นต้องรอข้า”ไป๋เสวี่ยกล่าวย้ำเพื่อเตือนความจำคนของนางทั้งหมดเพราะร่างบางเองก็ไม่แน่ใจว่าหากจื่อซู่แก้ค่ายกลได้สำเร็จแล้วจะมีสิ่งใด

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   จื่อซู่ลงมือ พัฒนาไปอีกขั้น (3)

    ด้วยเหตุผลนี้ค่ายกลเหนือลิขิตจึงเป็นค่ายกลต้องห้าม เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ที่ใช้ดวงจิตดับสูญไปและไม่มีวันหวนคืน แน่นอนว่าไป๋เสวี่ยมีดวงจิตที่แข็งแกร่งมากพอ ไม่เช่นนั้นนางคงวางค่ายกลนี้ให้แก่ลานฝึกตระกูลไป๋ และค่ายฝึกของตระกูลหูภายในเกาะสายลมไม่ได้“ข้าจะหาทางอื่น” หลังจากนิ่งไปสักพัก ไป๋เสวี่ยก็กล่าวบอกจื่อซู่แม้ว่านางจะมีหนทางแก้ค่ายกลแล้ว แต่เพราะค่ายกลครั้งนี้เป็นค่ายกลอักขระ นางไม่อยากทำลายค่ายกลโบราณ เช่นนั้นผู้ที่แก้ค่ายกลในครั้งนี้ก็จำเป็นจะต้องเป็นผู้ใช้อักขระ ซึ่งนั่นก็คือจื่อซู่เพียงแต่ว่านี่มันเสี่ยงมากเกินไป และไป๋เสวี่ยก็ไม่อยากให้คนของตนต้องมาเสี่ยงเช่นนี้ด้วย“ให้ข้าทำเถิดขอรับ” จื่อซู่รู้ว่าไป๋เสวี่ยกำลังกังวลเรื่องใด เขาจึงเสนอตัวเองและนั่นก็ทำให้ไป๋เสวี่ยต้องเงียบลง จื่อซู่จึงอธิบายความคิดของตนออกมา“หนทางข้างหน้าคุณหนูจะต้องเจอศัตรูที่แข็งแกร่งกว่านี้อีกมาก หากจะดูแลปกป้องคุณหนูให้ได้ ข้าก็ต้องทำเรื่องเล็ก ๆ เช่นนี้ให้ได้ เช่นเดียวกันขอรับ”ไป๋เสวี่ยมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ของจื่อซู่ สุดท้ายก็ต้องยินยอ

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   จื่อซู่ลงมือ พัฒนาไปอีกขั้น (2)

    นางหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะส่งพลังในกายของตนเข้าไป เพื่อคำนวณดูว่าตอนนี้กำลังเผชิญหน้ากับค่ายกลประเภทใด“คุ้มกันคุณหนูใหญ่และคุณชายซาง”ทันทีที่ไป๋เสวี่ยเริ่มปลดปล่อยพลังออกมา จื่อซู่ก็ออกคำสั่งทันทีเขามักจะเป็นผู้ที่อยู่ข้างกายไป๋เสวี่ยในยามที่นางวางค่ายกลเสมอ นั่นจึงทำให้จื่อซู่รู้ว่าในยามที่ไป๋เสวี่ยต้องใช้สมาธิมาก ๆ คุณหนูจะปิดประสาทสัมผัสและการรับรู้ทุกอย่าง เพื่อเพ่งจิตไปยังจุดจุดเดียวเพื่อความรวดเร็วและแม่นยำเพราะฉะนั้นนี่จึงเป็นช่วงเวลาสำคัญที่ไป๋เสวี่ยจะไร้การป้องกันโดยสิ้นเชิงและหน้าที่คุ้มกันภัยก็จะตกไปเป็นของจื่อซู่ในทันทีโดยที่นางไม่ต้องออกคำสั่ง ซึ่งความลับนี้ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้“ไม่ต้อง ข้าจะช่วยพวกเจ้าคุ้มกันนาง” ซางเริ่นไม่รู้เรื่องที่ตอนนี้ไป๋เสวี่ยกำลังปิดกั้นประสาทการรับรู้แต่เขาเดาว่าการกระทำของไป๋เสวี่ยยามนี้จำเป็นจะต้องใช้สมาธิและพลังยุทธ์เป็นอย่างมาก หากมีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน นางก็คงจะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน เพราะเหตุนี้ซางเริ่นจึงอาสาจะช่วยปกป้องไป๋เสวี่ยด้วยอีกแรง

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   จื่อซู่ลงมือ พัฒนาไปอีกขั้น (1)

    ซางเริ่นไม่ได้สังเกตเลยว่าในระหว่างที่เขากำลังเคร่งเครียดแต่ไป๋เสวี่ยกลับผ่อนคลายความเครียดลงได้แล้วสาเหตุเป็นเพราะว่าในเมื่อยามนี้ได้รู้แล้วว่านี่เป็นค่ายกล มันก็ต้องมีหนทางแก้ปัญหา แม้ว่าจะเป็นค่ายกลอักขระ แต่ทุกค่ายกลจำเป็นจะต้องมีตาค่ายกลและตอนนี้ไป๋เสวี่ยก็รู้แล้วว่าตาค่ายกลอยู่ที่ใดเรื่องออกไปจากค่ายกลแห่งนี้จึงไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอีกต่อไป อย่างน้อยนางก็รู้แล้วว่าสมควรจะทำอย่างไร เพื่อให้ทุกคนได้เป็นอิสระ“เราจะพักอีกหนึ่งชั่วยาม แล้วจะเดินทางกันต่อ” น้ำเสียงของร่างบางผ่อนคลายลง นั่นจึงทำให้ซางเริ่นหันไปมองนางอย่างไม่เข้าใจ“...” แต่เขาก็ต้องเงียบลงเมื่อได้สบสายตากับนาง ไป๋เสวี่ยในตอนนี้ไม่มีความกังวลหลงเหลือแล้ว เพราะนางมั่นใจว่าจะแก้ค่ายกลนี้ได้แม้จะไม่ใช่ผู้ลงมือ แต่นางจะเป็นคนคำนวณและให้จื่อซู่เป็นคนลงมือแก้เอง ดวงตาที่แสดงออกถึงความมั่นใจ นั่นทำให้ซางเริ่นที่ร้อนรนกลับมาสงบได้อีกครั้งไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาถึงได้สงบลง มันไม่มีเหตุผล แต่เขากลับรู้สึกว่าตนวางใจในตัวของไป๋เสวี่ยมาก ไม่เช่นนั้นคงจะไ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status