บทที่ 13

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ความสัมพันธ์ของสองครอบครัวกลับมาเป็นปกติแทบทั้งหมด เพียงแต่ไม่ได้สนิทสนมกันเหมือนเมื่อก่อน ส่วนระหว่างฉันกับเว่ยชิงเฟิงก็ยังคงมีกำแพงบางอย่างกั้นอยู่เสมอ

ฉันไม่เคยเข้าไปในห้องของเขาอีกเลย แม้แต่บ้านของเขาฉันก็แทบไม่ไป เวลาสองครอบครัวนัดกินข้าวด้วยกัน ฉันก็พยายามปฏิเสธเท่าที่ทำได้ ส่วนในสถานการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้และต้องอยู่กับเว่ยชิงเฟิงตามลำพัง ฉันก็พยายามอยู่ห่างจากเขาและไม่พูดอะไร

วันขึ้นปีใหม่ปีนั้น เดิมทีแม่ตั้งใจว่าจะฉลองกันที่บ้านของเราเอง แต่คุณน้ากับคุณอาเว่ยมาชวนแล้วชวนอีก พ่อกับแม่พยายามบอกปัดสารพัด สุดท้ายก็ทัดทานพวกเขาไม่ไหว

เดิมทีฉันก็ไม่ได้คิดจะไปอยู่แล้ว เหตุผลหนึ่งคือกว่าจะได้หยุดสักวัน ฉันก็อยากพักผ่อนให้เต็มที่ แต่เหตุผลสำคัญกว่านั้นคือฉันไม่อยากอยู่ใกล้เขา เพราะแค่เข้าใกล้ ภาพใบหน้าเย็นชาของเขากับคำพูดไร้เยื่อใยเหล่านั้นก็จะผุดขึ้นมาในหัว ทำให้หัวใจของฉันเย็นยิ่งกว่าเหล็กที่เย็นจัดเสียอีก

ฉันไม่คิดเลยว่าเว่ยชิงเฟิงจะมาหาฉัน

เดิมทีฉันนอนแผ่อยู่บนโซฟา ใส่หูฟังฟังเพลงอยู่ ส่วนเขาก็ยืนเงียบๆ อยู่ข้างฉัน

จริงๆ แล้วฉันรู้ว่าเขามา เพียงแต่ไม่รู้ว่าควรวางตัวยังไงกับเขาดี ก็เลยแกล้งทำเป็นไม่รู้เสียเลย

สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายถอดหูฟังของฉันออก ฉันถึงต้องยอมลืมตาขึ้นมา

คิ้วตาของเขายังคงงดงามหมดจดเหมือนในความทรงจำ ดวงตาคู่นั้นที่เคยทำให้ฉันหลงใหลกลับลึกล้ำจนมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร

“มีอะไร?” ฉันเอ่ยถาม

เขานั่งลงข้างฉัน ฉันค่อยๆ ขยับออกไปด้านข้างอย่างไม่ให้เป็นที่สังเกต แต่เขากลับขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

“เสี่ยวเยว่ จริงๆ แล้วฉันมาครั้งนี้ก็เพื่อขอโทษเธอ”

“อะไรนะ?” ฉันนึกว่าตัวเองฟังผิดไป

“ฉันมาขอโทษเธอ เรื่องวันนั้นเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรพูดกับเธอแบบนั้น ถึงฉันจะไม่ได้ชอบเธอ แต่ฉันก็ไม่เคยเกลียดเธอจริงๆ ต่อจากนี้ไม่ว่าเมื่อไหร่ ฉันก็จะมองเธอเป็นน้องสาวและปฏิบัติต่อเธอแบบนั้น”

“แล้วยังไง?”

“เพราะงั้น เสี่ยวเยว่ ต่อไปเราก็ไปโรงเรียนและกลับบ้านด้วยกันเหมือนเดิมเถอะ ไม่อย่างนั้นแม่ฉันกับคุณน้าก็ต้องคอยเป็นห่วงเรื่องของเราอีก”

ฉันกัดฟันแน่นถึงกลั้นน้ำตาไว้ได้ คำขอโทษของเขานี่ไม่ต่างอะไรจากการเปิดแผลเก่าของฉันขึ้นมาอีก ไม่พูดเสียยังจะดีกว่า ฉันอุตส่าห์เริ่มลืมมันไปได้บ้างแล้ว นายกลับมาตอกย้ำฉันอีกครั้ง

เว่ยชิงเฟิง นายช่างทำร้ายคนได้โดยไม่ต้องลงมือจริงๆ

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ภาระที่ฉันแบกมานานกว่าสิบปีก็หายไปในพริบตา ฉันโล่งจนหลับยาวไปสองวันเต็มๆ นอกจากลุกมากินข้าวกับเข้าห้องน้ำแล้ว ต่อให้ใครมาเรียกก็ไม่ยอมลุกจากเตียง

จริงๆ แล้วฉันเสียใจมาก

ไม่ว่าจะในฐานะน้องสาว หรือว่าที่ภรรยาในอนาคต ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาเราต่างอยู่ใกล้ชิดกันมาตลอด จึงได้เจอหน้ากันอยู่บ่อยๆ ต่อจากนี้เราต่างก็ต้องไปเรียนมหาวิทยาลัย ต่างคนต่างเดินไปตามเส้นทางของตัวเอง ฉันกับเขาคงไม่มีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดและใช้เวลาร่วมกันแบบนี้อีกแล้ว

จากนี้ชีวิตของฉันกับเขาคงต้องแยกจากกันไปคนละทาง และจะไม่มีวันได้กลับมาบรรจบกันอีก

ฉันเสียใจมากจริงๆ แต่ไม่รู้จะไประบายกับใคร ได้แต่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ค่อยๆ เยียวยาความเจ็บปวดอยู่คนเดียวเงียบๆ

ฉันนี่มันไม่เอาไหนจริงๆ ทั้งที่เขาทำให้ฉันอับอายถึงขนาดนั้น ฉันก็ยังห้ามหัวใจตัวเองไม่ได้ ยังคงชอบเขามากจนแทบลืมความเป็นตัวเองไปแล้ว

ไม่ว่าเขาจะด่าฉัน หรือทำให้ฉันอับอายต่อหน้าคนอื่นอย่างไม่ไว้หน้ากันแค่ไหน ก็ยังสู้หัวใจของฉันที่ชอบเขาไม่ได้

วันที่สี่หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ เว่ยชิงเฟิงก็มาหาฉัน

ตอนนั้นฉันนอนจนไม่ง่วงอีกแล้ว จึงมานั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ พลิกอ่านไดอารี่เก่าไปทีละหน้า ลังเลอยู่ว่าจะเก็บรักษามันไว้ต่อ หรือเผาทิ้งไปเสียจะดีกว่า

ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขาในตอนนี้ เผาทิ้งไปคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด แต่พอนึกถึงสิบแปดปีที่ฉันทุ่มเทให้เขามาเงียบๆ ก็กลับตัดใจเผามันทิ้งไม่ลง

ฉันตัดใจจากเขาไม่ได้ และก็ตัดใจจากความรู้สึกมากมายที่ทุ่มให้เขามาตลอดไม่ได้เหมือนกัน

นิสัยเขียนไดอารี่ของฉันได้มาจากพ่อ ฉันเริ่มเขียนตั้งแต่ ป.1 จนมีไดอารี่หนาๆ อยู่หลายเล่ม และทุกหน้าล้วนบันทึกเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างฉันกับเว่ยชิงเฟิงเอาไว้