บทที่ 12

การที่ฉันเดินจากไปทำให้ทุกคนคาดไม่ถึง พอฉันเดินออกมา พวกเขาก็เริ่มพูดคุยกันอย่างออกรสทันที ต่างคนต่างพูดกันไปสารพัด ฉันทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ไม่หยุดเดิน และไม่หันกลับไปมองอีก

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแวบเดียวก็ผ่านจากวันนั้นมากว่าครึ่งเดือนแล้ว ช่วงนี้ฉันใช้ชีวิตอย่างเหงาๆ อยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกสบายใจเป็นอิสระอยู่บ้างเหมือนกัน

ใบหน้าของเว่ยชิงเฟิงยังคงผุดขึ้นมาในหัวฉันอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่นึกถึงเขา ฉันก็พยายามเบี่ยงเบนความสนใจ บังคับตัวเองไม่ให้คิดถึงเขาอีก ถ้าทนห้ามตัวเองไม่ไหวจริงๆ ฉันก็จะหยิบโจทย์คณิตศาสตร์ทั้งเล่มออกมา แล้วค่อยๆ ทำไปทีละหน้า

คืนนั้นพระจันทร์ดวงโต มีแสงดาวกระจายอยู่ประปราย

หลังเลิกเรียนภาคค่ำ ฉันกอดหนังสือและเอกสารทบทวนกองใหญ่ไว้ในอ้อมแขน บอกลาชิงชิงกับเสี่ยวจื่อ แล้วกลับบ้านตามลำพัง

บางทีอาจเป็นเพราะบรรยากาศยามค่ำคืนสวยงามมาก ฉันจึงค่อนข้างอารมณ์ดี ถึงกับฮัมเพลงหนึ่งที่จำไม่ได้ว่าเคยได้ยินมาจากไหนและตั้งแต่เมื่อไหร่อย่างเพลิดเพลิน

ระหว่างที่ฉันกำลังนึกว่าท่อนต่อไปของเพลงร้องว่าอะไร เขาก็เดินออกมาจากอีกด้านของหัวมุม แล้วหยุดยืนตรงหน้าฉัน

เว่ยชิงเฟิงหน้าตาดี คิ้วตาหมดจด ผิวขาว รูปร่างสูงโปร่ง เรียกได้ว่ามีเสน่ห์มากพอที่จะทำให้สาวๆ ทั้งหลงใหลและชื่นชอบ

แต่ต่อให้เขาหน้าตาดีแค่ไหนแล้วจะยังไงล่ะ เขาไม่เกี่ยวอะไรกับฉันมาตั้งนานแล้ว

พอจู่ๆ ได้เห็นเขา หัวใจฉันก็เหมือนสะดุดวูบ ความทรงจำที่ไม่น่าพอใจก็ถาโถมกลับมาในทันที จนเจ็บแน่นอยู่ในอก

ฉันไม่อยากข้องเกี่ยวอะไรกับเขาอีก จึงขยับไปทางขวาหนึ่งก้าว ตั้งใจจะเดินจากไป ไม่คิดเลยว่าเขาจะขยับตามฉันมาด้วย และขวางทางฉันไว้อีกครั้ง

ฉันเริ่มหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย พลางเงยหน้ามองเขา พยายามทำให้สายตาดูสงบนิ่งที่สุด “มีอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มีธุระแล้วจะรอเธอกลับด้วยกันไม่ได้หรือไง เมื่อก่อนเราก็กลับบ้านด้วยกันทุกวันไม่ใช่เหรอ?”

ฉันยิ้มอย่างขมขื่น เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ก็คือตอนนี้ เทียบกันไม่ได้แล้ว “ถ้าไม่มีอะไร ฉันไปก่อนนะ ลาก่อน”

ฉันขยับหลบไปด้านข้างอีกก้าว ตั้งใจจะเดินจากไป แต่เขาไวกว่า รีบคว้าแขนซ้ายของฉันไว้ “เสี่ยวเยว่ เธอทำอะไรของเธอ จำเป็นต้องตัดขาดกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”

“เว่ยชิงเฟิง ฉันจะกลับบ้านแล้ว รบกวนนายหลีกทางหน่อย”

“หลานเยว่” เขาเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน “ตกลงเธอต้องการอะไรกันแน่ นี่คิดจะตัดขาดกับฉันไปตลอดชีวิตเลยหรือไง? ฉันก็แค่พูดแรงไปไม่กี่คำ จำเป็นต้องเก็บมาคิดนานขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันก็ขอโทษไปแล้วไม่ใช่หรือไง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอกลายเป็นคนใจแคบขนาดนี้?”

ฉันคิดว่าเขาคงไม่เข้าใจ จริงๆ แล้วสิ่งที่ฉันติดใจไม่ใช่คำพูดไม่กี่คำนั้นเลย แต่เป็นเจตนาที่เขาพูดคำเหล่านั้นออกมาต่างหาก นั่นต่างหากคือสิ่งที่ฉันใส่ใจจริงๆ

เขาคงไม่มีวันรู้ว่า สิ่งที่เขาคิดว่าเป็นเพียงคำพูดแรงๆ ไม่กี่คำ สำหรับฉันแล้วมันทำร้ายความรู้สึกมากแค่ไหน

พอได้ยินเขาพูดเหมือนไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ ฉันก็เริ่มโมโหขึ้นมา เงยหน้ามองเขาตรงๆ “เว่ยชิงเฟิง นี่ไม่ใช่สิ่งที่นายต้องการหรอกเหรอ? ฉันทำตามที่นายพูดแล้ว แต่นายก็ยังไม่พอใจ ตกลงนายอยากให้ฉันทำยังไงกันแน่ บอกมาเถอะ ขอแค่นายบอก ฉันก็ทำให้ได้”

ฉันได้ยินเสียงเขาขบฟัน ท่ามกลางความมืด ฟังแล้วชวนให้ขนลุกอยู่บ้าง

“อยากตัดขาดกับฉันนักใช่ไหม? งั้นย้ายบ้านไปเลยสิ แบบนั้นไม่ยิ่งตัดกันขาดกว่าเดิมหรือไง?”

“อืม พ่อฉันกำลังดูบ้านอยู่ แต่การซื้อบ้านใหม่เป็นเรื่องใหญ่ คงไม่ใช่เรื่องที่จะจัดการได้ในเวลาอันสั้น พอกลับไปฉันจะเร่งพ่ออีกที ไม่ต้องห่วง ต่อให้ยังย้ายออกไปไม่ได้ทันที ฉันก็จะไม่ไปวุ่นวายกับนายอีก”

“ถือว่าเธอแน่” สีหน้าของเขาดูแย่ลง เขาจ้องฉันอยู่พักใหญ่ พอแน่ใจว่าฉันไม่ได้พูดไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ก็ทิ้งคำพูดสามอักษรนั้นไว้อย่างขุ่นเคือง ก่อนหันหลังเดินจากไปด้วยก้าวยาวๆ ไม่นานก็หายลับเข้าไปในความมืด