บทที่ 1

ช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์ในปีสุดท้ายของมัธยมปลาย อากาศเริ่มเย็นลงบ้างแล้ว

พอดีกับที่ลุงใหญ่และอารองของเว่ยชิงเฟิงมาเยี่ยมญาติ พอรวมครอบครัวฉันเข้าไปด้วยก็มีคนยี่สิบกว่าคนมารวมตัวกินข้าวฉลองการพร้อมหน้าพร้อมตากันที่บ้านเขา

พอเหล้าเข้าท้องไปไม่กี่แก้ว บรรยากาศก็ยิ่งครึกครื้นขึ้น

วันนั้นคนเยอะ พวกผู้ชายจึงนั่งรวมโต๊ะดวลเหล้ากัน ส่วนพวกผู้หญิงก็นั่งจับกลุ่มคุยกัน ทุกคนต่างสนุกสนาน

คุยกันไปคุยกันมาไม่รู้ว่ายังไง หัวข้อก็วกมาถึงฉันกับเว่ยชิงเฟิงจนได้ แต่ละคนช่วยกันออกความเห็น คุยกันเสียออกรสออกชาติ

เรื่องแบบนี้แทบเกิดขึ้นทุกครั้งที่กินข้าวรวมกัน ตอนแรกที่พวกเขาพูดเรื่องนี้ฉันก็เขินอยู่บ้าง แต่พอโดนพูดซ้ำเข้าทุกครั้ง สุดท้ายก็ชินเสียจนไม่สะเทือนแล้ว

อยากพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ยังไงฉันก็ห้ามใครไม่ได้อยู่ดี

น้าเว่ยแกะเปลือกกุ้งไปพลางพูดไปว่า “เผลอแป๊บเดียวเด็กๆ ก็โตกันขนาดนี้แล้ว ปีหน้าพอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จก็ต้องจากพวกเราไป คิดดูแล้ววันเวลาผ่านไปเร็วจริงๆ”

“นั่นน่ะสิ ถ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้ๆ ได้ก็ยังพอว่า แต่ถ้าไปเรียนไกลเกินไป เสี่ยวเยว่ก็ไม่มีใครคอยดูแล ยิ่งเป็นคนไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลังอยู่ด้วย ฉันไม่วางใจจริงๆ”

“เรื่องแค่นี้ไม่ง่ายหรอกเหรอ ให้เสี่ยวเยว่กับชิงเฟิงสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันในอนาคตก็จบแล้ว เธอยังกลัวว่าชิงเฟิงจะดูแลเสี่ยวเยว่ได้ไม่ดีอีกเหรอ”

เพียงคำพูดง่ายๆ ไม่กี่ประโยค คุณแม่ทั้งสองท่านก็ตัดสินใจเรื่องมหาวิทยาลัยที่ฉันจะเลือกสมัครให้เรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครถามความเห็นฉันเลย ทั้งที่ฉันก็อยู่ตรงนั้นแท้ๆ แต่กลับถูกมองข้ามเสียอย่างนั้น

คุณอาเว่ยมีลูกชายสองคน ลูกชายคนโตเว่ยชิงเฉินอายุยี่สิบสี่ปี กำลังเรียนปริญญาโทสาขาจิตรกรรมจีนที่มหาวิทยาลัยหลิน ปีหนึ่งยังกลับมาไม่ได้สักครั้ง ฉันเรียกเขาว่าพี่ใหญ่มาโดยตลอด

ลูกชายคนเล็กเว่ยชิงเฟิงอายุมากกว่าฉันหนึ่งปี ฉันกับเขาโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ส่วนตัวฉันรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราค่อนข้างดี

ตั้งแต่ฉันเริ่มเดินได้ ฉันก็คอยตามติดเขาแจ ตั้งแต่ฉันเริ่มพูดได้ ฉันก็เอ่ยคำว่าชิงเฟิงบ่อยกว่าคำอื่นๆ มาก ตั้งแต่ฉันเริ่มพอเข้าใจเรื่องความรู้สึกอย่างเลือนราง เขาก็เป็นเหมือนเมล็ดพันธุ์เมล็ดหนึ่งที่หยั่งรากแตกหน่ออยู่ในใจฉัน ก่อนจะเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า

ฉันชอบเขา ชอบเขาอย่างลึกซึ้ง

เรื่องที่จะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเขา จริงๆ แล้วก่อนหน้านี้ฉันยังไม่เคยคิดอย่างจริงจังเลย ฉันเรียนจิตรกรรมจีนมาตั้งแต่เด็ก ขอแค่มีสาขาที่ตรงกับทางที่เรียนมา จะเป็นมหาวิทยาลัยไหนก็ได้ ขอแค่คุณแม่ทั้งสองท่านพอใจก็พอ

ส่วนความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขา บทกวีโบราณว่าไว้ดีแล้วว่า หากสองใจรักกันยืนยาว ไยต้องอยู่เคียงกันทุกเช้าค่ำ!

ฉันยอมรับว่าฉันชอบเขา ชอบถึงขั้นที่หลายครั้งในคืนที่คิดถึงเขา ฉันเคยสาบานว่า ชาตินี้หลานเยว่จะต้องแต่งงานกับเว่ยชิงเฟิง ชอบถึงขั้นที่ฉันคิดมาตลอดว่าเขาจะเป็นคนของฉันไปชั่วชีวิต

ฉันนั่งอยู่ข้างน้าเว่ย ส่วนเว่ยชิงเฟิงนั่งอยู่โต๊ะฝั่งผู้ชายโดยหันหลังชนกับฉัน แบบนี้เขาย่อมได้ยินบทสนทนาทางฝั่งนี้ชัดเจนทุกคำอยู่แล้ว

ฉันแอบเหลือบมองเขาหลายครั้ง เขายังคงทำหน้าขรึมอยู่ตลอด ดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก เพราะจริงๆ แล้วเขาก็ไม่ค่อยชอบยิ้มมาแต่ไหนแต่ไร ความเฉยชาคือท่าทีปกติของเขา

“เขาว่ากันว่า สร้างครอบครัวก่อนแล้วค่อยสร้างการงาน พอพวกเขาเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ค่อยเลือกเมืองที่เหมาะสักแห่งด้วยกันแล้วลงหลักปักฐานที่นั่น ฉันจะเป็นคนออกเงินซื้อบ้าน รีบแต่งงานกันเสีย พอเสร็จเรื่องนี้แล้วจะได้ตั้งใจทำงานกันเต็มที่ ถ้าพวกเขามีลูกกันก่อน พวกเราสองคนก็ไปช่วยกันเลี้ยงที่นั่น”

“คุณน้า อย่าพูดไปเรื่อยสิคะ” ถึงยังไงฉันก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบแปดปี พอได้ยินคุณแม่ทั้งสองท่านคุยกันไปถึงเรื่องมีลูก ฉันก็อายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี

คุณน้าวางเนื้อกุ้งที่เพิ่งแกะเสร็จลงในชามของฉัน แล้วตบแก้มฉันเบาๆ ทีหนึ่งด้วยท่าทีตำหนิ “จะอายอะไร ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็วไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าพูดอย่างนี้ ฉันก็ต้องรีบเตรียมสินเดิมแล้วสินะ โอ๊ย พอพูดขึ้นมาแบบนี้ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเรื่องมันอยู่ตรงหน้าแล้วล่ะ เห็นทีต้องเริ่มเตรียมการจริงๆ แล้ว” แม่เป็นคนได้ยินอะไรนิดหน่อยก็รีบเอาจริงเอาจังทันที ถ้าไม่ติดว่าตรงนี้มีคนอยู่กันเยอะ คงผลักชามข้าวออกแล้วกลับบ้านไปดูเงินเก็บ จากนั้นก็คุยกับพ่อว่าจะแต่งบ้านเป็นสไตล์ไหน แล้วรถรุ่นไหนเหมาะให้ฉันขับมากกว่า