บทที่ 2

แม่เป็นคนจากทางใต้ แต่กลับมีมาดแบบหญิงแกร่งชาวเหนือ ทำอะไรก็ฉับไว เป็นคนใจกว้าง

คุณลุงที่โต๊ะนั้นมีใบหน้าแดงก่ำ หัวเราะร่าแล้วรับคำว่า “ก็ใช่น่ะสิ พวกเรานี่นะ เด็กๆ โตไล่หลังมาเสียจนแก่กันหมดแล้ว เอ่อ เวิ่นเหอใช่ไหม เด็กสองคนนี้จะแต่งกันเมื่อไหร่ก็อย่าลืมชวนพวกเราไปด้วยนะ จะได้ครึกครื้นกันให้เต็มที่”

“แน่นอนค่ะ ต่อให้ลืมใครก็ลืมคุณไม่ได้หรอก คุณเป็นลุงใหญ่แท้ๆ ของชิงเฟิง ยังไงก็ต้องนั่งที่นั่งสำคัญในงานเลี้ยงอยู่แล้วค่ะ”

หัวข้อสนทนาเปลี่ยนจากเรื่องจะสมัครมหาวิทยาลัยไหน ไปเป็นการแบ่งหน้าที่และช่วยกันจัดงานแต่งอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าพรุ่งนี้ก็จะถึงวันแต่งงานแล้ว คนที่นั่งอยู่ต่างกระตือรือร้นเข้าร่วมกันเต็มที่ แม้แต่เด็กตัวเล็กที่สูงไม่ถึงเข่ายังร้องจะเป็นเด็กโปรยดอกไม้กันให้ได้ แต่ละคนกระตือรือร้นกันเสียเหลือเกิน

บทสนทนาแบบคิดกันไปไกลอย่างนี้ของพวกเธอ ฉันเคยเจอมาแล้วหลายครั้ง จะเถียงก็เถียงไม่ไหว จะห้ามก็ห้ามไม่ได้ สู้ทำเป็นไม่ได้ยินเสียเลยยังจะง่ายกว่า เพราะฉะนั้น ถึงทุกคนจะคุยกันอย่างออกรส ฉันก็เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาจัดการกุ้งตัวโตที่กองพูนจนเป็นยอดอยู่ในชาม

สำหรับฉัน ชอบเว่ยชิงเฟิงก็ส่วนชอบ แต่เรื่องแต่งงานอะไรพวกนั้นยังอีกไกล จะมาคุยกันตอนนี้ก็ยังเร็วเกินไป อีกอย่าง งานแต่งของพวกเราอย่างน้อยก็ควรให้พวกเราตัดสินใจกันเองบ้างไม่ใช่เหรอ จะให้คนอื่นจัดการให้หมดทุกเรื่องไม่ได้ ฉันก็ต้องมีสิทธิ์มีเสียงบ้างสิ

ความคิดที่ว่าถ้าจะแต่งก็ต้องแต่งกับเว่ยชิงเฟิงนั้น ฉันไม่ได้พูดเล่นๆ งานแต่งของฉันกับเขาต้องจัดเตรียมตามความต้องการของเราถึงจะดีที่สุด

ทว่า นี่เป็นเพียงความคิดของฉันฝ่ายเดียวเท่านั้น

ตอนนั้นฉันยังเด็ก ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าแท้จริงแล้วความรักเป็นเรื่องของคนสองคน ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าต่างฝ่ายต่างมีใจให้กันได้ยังไง

เมื่อฉันเข้าใจเรื่องนี้ หัวใจก็เจ็บปวดเพราะความรักไปเสียแล้ว หัวใจจริงแท้ในวัยเยาว์ดวงนั้นเต็มไปด้วยรอยแผลพาดผ่านและชุ่มไปด้วยเลือด

เว่ยชิงเฟิงในวันนั้นผิดไปจากที่ฉันคาดไว้มาก เรียกได้ว่าทำให้ฉันตกตะลึงอย่างยิ่ง

เขาใช้บาดแผลและเลือดของตนบีบให้ฉันเลิกชอบเขา

เขาที่กำลังกินข้าวอยู่จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นโดยไม่มีวี่แววมาก่อน เพราะออกแรงมากเกินไป ขาเก้าอี้จึงไถลไปบนพื้นเป็นทางยาว ก่อนตัวเก้าอี้จะล้มลงกับพื้นดังโครม เสียงนั้นบาดหูเสียจนชวนเสียวฟัน

เดิมทีฉันกำลังกินอย่างตั้งอกตั้งใจ พอถูกการกระทำกะทันหันของเขาทำให้ตกใจ ฉันก็หันไปมองเขาตามสัญชาตญาณ ทั้งที่ในปากยังมีเนื้อกุ้งครึ่งชิ้นค้างอยู่

เว่ยชิงเฟิงในสภาพแบบนั้น ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

เขายืนอยู่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ ร่างสูงผอมสั่นเล็กน้อย ดวงตาราวกับพ่นเปลวไฟแห่งความโกรธ ดูเหมือนจะถูกทำให้คับข้องใจอย่างใหญ่หลวงจนโกรธแทบทนไม่ไหว

“ก็เพราะเธอนั่นแหละ ตามติดฉันอยู่ได้ทั้งวัน พูดก็ไม่ฟัง ด่าก็ไม่ฟัง ยังหน้าด้านหน้าทนอีก ฉันบอกไว้เลยว่าต่อจากนี้อยู่ให้ห่างฉัน ห้ามตามฉันอีก”

ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมา นิ่งอึ้งไปอย่างงุนงง เนื้อกุ้งครึ่งชิ้นหล่นลงพื้นโดยไร้เสียง เลือดทั่วร่างพลุ่งขึ้นศีรษะในชั่วพริบตา เสียงหึ่งๆ ดังอยู่ในหู ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับลุกเป็นไฟ

คำพูดของเขาครั้งนี้แรงมาก แทบไม่ต่างอะไรจากการประณามฉันต่อหน้าทุกคนว่าเป็นคนหน้าด้านที่คอยตามประจบเอาใจเขาอย่างไร้ศักดิ์ศรี

น้ำตาเอ่อขึ้นมาในทันที เหมือนมีอะไรอุดลำคอไว้ ทำเอาจุกเสียจนเจ็บมาก

ชิงเฟิง ฉันทำอะไรผิด นายถึงต้องทำให้ฉันอับอายต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้? ฉันก็แค่ชอบนาย อยากอยู่กับนายเท่านั้น หรือว่าการชอบนายเป็นความผิดของฉัน? หรือที่จริงแล้วการที่ฉันชอบนาย สำหรับนายมันคือความอัปยศที่ทำให้นายรังเกียจเหลือเกิน?

นายจะไม่ชอบฉันก็ได้ จะไม่อยากสนใจฉันก็ได้ แต่ก็ควรหาเวลาที่เหมาะสมพูดกับฉันให้ชัดเจน ไม่ใช่ปล่อยให้ฉันหลงคิดไปเอง แล้วกลับมาพูดให้ฉันดูเหมือนคนหน้าด้านที่ตามตื๊อไม่เลิก ไม่มีค่าอะไรเลย

ฉันไม่ได้หน้าด้านตามตื๊อนายไม่เลิกขนาดนั้นจริงๆ ฉันก็แค่ชอบนายเท่านั้น

ชิงเฟิง นี่คือวิธีที่นายใช้บีบให้ฉันเลิกชอบนายใช่ไหม? นายใจร้ายเหลือเกิน!