บทที่ 4 กลับบ้าน

           ผมทอดสายตามองบรรยากาศอันแสนวุ่นวายของประเทศไทย ที่รถวิ่งกันไปมาผู้คนก็เดินกันวุ่น เพราะตอนนี้ผมอยู่ที่สนามบิน ตอนนี้ผมมาถึงยังประเทศไทยแล้ว ในรอบ7 ปีที่ผมได้กลับมาที่ประเทศไทยจากไปเรียนต่อที่นั่นตั้งแต่อายุ 18 ปี เป็นการนั่งเครื่องที่ยาวนาน11ชั่วโมงกว่าในที่สุดผมก็มาถึงสักทีตอนนี้ผมรู้สึกเพลียมากอยากกลับบ้านไปนอนพักผ่อนแล้ว เพราะช่วงเย็นของวันนี้ ที่บ้านจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของผม และเป็นการเปิดตัวทายาทที่จะมารับช่วงต่อจากพ่อที่จะเข้ามาเรียนรู้และบริหารงาน เพื่อรับตำแหน่งเป็น CEO คนใหม่ ของ บริษัท เลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าทางออกของสนามบิน มองหารถของที่บ้านที่มารอรับผมกลับบ้าน ตอนแรกแม่จะมารับผมที่สนามบินแต่ผมห่วงสุขภาพของท่านเลยไม่ให้ท่านมาบอกให้ท่านรออยู่ที่บ้าน ผมเข้าใจท่านเพราะท่านคงคิดถึงผมมากเราไม่ได้อยู่ด้วยกันนานถึงจะโทรคุยกันประจำ แต่แม่ก็ยังคงคือแม่ที่รักที่ห่วงลูกอยู่เสมอไม่ว่าลูกจะโตขนาดไหน ผมมองหาคนที่แม่บอกว่าจะมารับผม แล้วไม่ทันที่ผมจะกวาดสายตามองดีๆเลย คนขับรถก็เดินมาทางผมและเรียกทักทายผมก่อน

           

           “คุณแพกซ์ สวัสดีครับทางนี้ครับ”

            พูดจบคนรถก็เดินมาลากกระเป๋าให้ผมและเดินนำผมไปทางรถตู้คันหรูสีดำเงาที่จอดอยู่และเปิดประตูรถให้ผมขึ้นไปนั่ง

            “ขอบคุณครับ”

            ผมกล่าวขอบคุณก่อนจะก้าวขาขึ้นไปนั่งรอบนรถรอคนรถนำกระเป๋าไปเก็บท้ายรถ

           

            พอผมขึ้นมานั่งบนรถได้ผมก็นั่งหลับตาเพื่อจะนอนพักผ่อนสักหน่อยเพราะกว่าจะถึงบ้านคงใช้เวลาอีกสักพักใหญ่ ด้วยความที่เพลียด้วยผมจึงหลับไปในที่สุด

            ในเวลาต่อมารถตู้คันหรูสีดำเงาก็เลี้ยวเข้ามาในภายในรั้วของคฤหาสน์หลังใหญ่ในพื้นที่กว่า 10 ไร่ สมฐานะของตระกูล เลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ รถตู้คันหรูขับเข้ามาเรื่อยๆจนถึงหน้าประตู และจอดเพื่อที่จะให้เจ้านายหนุ่มลง แต่ก็เงียบจนคนรถหันมามองทางด้านหลังก็เห็นว่าเจ้านายหนุ่มหลับตาอยู่จึงเอ่ยปากเรียก

            “คุณแพกซ์ครับ ถึงแล้วครับ”

            “ครับ”

            ผมลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าถึงบ้านแล้ว ผมจึงค่อยๆส่ายหน้าเบาๆ เอามือลูบหน้าลวกๆเพื่อเรียกสติให้ตัวเอง เพราะตอนแรกแค่ว่าจะพักสายตาเฉยๆ แต่ดันหลับจริง ผมจึงลงจากรถเพื่อจะเข้าไปหาพ่อกับแม่ที่พวกท่านน่าจะนั่งรอผมอยู่ที่ห้องรับแขก พอลงจากรถเสร็จผมก็ก้าวเท้าเดินเข้าบ้านแต่ก่อนจะเดินเข้าบ้านผมก็เจอเข้ากับแม่บ้านที่มายืนต้อนรับและเอ่ยทักทายผม

            “สวัสดีค่ะคุณแพกซ์ คุณท่านกับคุณหญิงรอที่ห้องรับแขกค่ะ”

            “ครับ”

            ผมตอบรับสั้นๆและพยักหน้าให้แม่บ้าน และก้าวเท้าเข้าบ้านเดินไปยังห้องรับแขกเพื่อจะไปหาพ่อกับแม่ พอผมเดินมาถึงห้องรับแขกก็เห็นพ่อกับแม่นั่งรออยู่

            “สวัสดีครับ”

             ผมยกมือไหว้พ่อกับแม่และเดินเข้าไปหาท่านทั้งสอง และทันใดนั้นแม่ผมก็ลุกจากโซฟา สาวเท้าเดินเข้ามาหาผมและสวมกอดผมแน่น

            “เดินทางมาเหนื่อยมั้ยลูก”

            “เพลียนิดหน่อยครับ”

             ผมตอบและกอดกลับผู้เป็นแม่ พร้อมกับหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่

             ‘ฟอดดดดด’

             “หืมมมม โตเป็นหนุ่มจนจะมีเมียอยู่แล้วยังหอมแก้มแม่อีกเหรอตาแพกซ์”

แม่เอ่ยพูดกับผมยิ้มๆอย่างเอ็นดูลูกชายตัวเอง