บทที่ 3 แพกซ์

          ควันบุหรี่สีขาวโพลนลอยคลุ้งอยู่กลางอากาศเนื่องด้วยชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างในมือคีบบุหรี่อยู่ผมนั่งอัดสารนิโคตินเข้าปอดด้วยใบหน้าอันเรียบเฉย   ผมนั่งพิงพนักเก้าอี้ทอดสายตามองวิวเมืองผ่านกระจกใส ด้วยแววตาอันนิ่งสงบ (ผม แพกซ์ พัชรดนย์ เลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ อายุ25ปี) ผมนั่งมองแสงไฟยามค่ำคืนที่สวยตระการตา ผมมาเรียนที่ประเทศอังกฤษตั้งแต่จบมัธยมปลายและใช้ชีวิตอยู่ที่นี่คนเดียว จนตอนนี้ผมเรียนจบปริญญาโทบริหารธุรกิจ เพื่อที่จะรับช่วงต่อจากพ่อเพื่อบริหาร บริษัท เลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ ของเราเนื่องด้วยผมเป็นทายาทเพียงคนเดียวของท่าน จึงหลีกเลี่ยงการรับตำแหน่งไม่ได้ ผมจึงต้องตั้งใจเรียนตั้งแต่ยังเด็ก เพราะพ่อจะเข้มงวดกับผมมากเพราะท่านก็คาดหวังให้ผมรับตำแหน่งต่อจากท่านในยามที่ผมโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ และในที่สุดผมก็เรียนจบตามที่ตั้งใจไว้ถึงเวลาที่ผมต้องเดินทางกลับบ้าน เพื่อไปรับช่วงต่อและเรียนรู้งานต่อจากพ่อ เจ็ดปีที่ผมใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศอังกฤษ โดยไม่กลับประเทศไทยเลย เพราะผมตั้งใจเรียนให้จบแล้วกลับทีเดียว แต่พ่อกลับแม่ท่านทั้งสองก็บินมาเยี่ยมหาผมปีละ 2 ถึง 3 ครั้ง หรือมากกว่านั้นถ้าพ่อมีเวลาว่าง เพราะท่านต้องบริหารงานจึงไม่ค่อยมีเวลามาหาผมมากเท่าไร ท่านไม่ยอมให้แม่ผมบินมาหาผมคนเดียวถ้าจะมาท่านต้องมาด้วย พ่อผมเขาห่วงเมียมากครับ ส่วนมากแม่ก็โทรหาผมเป็นประจำ คอยถามชีวิตประจำวัน ว่าเรียนเป็นยังไงบ้าง ห่วงสุขภาพร่างกายของผมท่านกลัวผมป่วย ท่านก็จะคอยบอกให้ผมรักษาสุขภาพ และเรื่องอื่นๆตามประสาคนเป็นแม่ที่ห่วงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว  ผมนั่งนึกคิดอะไรไปเพลินๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมจึงออกจากภวังค์ความคิด หันกลับไปหาทางต้นเสียงโทรศัพท์

           

          “ครืด ครืด ครืด”

            ผมลุกขึ้นเดินมาทางโต๊ะข้างหัวเตียงและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็ปรากฏเป็นชื่อเพื่อนรักของผมเอง ไอ้คชา ผมมีเพื่อนรักสองคน คือไอ้คชาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของบริษัทนำเข้ารถหรู และอีกคนก็คือไอ้คิมทายาทบริษัทนำเข้าและจัดจำหน่ายผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์แบรนด์หรูพวกผม3คนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆเพราะพ่อของพวกผมเป็นเพื่อนกัน พวกผมเลยเป็นเพื่อนกันอีกทีนึง และโตมาก็มาเรียนที่เดียวกันอีกจึงทำให้พวกผมสนิทกันมากๆรู้ใส้รู้พุงกันหมด

            “ว่า”

            “มึงออกมายังไอ้แพกซ์ กูกับไอ้คิมกำลังจะถึง”

            “อืม กูกำลังไป”

            พวกผมสามคนนัดกันไปฉลองเรียนจบและเพื่อนๆที่นี่ก็ถือโอกาสเลี้ยงส่งพวกผมที่จะต้องกลับประเทศไทยแล้ว

            “นี่มึงยังไม่เสด็จออกมาอีกเหรอวะ มึงนี่มันจริงๆ เออแค่นี้แหละ มึงรีบๆมาเลย”

            “อืม”

            “ตี๊ด”

            พอผมพูดจบก็ตัดสายทันทีและเตรียมตัวไปยังที่นัดหมายที่นัดกับเพื่อนๆไว้

            ณ ผับหรูใจกลางเมืองประเทศอังกฤษ

            เสียงเพลงดังอึกกะทึกกึกก้องไปทั่วบริเวณผมเดินผ่านโซนด้านหน้าเพื่อจะไปยังห้อง วีไอพี ที่ได้จองไว้ ขณะเดินผ่านโซนข้างหน้าสายตาของเหล่าบรรดาสาวๆก็ต่างจับจ้องมองมาที่ผม ไม่ว่าจะเป็นสาวเอเชีย สาวละติน สาวฝรั่ง ด้วยบุคลิกที่ดูหน้าตาหล่อเหลาแบบหนุ่มไทยคมเข้ม ด้วยความสูงที่สูงถึง189 ซม.ไม่แปลกที่ผมจะไปสะดุดตาสาวๆ ผมเดินผ่านพวกเธอที่มองมา บางคนก็ทอดสะพานบ่งบอกว่าอยากไปต่อกับผม แต่ผมไม่สนใจเพราะวันนี้ผมตั้งใจมาฉลองกับเพื่อนๆผมจึงเดินผ่านพวกเธอไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย ผมก็ผู้ชายคนนึงเรื่องผู้หญิงก็มีบ้างถ้าเจอถูกใจผมก็ไปต่อ  แต่ผมยังไม่เจอคนที่ทำให้ผมตกหลุมรักได้เลย ผมเดินจนมาถึงหน้าห้องประตูวีไอพี ผมจึงผลักเปิดประตู้เข้าไปหาเพื่อนๆที่รออยู่ และเสียงแรกที่ทักทายผม คือเสียงไอ้คชาไอ้คนพูดมาก

           “กว่าจะมานะมึง จนเพื่อนจะกลับกันแล้ว ”

            “หึ”  ผมขำในลำคอออกมา

            มันมองหน้าผมยิ้มๆ ยิ้มแบบกวนส้นตีน ผมเลยจ้องมองหน้ามันนิ่งๆไม่พูดอะไรแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆพวกมัน สองตัว ยกแก้วขึ้นดื่มแล้วนั่งฟังเพื่อนๆพูดคุยกันและผมก็ตอบโต้กับเพื่อนบางที เรานั่งคุยนั่งดื่มจนเวลาล่วงเลยมาหลายชั่วโมงต่างคนต่างก็เริ่มมึนเมาบางคนก็เมาจนหน้าฟุบไปกับโต๊ะบ้างก็มี เห็นบางคนไม่ไหวกันแล้วพวกผมก็ต่างพากันกับที่พัก เพื่อพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้พวกผมต้องเดินทางกลับประเทศไทยกันแล้ว ต้องกลับไปทำตามหน้าที่ของทายาทเพื่อรับช่วงต่อจากพ่อเพื่อบริหารงานต่อจากท่าน