บทที่ 2

          “ก๊อก ก๊อก ก็อก”

          “อิง น้ำอิง ลูก..... ทำอะไรอยู่ลูก เปิดประตูให้ป้าหน่อย”

           เสียงเรียกฉันที่ดังอยู่หน้าห้องไม่ใช่เสียงใครที่ไหนเสียงของป้านา ป้าของฉันเอง ฉันลืมบอกไปตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่ของฉันเสียชีวิต หลังจากเสร็จจากงานป้าก็พาฉันมาอยู่ด้วยที่กรุงเทพ แต่ป้ากับแม่ของฉันไม่ใช่พี่น้องแท้ๆกันหรอกนะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่ฉันเอง ส่วนญาติฝั่งพ่อฉันไม่รู้หรอก เพราะตั้งแต่จำความได้ฉันก็ไม่เคยเห็นพวกท่านพูดถึงเลย ส่วนตากับยายท่านเสียตั้งแต่ฉันยังไม่เกิดด้วยซ้ำ  ส่วนป้านาท่านเข้ามาหางานทำที่กรุงเทพตั้งแต่อายุยังน้อย ท่านไม่ค่อยได้กลับมาบ้านเท่าไรนานๆจะกลับมาทีเพราะพ่อแม่ของป้านาก็เสียหมดแล้ว ด้วยเหตุนี้ฉันเลยต้องมาอยู่ที่นี่กับป้า(ป้าของฉันไม่มีครอบครัวเป็นสาวโสด)  ตั้งแต่วันที่ป้ากลับไปงานศพของพ่อกับแม่ฉัน ป้าเลยพาฉันมาอยู่ด้วยที่นี่เพราะเป็นห่วงฉัน เพราะเด็กผู้หญิงอายุ15 จะอยู่คนเดียวได้ยังไง ไหนจะกลัวอันตรายที่จะเกิดขึ้นอีก ป้าเลยตัดสินใจพาฉันมาอยู่ด้วย ตอนแรกฉันก็ไม่อยากมาเพราะไม่ฉันไม่ค่อยสนิทกับป้าเท่าไรเพราะเราไม่ค่อยได้เจอกันสักเท่าไรนานๆ จะเจอกันที แต่สุดท้ายฉันก็ต้องจำยอมมากับป้าในที่สุด ป้าของฉันทำงานเป็นหัวหน้าแม่ครัวที่บ้านของคุณท่าน เพชรกล้า กับ คุณหญิงพรอนงค์ บ้านตระกูล เลิศชัยทรัพย์ประเสริฐ บริษัทอสังหาริมทรัพย์อันดับต้นๆของประเทศ ตระกูลที่รวยติดอันดับ 1ใน 10 ของประเทศ ป้าฉันเล่าให้ฟังคร่าวๆประมาณนี้ คุณท่านกับคุณหญิงก็ใจดีอนุญาตให้ป้าพาฉันมาอยู่ด้วยได้ ไม่เท่านั้นท่านทั้งสองยังออกเงินส่งฉันเรียนที่ดีๆจนกว่าฉันจะเรียนจบปริญญาตรีอีกด้วย พวกท่านให้เหตุผลว่าท่านสงสารละเอ็นดูฉัน เรียนจบมาจะได้ทำงานดีๆมีเงินมาเลี้ยงดูตัวเองและป้า อนาคตจะได้ไม่ต้องลำบาก  ป้าและฉันทราบซึ้งใจที่พวกท่านใจดีและเมตตาฉัน ฉันจะไม่ลืมพระคุณพวกท่านเลย

          “แกร๊ก” 

          ฉันเดินมาเปิดประตูให้ป้าและส่งยิ้มบางๆให้ท่าน แต่ท่านมองหน้าฉันนิ่งๆ และดวงตาท่านไหววูบแป๊บนึงแล้วก็จับแขนพาฉันเดินเข้ามาในห้องพาฉันเดินมานั่งตรงปลายเตียง และหันหน้าเข้าหากัน แล้วเอ่ยพูดกับฉัน

          “ร้องไห้ทำไมลูก หนูเป็นอะไรไหนบอกป้ามาซิ”

          “คือ.....หนูแค่คิดถึงพ่อกับแม่ค่ะ”

           “ไม่ต้องร้องแล้วลูก หนูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวนะลูก หนูยังมีป้า ป้ารักหนูนะลูก เลิกคิดว่าไม่มีใครได้แล้วนะ”

           “ฮึก.. ฮือ ฮือ ค่ะป้า หนูก็รักป้านะคะ ขอบคุณที่ป้ารักและดูแลหนูมาตลอด ขอบคุณที่ไม่ทิ้งให้หนูอยู่คนเดียว ขอบคุณที่วันนั้นป้าตัดสินใจพาหนูมาอยู่ด้วยนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ”

            จากนั้นฉันก็โน้มตัวเข้าไปกอดป้าแน่น ป้าก็กอดตอบฉัน เอามือลูบหลังฉัน ฉันร้องไห้ออกมาไม่หยุดรู้สึกขอบคุณป้าจากใจจริงที่รักฉันและไม่ทอดทิ้งฉันให้อยู่ตามลำพัง เรากอดกันอยู่สักพักนึงจนฉันเลิกร้องไห้ มีแค่สะอื้นไห้นิดๆแล้วจากนั้นเราก็ผละตัว ออกจากกัน ป้ายกมืออันเหี่ยวย่นนิดๆตามกาลเวลา มาเช็ดคราบน้ำตาออกให้ฉัน แล้วมองหน้าฉันด้วยความเอ็นดู

           “ป้ามีอะไรให้หนูช่วยรึเปล่าคะ ถึงมาหาหนู”

           “คือป้าจะมาบอกหนูว่า พรุ่งนี้ลูกชายของคุณท่านกับคุณหญิงจะกลับมาแล้ว คือท่านทั้งสองจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของลูกชายท่านน่ะลูก”

           “ป้าเลยมาบอกหนูก่อน กลัวหนูจะตกใจน่ะลูกเพราะตอนนี้เราเริ่มเตรียมงานกันแล้ว”

           “อ๋อ หนูเข้าใจแล้วค่ะป้า แล้วป้าให้หนูไปช่วยในครัวมั้ยคะ หนูอยากไปช่วยป้าค่ะ”

            อันที่จริงคุณท่านกับคุณหญิงให้ฉันอยู่กับป้าได้โดยไม่ต้องไปช่วยงานเพราะอยากให้ฉันตั้งใจเรียน ด้วยความเกรงใจ และพวกท่านก็เมตตาและใจดีกับฉันมากๆ ฉันนึกอยู่เสมอว่ามีอะไรที่ฉันจะตอบแทนพระคุณพวกท่านได้ฉันก็จะทำโดยไม่ลังเล และจะทำด้วยความเต็มใจ ฉันจึงไม่อยากอยู่เฉยๆ ก็เลยไปช่วยป้าอยู่ในครัวเป็นประจำ 

           “ได้ลูก ปะเราไปกัน ทุกคนน่าจะยุ่งวุ่นวายกันอยู่”

           “ค่ะ”

           ฉันตอบกลับป้าแล้วยิ้มให้ท่านจนตาหยี ท่านก็ยกมือมายีหัวฉันด้วยความเอ็นดู หลังจากนั้นเราก็พากันเดินออกจากห้องไปช่วยงานคนอื่นๆ