EP 4 คิดถึงกันบ้างนะ

EP 4 คิดถึงกันบ้างนะ

@ ศาลาวัดโพธิ์

“พะพายลูกทานอะไรหน่อยไหมป้าเห็นหนูนั่งตรงนี้ตั้งแต่เช้าแล้วเดี๋ยวเป็นลมไม่สบายคุณยายจะเป็นห่วงนะลูก”

“ค่ะคุณป้าถ้าพะพายทานข้าวคุณยายจะไม่เป็นห่วงใช่ไหม ถ้าพะพายเข้มแข็งคุณยายจะมีความสุขใช่ไหม ถ้าพะพายไม่ร้องไห้คุณยายก็จะยิ้มได้และมีความสุขใช่ไหมค่ะคุณป้า”พะพายพยายามตั้งสติของตัวเองและจัดการอารมณ์ตัวเองเพื่อจะไม่ทำให้คุณยายเป็นห่วงแม้ว่าหยดน้ำตาจะไม่หยุดไหลก็ตาม

“ใช่ลูกพะพายต้องมีความสุขและเข้มแข็งคุณยายจะได้ไปสบายใจไม่มีห่วงนะลูก”

“ขอบคุณคุณป้ากับคุณลุงมากนะคะที่ดูแลจัดการทุกอย่างให้พะพาย”

“จ๊ะไม่เป็นไรเลยลูกเราครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว”

จนเวลาผ่านไปสามวันถึงวันที่จะเผาศพคุณยายสุดาหลังจากที่พะพายได้คำสอนจากคุณนายรินนาพะพายฮึบใจสู้ขึ้นมาทำทุกอย่างให้ยายเป็นครั้งสุดท้ายให้ดีที่สุดส่วนทางข้างหน้าจะเป็นยังไงก็จะสู้จนสุดใจสุดแรงเหมือนกัน

ตลอดทั้งสามวันพะพายไม่เห็นแม้แต่หน้าคนที่ต้องแต่งงานด้วยมีแต่ลุงมนัสและคุณป้ารินนาที่ค่อยอยู่ข้างแต่ก็ไม่ทำให้พะพายน้อยใจหรืออะไรพะพายเข้าใจดีว่าเขาเองก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักและทำเพื่อเงินแบบเธอเป็นแน่ๆ

@ โรงงานยางสินธปรณ์

นายหัวมาวินทำงานตลอดอาทิตย์ไม่ได้กลับเข้าบ้านมีประชุมเรื่องราคายางกับเจ้าของสวนในเครือถึงปัญหาที่ราคายางตกลงอย่างน่าเป็นห่วงและมีบางส่วนขาดความรู้การป้องกันโรคเลยทำให้นายหัวมาวินต้องลงพื้นที่เพื่อช่วยชาวสวนยางอย่างต่อเนื่อง

จนถึงวันนี้ก็ยังต้องมานั่งตรวจรายงานการประชุมและอนุมัติการจัดซื้อปุ๋ยล็อกใหญ่ให้ชาวสวนยางก่อนแล้วค่อยหักกับค่ายางที่กรีดมาส่งให้โรงงานอีกที

“นายหัวครับวันนี้นายหัวจะพักที่โรงงานหรือกลับบ้านครับผมจะได้ให้แม่บ้านเตรียมมื้อเย็นครับ”ผู้ช่วยเสหรือนายเสรีที่อายุมากกว่านายหัวมาวินถึงสิบปีแต่การทำงานถูกใจนายหัวมาวินเป็นที่สุดและอยู่กับนายหัวมนัสมาก่อนแล้วค่อยส่งตัวมารับไม้ต่อคือมาเป็นผู้ช่วยนายหัวมาวิน

“ผมกลับบ้านครับวันนี้เป็นอาทิตย์แล้วไม่ได้กลับบ้านเดี๋ยวคุณนายรินนาบ่นขี้เกีจยฟังครับ”

“ครับนายหัว”

Part พะพาย

หลังจากงานศพของยายสุดาพะพายกลับไปกรุงเทพเพื่อลาออกจากงานให้ถูกระเบียบจะได้ไม่มีปัญหากับเพื่อนร่วมงานพะพายของอนุญาตนายหัวมนัสและคุณนายรินนาเรียบร้อยอีกอย่างก็อยากมาทำใจก่อนจะกลับไปแต่งงานตามที่สัญญา

ไม่รู้ว่าชีวิตต่อจากนี้จะเป็นยังไงแต่ภาพจำของพี่มาวินที่ตัวเองเคยแอบชอบแอบมองมาตั้งแต่อายุสิบห้าปีจะยังคงเป็นผู้ชายอบอุ่นผิวขาวใจดีเหมือนเดิมไหม ถึงพี่มาวินไปเรียนต่อเมืองนอกก็ได้เจอบ้างช่วงปิดเทอมแค่แว๊บๆ พอให้หายคิดถึงแต่พี่มาวินไม่เคยรู้ว่ามีเด็กแอบมองอยู่ข้างรั่วตลอดเวลา

หลังจากที่รู้ว่าพี่มาวินป่วยเมื่อห้าปีก่อนพะพายทำข้าวต้มทรงเครื่องไปให้พี่มาวินได้สามวันก็ต้องเดินทางเข้ากรุงเทพเพื่อสอบเข้าเรียนต่อและนั้นคือครั้งสุดท้ายที่ได้เจอหน้าพี่มาวินไม่รู้ว่าหน้าตาพี่เขาจะเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน

พะพายต้องเคลียร์งานสอนคนใหม่ไปด้วยเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนซึ่งพะพายก็ได้ปรึกษาผู้ใหญ่ทั้งสองแล้วท่านก็ให้อิสระเต็มที่เรียบร้อยวันไหนก็ค่อยกลับบ้าน

@ โรงแรมอมา อิสตัน

สามสัปดาห์ต่อมา

พะพายทำงานอีกแค่สามวันก็จะได้กลับไปทำหน้าที่หลานที่ดีและตั้งใจพัฒนาปรับปรุงรีสอร์ทเหมือนที่ตั้งใจเอาไว้

วันนี้ทั้งห้องครัวจัดงานเลี้ยงส่งพะพายที่เลาจน์ชั้นใต้ดินของโรงแรมเชฟไตรเป็นเจ้ามือเลี้ยงเองแม้ในใจจะเสียดายที่จะไม่ได้เจอพะพายอีกแต่ยังไงก็ยังมีช่องทางการติดต่อกันอยู่แล้วไม่น่าจะมีปัญหาหายอยากจะเดินหน้าจีบพะพายในวันข้างหน้า

“พะพายทางนี้...”เจ้แจงที่เป็นรุ่นพี่ที่คอยดูแลระหว่างการฝึกงานจนทำงานเจ้แจงก็ยังเป็นเจ้แจงที่เสียงจะมาก่อนตัวคนเสมอ

“เจ้เบาๆ สิค่ะคนหันมามองหมดแล้ว”วันนี้พะพายแต่งตัวด้วยชุดขนปุย 2 ชิ้น เสื้อสายเดี่ยวสุดน่ารักบวกกับกระโปรงสั้นเข้าชุดกันดูน่ารักแต่เซ็กซี่ด้วยสัดส่วนที่พระเจ้าทรงปั้นมาหน้าอกใหญ่เอวเล็กสะโพกผายหุ่นนาฬิกาทรายชัดๆ แต่งหน้าบางๆ สมกับวัยปล่อยผมตรงยาวสีดำ

“เพลงดังกว่าเสียงเจ้ตั้งเยอะไปเร็วทุกคนมากันหมดแล้วเชฟไตรจองโต๊ะไว้ด้านหน้าเลยนะ”ทั้งคู่เดินเข้าไปหาเพื่อนๆ แต่จะว่าเพื่อนๆ ก็ไม่ได้เพราะว่าทุกคนอายุเยอะกว่าพะพายทั้งหมดเชฟไตรที่เห็นพะพายเดินเข้ามาก็อมยิ้มจ้องตาไม่กระพริบเคยเห็นแค่ตอนใส่ชุดผู้ช่วยเชฟพอได้มาเห็นแต่งตัวแบบนี้แล้วยิ่งถูกใจเข้าไปใหญ่

“พะพายนั่งข้างๆ เชฟไตรนี้แหละจะได้ปลอดภัยส่วนเจ้แจงกับนังพวกนี้ของออกลวดรายกันหน่อย”

“ค่ะเจ้”พะพายตอบแบบยิ้มๆ วันนี้พะพายดื่มนิดหน่อยเพราะเจ้แจงขอ

“กลับไปอยู่บ้านแล้วคิดถึงกันบ้างนะพะพาย”เชฟไตรที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นเมื่อมีโอกาสได้อยู่กันสองคนเพราะทุกคนกำลังสนุกได้ที่ลุกขึ้นเต้นกันทุกคน

“ค่ะเชฟพะพายคงคิดถึงทุกคนมากๆ เลยค่ะ”

“ครับถ้าพะพายมีปัญหาหรือมีเรื่องอะไรโทรมาได้เลยนะสำหรับพะพายเชฟว่างเสมอ”

“ขอบคุณนะคะเชฟสำหรับทุกอย่างเลย”พะพายตอบแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรถึงจะรู้ว่าเชฟไตรแสดงออกว่าจีบอยู่บ่อยครั้งแต่พะพายก็พยายามที่จะเว้นระยะห่างเสมอ

เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยงคืนพะพายขอตัวทุกคนกลับก่อนเพราะว่าพรุ่งนี้เข้างานเช้าด้วย อีกอย่างเพื่อนสาวอย่างแอ๋มมารับแล้วปกติถ้ามาเที่ยวดึกแบบนี้แอ๋มจะเป็นคนมารับเสมอเพราะนางมีรถยนต์ส่วนตัวส่วนมากไปเที่ยวที่ไหนก็จะไปด้วยกันตลอด

พะพายเดินออกมาถึงหน้าโรงแรมยังไม่สังเกตุเห็นรถของแอ๋มพะพายหันหลังกับมามองด้านในโรงแรมแต่สายตาดันไปสบตากับผู้ชายร่างใหญ่ผิวเข้มหล่อและเป็นคนเดียวกับที่เรียกพะพายขึ้นไปเสิร์ฟอาหารบนห้อง1070คนนั้นๆเอง

ทั้งสองสบตากันผ่านกระจกอยู่นานพอสมควรจนกระทั้งมีผู้หญิงสวยเซ็กซี่อีกคนหนึ่งใช้มือปิดตาผู้ชายห้อง1070ไว้พะพายเลยได้ละสายตาออกมาพอดีกับเสียงแตรรถของแอ๋มมาพอดี

Part มาวิน

นายหัวมาวินขึ้นมากรุงเทพด่วนเพราะต้องไปพบคณะทำงานกรรมธิการเรื่องยางพารานอกรอบเลยต้องมาก่อนที่ทางกระทรวงจะประชุมทั้งที่ตัวเองยังไม่ได้กลับเข้าบ้านเลยด้วยซ้ำคุณนายรินนาตามตัวตลอดแต่ยังไม่มีเวลากลับบ้านสักที

ขึ้นมากรุงเทพทีไรมันก็จัดของสวยๆงามๆตามประสาชายโสดที่หล่อและสมบูรณ์แบบอย่างเขาโดยคนที่จัดการให้ก็ไม่ใช่ใครเลยนอกจากไอ้อัฐและผู้ช่วยเจษของไอ้ไม้ที่รู้ใจเสมอส่งรูปมาให้เลือกเลยไม่ทำให้ผิดหวังสักครั้ง