EP 5 รับงานพิเศษไหม

EP 5 รับงานพิเศษไหม

นายกหัวมาวินนั่งรอเด็กที่เลือกไว้หน้าล๊อบบี้โรงแรมมองออกไปด้านนอนก็เจอกับสาวน้อยผมสวยสลวยชุดสีชมพูน่ารักน่าทะนุถนอมน่าจับมากินเหมือนกระรอกน้อยพอหันมาเท่านั้นแหละนายหัวมาวินจำได้ทันทีเลยว่าเป็นเชฟคนที่ทำข้าวต้มทรงเครื่องคนนั้นเมื่อต้นเดือนทำไมพึ่งเห็นอยู่ที่ตรังอยู่เลยสายตาที่คมจ้องมองด้วยความสนใจอีกคนก็จ้องแบบสนใจเหมือนกันทุกอย่างจบลงเพราะต่างฝ่ายมีเรื่องสะกิด

พรึบ!!นายหัวจำได้ไหมว่าใครเอ่ย

“ปล่อย!!”นายหัวมาวินรีบจับมือคนที่ใช้มือปิดตาเขาอยู่ออกด้วยความเร็วแต่ก็ไม่ทันกระรอกน้อยเขาหายไปแล้วหันซ้ายหันขาวก็ไม่เจอคิดได้แบบนั้นก็หมดอารมณ์กับสาวที่นัดไว้เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง

“เออ..นายหัวค่ะแอนนี่ขอโทษค่ะแอนนี่ไม่ได้ตั้งใจค่ะกะว่าจะหยอกนายหัวเล่นเฉยๆ ค่ะ”

“แล้วผมเป็นเพื่อนเล่นคุณหรือไง!! วันนี้ผมไม่มีอารมณ์แล้วคุณกลับไปเถอะส่วนค่าตัวผมโอนให้เต็มจำนวนผมขอตัวล่ะ”

“ดะ…เดี๋ยวค่ะนายหัวโอ๊ยอีแอนนี่เอ่ยพลาดโอกาสเจอของใหญ่เกรดพรีเมี่ยมจนได้ อีแอนนี่เซ็ง…”แอนนี่สะบัดตูดออกจากโรงแรมด้วยความโมโหเพราะเธอถูกใจนายหัวมาวินมากรวยจ่ายหนักหล่ออีกต่างหากกว่าจะหาลูกค้าแบบนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

เช้าวันต่อมา

“พะพายลูกค้าสั่งอาหารมาอีกแล้วย้ำให้พะพายเป็นคนทำและเอาขึ้นไปส่งที่ห้อง1150นะ”

“ได้ค่ะเจ้แจงพะพายจัดให้ส่งท้ายเลยค่ะ”

“โอเค…จ้าาาา”

พาพายมองเมนูในมือแล้วรู้เลยว่าว่าต้องลูกค้าคนที่หล่อๆ คนนั้นแน่นอนเลยรายการอาหารเหมือนเดิมไม่มีขาดมีเกิน จะชอบไม่ได้พะพายกลับไปแกต้องไปแต่งงานแกอย่าลืมสิต่อให้รู้สึกดีรู้สึกชอบมากแค่ไหนก็ต้องหยุดและห้ามใจตัวเองไว้

ก๊อก ก๊อก

นายหัวมาวินที่รออย่างใจจดใจจ่ออยากเจอหน้าเชฟพอเสียงเคาะประตูดังขึ้นถึงกับจัดผมจัดเสื้อผ้าส่องกระจกให้ดูดีที่สุด

“หว่าคนอะไรเนี่ยหล่อคมเข้มไร้ที่ติ”

แอ๊ด…

“เชิญครับ”

“ดิฉันนำอาหารมาส่งค่ะ”

“ครับ”

พะพายเข็นรถส่งอาหารเข้าไปในห้องแล้วจัดอาหารไว้บนโต๊ะอย่างดีมันคือสิที่เรียนมาทั้งนั้นการบริการของโรงแรม

“เรียบร้อยค่ะดิฉันขอตัวนะคะ”

“เดี๋ยวครับค…คุณ เออ..”

“มีอะไรอีกหรือเปล่าค่ะลูกค้า”

“รับงานพิเศษไหมครับ”

“งานแบบไหนค่ะช่วยพูดให้เคลียร์ด้วยค่ะ”พะพายตกใจที่โดนถามอะไรแบบนี้คนรวยนี้อยากได้อะไรเขาถามซื้อกันแบบนี้เลยหรือไงน่าเกียจที่สุดอุตสาห์ชมว่าหล่อขอคืนทุกอย่างค่ะ

“เอ่อ…ผมขอโทษครับหมายถึงทำอาหารนอกสถานที่นะครับพอดีผมชอบข้าวต้มของคุณมากนะครับอยากให้ทำไปส่งทุกวัน”มาวินเอ่ยจะจีบสาวแต่ไปถามเขาแบบนั้นเขาไม่ตบหน้ามึงก็บุญแล้ว

“อ่อ ค่ะไม่ได้รับค่ะและนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้ทำเสิร์ฟที่นี่แล้วค่ะ”โล่งอกไปทีนึกว่าจะถามซื้อ...ซะอีก

“อ้าวทำไมครับคุณจะย้ายไปไหนครับ”จบยังไม่ทันได้เริ่มจีบเขาจะหนีแล้ววาสนามึงหนอไอ้มาวินเอ่ย...

“คือดิฉันลาออกแล้วค่ะ พอดีดิฉันต้องกลับบ้านที่ต่างจังหวัดค่ะ ดิฉันขอตัวนะคะทางโรงแรมจำกัดเวลาในการส่งอาหารค่ะ”ไปดีกว่าคุณคนหล่อค่ะถ้าเรามีบุญวาสนาต่อกันคงได้เจอกันอีกในช่วงเวลาที่ใช่นะคะ

“ครับ..ทริปครับ”จบไม่ต้องสืบเขาไม่อยากสานต่อกับมึงไอ้มาวิน

“ขอบคุณมากนะคะ ดีใจที่ลูกค้าชอบอาหารของเรานะคะ”พะพายรับเงินจำนวนหนึ่งแบงค์พันประมาณสิบใบเห็นแล้วตกใจจนมือสั้นแต่เก็บอาการดีใจไว้ในใจสงสัยชอบรสชาติอาหารจริงๆ

สองวันต่อมา

@บ้านสิทธปกรณ์

วันนี้ทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาบนโต๊ะอาหารกฤษงามยามดีแล้ววันนี้คุณนายรินนาต้องการเปิดประเด็นเรื่องแต่งงานของนายหัวมาวินรอมาเป็นเดือนๆ แล้วก็ไม่มีโอกาสสักที

“นายหัวมาวินลูก”คุณรินนาเรียกชายตัวเองที่ไม่ได้เห็นเป็นเดือนๆ กว่าจะตามตัวได้อยากเย็นแสนเข็นเหลือเกิน

“ครับคุณแม่อย่าเรียกผมด้วยน้ำเสียงแบบนี้สิครับผมใจคอไม่ดี”เสียงสองของคุณนายรินนาน่ากลัวที่สุด

“แม่มีเรื่องจะบอกนายหัวมาวินว่าต้องแต่งงานกับหนูพะพายหลานยายสุดาที่พึ่งเสียไปนะ”

แค่กๆ แค่กๆ

“คุณแม่ว่าอะไรนะครับ!!”หูไม่ได้ฝาดไปใช่ไหมแต่งงานหรอบ้าไปแล้วผู้หญิงที่ไหนมาเป่าหูแม่เขาอีกเนี่ย

“แม่บอกว่านายหัวมาวินต้องแต่งงาน”

“ไม่มีทางครับผมต้องการเลือกเอง”

“รอนายหัวเลือกเองน้องก้าดไม่มีน้องกันพอดี จริงไหมค่ะน้องก้าดหลานย่า”

“จริงค่ะคุณย่าที่โรงเรียนออกัสก็มีน้องชายชื่อออแกนค่ะและก็พีพีก็มีน้องสาวชื่อน้องพรีมค่ะ”

“ให้พี่ภูมิมีอีกคนก็ได้ไหมแม่ทำไมต้องมายุ่งกับผม”หาข้ออ้างได้ห่วยมากเลยนะคุณนายรินนามันหมดยุคคุ้มถุงชนแล้วไหม

“มันไม่เหมือนกัน ไม่รู้ล่ะแม่ตกลงกับยายสุดาก่อนที่แกจะเสียไว้แล้วอีกอย่างหนูพะพายใจดีน่ารักอ่อนหวานนายหัวมาวินเห็นแล้วต้องชอบน้องแบบที่แม่ชอบแน่นอนแม่รับรอง”

“ที่คุณพ่อเอาเงินออกไปสี่สิบล้านไปจ่ายธนาคารทั้งที่เราไม่ได้เป็นหนี้ใช่ไหมครับ"

“ชะ...ใช่แต่ว่านายหัวมาวิน...”

“คุณพ่อไม่ต้องมาพูดเยอะครับเขาเอาหลานสาวมาขายว่างั้นจะเป็นคนดีได้ยังไงแบบนี้มองมาจากดาวอังคารก็รู้แล้วว่าหน้าเงินแค่ไหน”

“นายหัวมาวินอย่าพูดแบบนั้นน้องจะเสียหายเอาแม่รับรองว่าหนูพะพายไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ลูกพูดเชื่อแม่นะ”

“ก็เรื่องจริงทั้งนั้นที่พูด ผมไม่แต่งกับคนที่ทำทุกอย่างเพื่อเงินแบบนี้ ถ้าไม่มีอะไรผมขอตัว”

“ยังไปไม่ได้แม่ยังพูดไม่จบนาย!หัว!มา!วิน!”เมื่อเสียงสามของคุณนายรินนาเอ่ยขึ้นน้ำเสียงที่เวลาโกรธหรือไม่พอใจคือทุกคนต้องหยุดและฟังเท่านั้น

“...”

“หนึ่งปีถ้านายหัวกับน้องไม่ได้รักกันหรือไปต่อกันไม่ได้ทุกอย่างจะจบลงแม่ขอร้องได้ไหมมาวินลูกแค่ครั้งนี้จริงๆ”คุณนายรินนาพูดเงื่อนไขให้นายหัวมาวินฟังมั่นใจว่านายหัวมาวินต้องขอบใจตัวเองที่บังคับในวันนี้มั่นใจมากว่าหนูพะพายละลายทิฐิที่มีอยู่มากของลูกชายตัวเองด้วยความรักและความอ่อนโยนของพะพาย

“เฮ้ย...งั้นไม่จัดงานไม่จดทะเบียนอยู่ได้ก็อยู่ๆไม่ได้ก็แล้วแต่แยกย้ายจบ”ถือชะว่าแม่ซื้อของกินเล่นให้ก็ได้ว่ะสี่สิบล้านกับหนึ่งปีต้องเอาให้คุ้มอีกอย่างก็เบื่อเด็กที่ซื้อกินแล้วมีแต่แบบเดิมๆมันไม่สนุกแล้ว

“ไม่ได้นายหัวเลือกมาหนึ่งข้อคนละครึ่งทาง”ไอ้ลูกคนนี้หัวหมอจริงๆ

“จดทะเบียนไม่จัดงานเดี๋ยวเรตตริ้งตกสาวๆ หาย”

“แม่ตกลงตามที่นายหัวว่าแต่นายหัวห้ามมีบ้านเล็กบ้านน้อยซื้อกินอะไรก็ช่างต้องหยุดสรุปตามนี้ไม่พูดซ้ำอีก พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าเจอกันที่เขตห้ามสายเด็ดขาดแม่จะไปรับน้องที่สนามบินตอนเจ็ดโมงเช้าน้องกลับมาจากกรุงเทพ”

“ครับ งั้นคืนนี้ไม่กลับบ้านขอไปลาเด็กๆ ในคลังก่อน”คืนนี้ต้องออกเที่ยวออกล่าให้สุดๆ ก่อนจะไม่ได้เที่ยวตั้งหนึ่งปีไม่รู้ว่าไอ้เด็กคนนั้นจะหน้าตาเป็นยังไงอ้วนดำหน้าตาขี้เหร่ๆ นี้จะไม่อกแต่แตกเหรอว่าไอ้มาวินเอ่ยพูดมาแล้วอยากจะกัดลิ้นตัวเองตายแต่เสียดายความหล่อที่มีอยู่มากกว่าคนอื่นเลยไม่กล้าทำ

เฮ้อ….

“เจ้าค่า…นาย หัว มา วิน”คุณนายรินนาเน้นชื่อลูกชายตัวเองด้วยความหมั่นใส้แต่ก็ไม่ได้มีผลกับนายหัวมาวินเดินออกจากบ้านโดยไม่ได้หันกลับมามองนายหัวมนัสได้แต่ตบมือลงที่มือคุณนายรินนาเพื่อให้กำลังใจแล้วทานข้าวต่อปล่อยลูกชายตัวเองไป