คนนี้ของหวงนายหัวมาวิน

บทนำผมนายหัวมาวิน หรือ มาวิน สินธปกรณ์ อายุ 34 ปี ผิวเข้ม รูปหน้าคม จมูกเป็นสัน รูปร่างใหญ่สูง187ซม.ฉบับหนุ่มเมืองใต้ ลูกชายคนที่สองของ นายหัวมนัส สินธปกรณ์ อายุ 71 ปีแต่ร่างกายยังแข็งแรงกล้ามยังแน่นๆ อยู่เลยเพราะลูกชายทั้งสองพาทำงานบวกออกกำลังกายตลอด ส่วนภรรยาของนายหัวมนัสนั้นคือคุณนายรินนา นางรินลนา สินธปกรณ์ อายุ65ปี ยังไม่แก่เลยหุ่นอวบเต้งตึ่งกระชับผิวขาวต่างจากคนเป็นสามีที่ออกไปทางผิวคล้ำ พี่ชายคนโตคือนายหัวภูมิ นายภูมิ สินธปกรณ์ อายุ 41 ปีแต่งงานกับน้องเกรชที่ต้องเรียกน้องเพราะว่าพี่ชายของผมกินเด็กที่อายุแค่26ปีเท่านั้นเอง มีลูกสาวชื่อน้องก้าดเป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของครอบครัวอายุ 4 ขวบ นายหัวมาวินนิสัยส่วนตัวเป็นสนุกสนามกับลูกน้องสวนทางกับหน้าตาที่ออกจะโหดๆ ด่าเก่งแต่ถ้าได้ทำงานก็จริงจังขั้นสุดเหมือนกันวางเรื่องแต่ล่ะเรื่องเป็นระบบระเบียบ ฉลาดเฉลียว เก่งและรู้ดีไปซะทุกเรื่อง แต่ตกม้าตายเรื่องรักเพราะไม่เคยเปิดใจให้กับใครด้วยความคิดติดลบผู้หญิงทุกคนล้วนแต่เห็นแก่เงินกันทั้งนั้นจะมายอมกัดก้อนเกลือกินอะไรไม่มีหรอก อย่าถามเรื่องสเปคเป็นแบบไหนไม่มี ไม่คิดจะมีและน่าจะไม่แต่งงานเอามาม

EP 2 คุณเป็นคนทำหรือเปล่าติ่งพะพายเข็นรถเสริฟ์อาหารขึ้นไปชั้นที่ลูกค้าสั่งคือห้อง1070กดกริ่งไม่นานก็มีผู้ชายร่างใหญ่สวมชุดคุมสีขาวเปิดประตูจังหวะนั้นทั้งสองดันบังเอิญได้สบตากันพอดี ก่อนที่พะพายจะดึงสติกลับมาได้เล่นเอาหัวใจดวงน้อยเต้นแรงกระฉับกระเฉงไม่เป็นจังหวะหนักอยู่ไม่น้อย“ดิฉันนำอาหารที่สั่งมาเสริฟ์ค่ะ”เชิญ!!“ขอบคุณค่ะ”หล่อจังแต่ทำไมรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนแต่นึกไม่ออกพะพายหยุดความคิดตัวเองเมื่อมีเสียงผู้หญิงเดินออกมาจากห้องนอนด้วยชุดรัดรูปสีแดงส่วนผู้ชายเดินมานั่งลงที่โต๊ะทานข้าวที่พะพายกำลังเสริฟ์“จุ๊บ…คราวหน้านายหัวเรียกใช้แอนนี่อีกนะคะ”หญิงสาวจูบลงริมฝีปากหนาแบบไม่ได้อายว่าจะมีใครอยู่ในห้อง“อืม…ผมโอนเงินให้แล้วนะครับ”นายหัวมาวินไม่ได้สนใจแต่สิ่งที่สนใจตอนนี้คือคนที่เข้ามาใหม่ดูก็รู้ว่าน่าจะเป็นเชฟเขาต้องการรู้ว่าใครที่ทำข้าวต้มทรงเครื่องรสชาติเหมือนตอนที่เขาป่วยเมื่อห้าปีก่อนตอนที่ป่วยหนักนอนโรงพยาบาลอยู่หลายคืนทุกเช้าจะมีปิ่นโตข้าวต้มทรงเครื่องมาวางไว้ข้างเตียงแต่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นของใครที่เอามาให้ถามคนในครอบครัวก็ไม่มีใครรู้ก่อนวันที่จะออกจากโรงพยาบาลเขาพยายามรอเจอห

EP 4 คิดถึงกันบ้างนะ@ ศาลาวัดโพธิ์“พะพายลูกทานอะไรหน่อยไหมป้าเห็นหนูนั่งตรงนี้ตั้งแต่เช้าแล้วเดี๋ยวเป็นลมไม่สบายคุณยายจะเป็นห่วงนะลูก”“ค่ะคุณป้าถ้าพะพายทานข้าวคุณยายจะไม่เป็นห่วงใช่ไหม ถ้าพะพายเข้มแข็งคุณยายจะมีความสุขใช่ไหม ถ้าพะพายไม่ร้องไห้คุณยายก็จะยิ้มได้และมีความสุขใช่ไหมค่ะคุณป้า”พะพายพยายามตั้งสติของตัวเองและจัดการอารมณ์ตัวเองเพื่อจะไม่ทำให้คุณยายเป็นห่วงแม้ว่าหยดน้ำตาจะไม่หยุดไหลก็ตาม“ใช่ลูกพะพายต้องมีความสุขและเข้มแข็งคุณยายจะได้ไปสบายใจไม่มีห่วงนะลูก”“ขอบคุณคุณป้ากับคุณลุงมากนะคะที่ดูแลจัดการทุกอย่างให้พะพาย”“จ๊ะไม่เป็นไรเลยลูกเราครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว”จนเวลาผ่านไปสามวันถึงวันที่จะเผาศพคุณยายสุดาหลังจากที่พะพายได้คำสอนจากคุณนายรินนาพะพายฮึบใจสู้ขึ้นมาทำทุกอย่างให้ยายเป็นครั้งสุดท้ายให้ดีที่สุดส่วนทางข้างหน้าจะเป็นยังไงก็จะสู้จนสุดใจสุดแรงเหมือนกันตลอดทั้งสามวันพะพายไม่เห็นแม้แต่หน้าคนที่ต้องแต่งงานด้วยมีแต่ลุงมนัสและคุณป้ารินนาที่ค่อยอยู่ข้างแต่ก็ไม่ทำให้พะพายน้อยใจหรืออะไรพะพายเข้าใจดีว่าเขาเองก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักและทำเพื่อเงินแบบเธอเป็นแน่ๆ@ โรงง

EP 6 รอไม่ได้ก็ไม่ต้องจดเช้าวันต่อมา@08.30 ที่ว่าการอำเภอเมืองคุณนายรินนาและนายหัวมนัสไปรับพะพายที่สนามบินด้วยตัวเองอยากคุยให้พะพายเข้าใจในข้อเสนอของลูกชายตนเองที่เสนอมานั้นคือไม่จัดงานจดทะเบียนสมรสอย่างเดียวแล้วเข้าไปอยู่ที่บ้านสินธปกรณ์หลังจากนี้“หนูพะพายลูกแม่อยากถามพะพายว่าถ้าจดทะเบียนสมรสแต่ไม่ได้จัดงานแต่งหนูโอเคไหมลูกบอกแม่ได้เลยนะ”“พะพายโอเคค่ะคุณป้าไม่ต้องคิดมากนะคะพะพายโอเคจริงๆ”“ขอบใจมากนะลูกต่อไปเรียกคุณพ่อคุณแม่นะเข้าใจไหมเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”“ค…ค่ะคุณพ่อ…คุณแม่…”“มาให้แม่กอดที”ทั้งสามคนเดินเข้าไปในที่ว่าการอำเภอก็ได้การตอนรับอย่างดีถูกเชิญไปนั่งที่ห้องนายอำเภอทันทีนั่งรออยู่เกือบสิบโมงเช้าก็ยังไม่เห็นนายหัวมาวินแม้เงาตู๊ด… หมายเลขที่ท่านเรียก…ตุ๊ดๆๆ“เจ้าลูกชายคนนี้นัดไม่เป็นนัดอย่าให้เจอตัวนะจะตีให้หลังลายเลย”“หนูพะพายลูกรออีกหน่อยนะพี่เขาอาจจะติดงาน”“ค่ะคุณแม่แต่...ถ้าวันนี้ไม่พร้อมเราค่อยมาวันหลังดีไหมค่ะคุณแม่ท่านนายอำเภอท่านเสียเวลานานแล้วค่ะพะพายเกรงใจ”พะพายพูดพร้อมกับมองไปที่นายอำเภอหนุ่มที่นั่งรอทำเรื่องการจดทะเบียนให้ก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นเชิงบ

EP 8 อดทน“พะพายแค่เซ็กส์เองไม่เห็นต้องกลัวเธอได้เขาได้มันก็แฟร์ๆ กันทั้งสองฝ่ายเธอได้ที่ดินยายกับมาเขาได้สนองความใคร่แค่นั้นเองหยุดร้องไห้แล้วทำให้เขารู้ว่าเขาคิดผิดและทำให้ผู้ชายที่เห็นเธอเป็นสินค้าได้รู้ว่าเขาคิดผิดมองเธอผิดไปสู้เว้ย”แอ๊ด...“เออ…ให้พะพายนอนตรงไหนค่ะ”พะพายเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนผ้าชาตินสีครีมขาสั้นเหมือนที่เคยใส่แต่ต้องใส่ชุดชั้นด้วยถึงไม่ชอบก็ต้องใส่สถานการ์ณวันนี้อันตรายนส่วนนายหัวมาวินนอนพิงหัวเตียงด้วยชุดคุมสีขาวเผยให้เห็นแผงอกแกร่งรำไร่“มานี่”นายหัวมาวินเรียกพะพายพร้อมกับใช้นิ้วชี้กระดิกเรียกพะพายให้เข้าไปหาพะพายกำชายเสื้อไว้แน่นใจดีสู้เสือเข้าไว้พะพายเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่ายอ๊ะ!!!นายหัวมาวินกระตุกแขนพะพายล้มลงไปนั่งบนตักแกร่งที่ไม่ได้ใส่อะไรด้านในเสื้อคุมสีขาวผุดๆ โผล่ๆ น้องชายของนายหัวจะออกมาทักทายอยู่แล้ว“ถ้าเธอเป็นเด็กดีเชื่อฟังสนองความต้องการของฉันได้อย่างถึงอกถึงใจเราก็จะอยู่กันอย่างสันติสุข แต่…ถ้าเธอไม่เชื่อฟังขัดคำสั่งฉันจะทำให้หนึ่งปีของเธอเป็นนรกที่เธอจะไม่มีวันลืม”นายหัวมาวินกอดเอวไว้หลวมใช้มื้อจับผมคัดไว้ที่หูเบาๆ“....”พะพายจ้องตานายหัว