EP 34 ปากหนักปากแข็ง 

EP 34 ปากหนักปากแข็ง 

พรึบ!

“ไม่หย่า!! แล้วเธอก็ไม่สิทธิ์หย่า” นายหัวมาวันแย่งเอกสารที่พะพายกำลังจะจรดปากกาลงนามในเอกสารส่งสายตาคาดโทษให้พะพาย

เขาไม่มีวันปล่อยพะพายไปเด็ดขาดถ้าต้องการให้เขาพูดวันนี้เขาก็จะพูดไม่ใช่ว่าเขาลังเลอะไรแต่เขาเตรียมจะสภาพรักกับพะพายหลังจากวันเปิดตัวรีสอร์ทอยู่แล้วเรื่องนี้มีแค่คุณเสเท่านั้นที่รู้และสถานที่จัดก็คือห้องฮันนีมูนสวีทที่รีสอร์ทเขาพับนั้นแหละ

“ทำไมพะพายจะไม่มีสิทธิ์ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับพะพายก็ควรปล่อยมือจากกันด้วยดีนะคะนายหัว” แม้ว่าข้างในจะบอบซ้ำมากแค่ไหนแต่เพื่อให้นายหัวได้มีอิสระตามที่ต้องการมันย่อมดีที่สุดแล้วตลอดเวลาหนึ่งปีมันดีมากจริงๆพะพายไม่มีวันลืมแน่นอน

“ต่อให้เธอพูดอีกสักร้อยประโยคล้านประโยคฉัน! ก็! ไม่! หย่า!” จะเอาให้ได้จะให้พูดให้ได้เลยใช่ไหม

“แต่พะ! พาย! จะ! หย่า! เอาเอกสารมาค่ะ” เอาแต่ใจตัวเองเห็นแก่ตัวที่สุดนิสัยนี้ไม่เคยรักษาหายจริงๆ

“นี่!! เธอฟังประสาคนไม่รู้เรื่องหรือไงก็บอกว่าไม่หย่าไงว่ะ”

นายหัวมาวินเริ่มหมดความอดทนเผลอตะคอกใส่หน้าพะพายเหตุการ์ณเริ่มแรงขึ้นผู้ใหญ่ทั้งสองคนมองอยู่ก็เริ่มใจเสียจนต้องรีบขัดขึ้นเพื่อไม่ให้บานปลายไปกว่านี้

“หยุด!! มาวินแม่บอกให้หยุด! มีเหตุผลอย่าเอาแต่ใจตัวเองได้ไหม”

“ผมไม่หยุด! คุณแม่เป็นคนเริ่มเรื่องนี้เองจะมาห้ามทำไมฟังนะครับผมไม่หย่าให้ตายก็ไม่หย่า!”

“ไม่รักน้องจะรั้ง…”

“ถ้าไม่รักจะหึงจนทะเลาะกันขนาดนี้ไหมครับถามจริง”

คำตอบที่ทุกคนต้องสตั้นในห้องเงียบลงในทันทีแต่พะพายนี้สิถึงกับตาโตตกใจดวงน้อยๆตาเบิกกว้างนี่ตัวเองไม่ได้ฝันไปใช่ไหมนายหัวมาวินบอกว่ารักเธอหึงเธอ

“ก็แค่นั้นปากหนักอยู่ได้” คุณนายรินนายิ้มกว้างออกมาอย่างพออกพอใจว่าแล้วไม่มีผิดการกระทำมันสำคัญกว่าคำพูดก็จริงแต่เพื่อความชัดเจนมันก็ต้องพูดออกมาด้วย

“พอใจคุณแม่แล้วใช่ไหมครับแล้วลูกสะใภ้คุณแม่นะยังจะหย่ากับผมอยู่ไหม?”

“พะพายล่ะลูกว่ายังไงพี่เขาพูดออกมาแบบนี้”

“เออ…”

“ลังเลอะไรว่ะ เธอไม่ได้รักฉันหรือไง?” นายหัวมาวินเห็นพะพายลังเลอารมณ์หงุดหงิดก็ยิ่งประทุขึ้นมาอีกรอบถ้าพะพายบอกไม่รักเขาจะเอาให้ฉีกเลยค่อยดู

“พ…พะพายรักนายหัวมากนานแล้วตั้งแต่เมื่อแปดปีก่อนแล้วค่ะ”

“ฮื่อ…แปดปี!!” พอได้ยินคำตอบรอยยิ้มของคนโดนบอกรักยิ้มออกมาปิดไม่มิดจับไหล่พะพายเข้ามากอดด้วยความดีใจเขาไม่คิดว่าจะมีใครที่มั่นคงขนาดนี้ทั้งที่ไม่รู้จะได้ความรักนั้นกลับมาหรือไม่

แกร๊ก…

“เย้ เย้…อาวินรักอาพะพายแล้ว” หลานสาวตัวน้อยรีบเปิดประตูเข้ามาหลังจากที่รออยู่ด้านนอกกับพ่อแม่ที่ยังไม่เข้ามากลัวเสียแผนคุณนายรินนา

ที่จริงแผนการนี้คุณรินนาเป็นคนคิดขึ้นมาเมื่อใกล้ถึงกำหนดแล้วอยากทำอะไรให้มันชัดเจนเพื่อจะได้หลานตัวน้อยเพิ่มขึ้นมาอีกและอยากให้ลูกชายสมหวัง

ที่ผ่านมาไม่ใช่คุณนายรินนาจะไม่สังเกตุหรือรู้เรื่องอะไรเขาให้คุณเสรายงายตลอดซึ้งทุกครั้งที่ได้รับรายงานก็จะมีแต่เจ้าลูกชายตัวดีตามหวงภรรยาตัวเองแต่ขี้เก๊ก

“แอบฟังผู้ใหญ่คุยกันไม่ดีเลยนะเจ้าตัวแสบ” นายหัวมาวินคลายกอดพะพายก้มลงอุ้มหลานสาวขึ้นมาแนบอกฟัดแก้มป่องหลานสาวเกิดเสียงหัวเราะคิกคักๆ

“รักกันได้สักทีนะไอ้น้องชาย” นายหัวภูมิเอ่ยแชวน้องชายตัวเองที่ปากหนักปากแข็งจนต้องให้คุณนายรินนาได้ลงมือเอง

“ไม่ต้องไปแชวคนอื่นค่ะพี่ภูมิตัวเองก็ไม่แผ่วเหมือนกันแหละ”

“ไม่เอาสิครับที่รักไม่พูดเรื่องเก่า” นายหัวภูมิรีบกอดเอวภรรยาสาวอย่างเกรชไว้แต่ก่อนที่จะสมหวังตัวเองก็ทำเกรชเสียใจอยู่ไม่น้อนเผลอๆ หนักว่าเจ้ามาวินอีก

บรรยากาศที่ถูกเติมเต็มได้อย่างสมบูรณ์แบบครอบครัวครบองค์ประกอบทุกคนมีความสุขชีวิตคนเรามันก็เท่านี้จริงๆ

ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนหนังสือยินยอมการหย่าถูกทำลายแต่ทะเบียนสมรสก็ยังเป็นคุณนายรินนาเก็บไว้อยู่ดีเพื่อว่าปลอดภัยลูกชายตัวยิ่งผีเข้าผีออกต้องเอาออกต้องเก็บไว้ให้ห่างมือ

“เมียจ๋าครับที่บอกว่ารักผัวตั้งแต่แปดปีก่อนหมายความว่าไงครับ” หลังจากทั้งสองได้อยู่กันสองคนพะพายกำลังทาครีมบำรุงหลังอาบน้ำเสร็จและบทรักสวาทในห้องน้ำจบลงโดนสวมกอดจากด้านหลังและน้ำเสียงออดอ้อนที่ฟังแล้วขนลุกชู่เลยทีเดียว

“เรียกเหมือนเดิมได้ไหมค่ะเรียกแบบนี้พะพายไม่ชิน”

“ที่ตอนผัวกระแทกยังครางชะหวานเลย”

“นายหัวอ่ะทำไมต้องมาล้อเลียนเลย”

“ต่อไปเรียกพี่มาวินนะครับแทนตัวเองว่าพะพายส่วนพี่จะแทนตัวเองว่าพี่แล้วเรียกเมียจ๋าว่าน้องโอเคไหม”

“ได้ค่ะพ…พี่มาวิน”พะพายหมุนตัวกลับไปเงยหน้าสบตากับนายหัวมาวินกอดเอวหนาไว้ความสูงพะพานอยู่แค่ช่วงอกของนายหัวมาวินเท่านั้นแต่เรื่องความสูงก็ไม่ได้มีปัญหาสำหรับแนวนอนอยู่แล้วรับประกันโดยนายหัวมาวิน

“ดีมากครับจะเล่าได้หรือยังเรื่องที่ว่ารักพี่เมื่อแปดปีก่อนเป็นมายังไง”

“ค่าาา เล่าแล้วค่ะ”

แปดปีก่อน

“พี่มาวินจำได้ไหมเหตุการ์ณยิงกันหน้ารีสอร์ทเขาพับ”

“อืม…ตอนนั้นพี่พอจำได้รางๆ”

“ตอนนั้นมีเด็กวิ่งหนีหาที่หลบเข้าภายในพื้นเขตบ้านสินธปกรณ์ไม่รู้ว่าวิ่งไปไกลแค่ไหนมองแต่ด้านหลังไม่มองไปข้างหน้าจนชนเข้ากับพี่ชายตัวโตผิวขาวคนหนึ่งเสียหลักล้มลงเท้าพริบเข่าถลอกแล้วพี่ชายคนนั้นก็ให้พะพายขี่หลังพาไปหลบจนแน่ใจว่าเหตุการ์ณสงบแล้วก็ไปส่งพะพายที่รีสอร์ทโดยที่พี่ชายคนนั้นไม่พูดกับพะพายเลยสักคำ”

“พี่ชายในฝันคนนั้นที่น้องบอกคือพี่ใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ แต่พอพะพายไปดักรอตรงทางเข้าบ้านก็ไม่ได้เห็นพี่มาวินอีกเลยมารู้อีกทีพี่มาวินก็ไปเรียนต่อเมืองนอกแล้วรู้ไหมค่ะว่ากว่าพะพายจะกล้าไปดักรอพี่พะพายแอบมองพี่ที่รั่วทุกวันเลยนะบ้างวันก็เห็นบางวันก็ไม่เห็น” พะพายพยักหน้ารับทันทีเมื่อนายหัวเดาถูกพร้อมเล่าเรื่องราวต่อให้คนพี่ฟัง

“ถ้าพี่เดาไม่ผิดอีกละก็ข้าวต้มทรงเครื่องตอนที่พี่ป่วยคือน้องใช่ไหม เลยอ่อ...แล้วทำไมตอนอยู่โรงแรมจำพี่ไม่ได้ไหนว่าแอบมองทุกวันโกหกหรือเปล่า”

“ก็ใช่อีกนั้นแหละค่ะ ส่วนที่จำพี่มาวินไม่ได้เพราะว่าตอนนั้นพี่มาวินขาวแล้วหน้าก็ออกไปทางตี้หน่อยๆนิค่ะแต่พอพะพายรู้ว่าพี่กลับมาจากเรียนต่อแล้วก็เกิดป่วยเข้าโรงพยาบาลพะพายก็เลยแอบเอาข้าวต้มไปฝากเยี่ยมแต่เช้าๆคนจะได้ไม่เห็นแอบใช้เส้นสายพี่สาวเพื่อนที่เป็นพยาบาลนิดหน่อยค่ะ”

ระหว่างที่เล่าพะพายก็ไม่ได้คลายกอดออกจากเอวหนาเหมือนกับนายหัวมาวินเองก็ไม่ได้ปล่อยมือที่โอบกอดออกเช่นกันความรู้สึกที่ส่งผ่านร่างกายมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน

“ฮึ ร้ายนะตัวแค่นี้ส่วนเรื่องที่น้องจำไม่ได้ก็ไม่ผิดหรอกเพราะว่าไปเรียนที่โน้นเล่นกีฬาหนักปีนเขากับเพื่อนบ่อยจากขาวๆก็คล้ำลงอย่างที่เห็น แล้วก็พี่ต้องขอบคุณที่ยอมแต่งงานกับพี่และทนกับการกระทำที่ไม่ดีของพี่ขอโทษน้องจากใจนะครับพร้อมรับทลงโทษบนเตียงครับ”

ว้าย! พี่มาวินไม่เอาแล้วค่ะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปรีสอร์ทตอนรับแขกรายแรกของรีสอร์ทเขาพับค่ะไว้ทุกอย่างเรียบร้อยพะพายจะทำโทษพี่มาวินหนักๆแน่นอนค่ะรับรองว่าลึกสุดใจ”นายหัวมาวินอุ้มร่างบางขึ้นโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งตัวเดินไปที่เตียงแล้วว่างร่างบางลงที่เตียงอย่างเบามือถนุถนอมและอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง

“จุ๊บ ครับเมียจ๋า ตามนั้นครับครั้งนี้พี่จะปล่อยไปก่อนถึงเวลานั้นรับรองว่าพี่จะนอนให้ทำโทษอย่างเรียบร้อยไม่โต้แย้งใดๆ เลยครับผม” ปากหนาปะทับลงริมฝีปากบางแบบไม่จริงจังเป็นเชิงหยอกล้อชะมากกว่าทั้งสองนอนกอดก่ายกันในห้องนอนเหมือนกับว่าทุกอย่างได้คลี่คลายและเข้าใจกันทุกสิ่งแล้วหลับลงเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด