ตอนพิเศษ 3 ไม่เคยลืม

ตอนพิเศษ 3 ไม่เคยลืม

บทรักที่แสนหวานบนชุดแต่งงานที่ไม่ได้ถูกถอดออกจบลงไปแต่สนามรบนี้ยังไม่จบสงครามนายหัวอุ้มพะพายขึ้นในท่าเจ้าสาวไปยืนที่หน้าต่างที่มองเห็นวิวทะเลสีครามยามค่ำคืน

บัดนี้ชุดเจ้าสาวและชุดเจ้าบ่าวได้ถูกจัดการให้พ้นทางนายหัวมาวินจับพะพายหันหน้าออกไปด้านนอกจับมือสองข้างกลางออกไล่จูบลงที่ลำคอระหงไล่ลงตามแผ่นหลังความสยิวความเสียวพะพายแทบยืนไม่อยู่

“อือ..อ๊า..เสียวจัง”

“ชอบไหมชอบที่พี่ทำให้ให้ครับน้อง”

“ช…ชอบมากค่ะ มันเสียวไปถึงข้างในเลยค่ะพี่จ้า” เสียงออดอ้อนทำให้นายหัวมาวินได้ใจทนไม่ไหวต้องจัดการนายหัวมาวินใช้เท้าแตะขาพะพายให้กว้างขึ้นและได้ระดับแล้วเสียบเจ้าท่อนเอ็นใหญ่เข้าทางด้านหลังจับเอวบางไว้แน่นกระแทกเข้าสุดออกสุดสายตามองลงไปที่จุดเชื่อมกันที่กำลังพุดเข้าพุดออกกระตุ้นอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

“ท่านี้มัน อือ...จุกมาก อ๊ะ อ๊ะ อ๊า อ๊ะ ผัวจ้าเมียเสียว” สรรพนามใหม่ที่พะพายครางออกมาทำให้นายหัวมาวินพอใจยกยิ้มแรงกายแรงใจมาเต็ม

“เมียจ้า อ๊า...หุ่นเอ็กซ์เป็นบ้า ร่องก็ตอดจนจะขาดแล้ว อ๊าส์…”

ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!

มือหนาจับผมของพะพายไว้แน่นจับให้หันหน้ามาหาตัวเองตอนที่สายตาพะพายมองมามันยั่วเซ็กซี่ขยี่ใจขยี่เอ็นที่กำลังออกรบอยู่ตอนนี้

“ถ้ายั่ว อ๊าส์ ข..ขนาดนี้วันนี้ไม่ต้องพักจนกว่าผัวจะน้ำหมดตัว อ๊า..”

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า อ๊ะ พะ..พายไม่ได้ยั่ว อ๊ะ จุกเบาๆ หน่อยสิคะ จะเสร็จอีกแล้ว อือ…”

ปึก!ปึก!ปึก!ปึก!

“ปล่อยออกมาเลยผัวก็จะ ไม่ ไหว แล้ว โว้ว…เสียวแม่ง! “

พั๊บ! ตับ! พั๊บ! ตับ! พั๊บ! ตับ! 

อ๊ายยยยยย/อ๊าส์สสสสสสส

สะโพกหนาทำงานอย่างหนักหน่วงเช่นเดียวกับรูสวาทที่โดนตอกอัดเข้าไปไม่ได้พักจนตอนนี้น่าจะเริ่มแดงนายหัวมาวินกระแทกกระทั้นเข้าไปจนพะพายไม่อาจจะต้านได้กระตุกเสร็จไปก่อนเห็นแบบนั้นนายหัววินก็ไม่รอช้าสะบัดสะโพกหนักๆ สี่ห้าครั้งก็กระตุกตามพะพายไปในที่สุด

บทรักครั้งที่สองจบลงแต่ค่ำคืนอันแสนหวานยังไม่จบลงจากหน้าต่างย้ายไปที่โซฟาต่อด้วยห้องครัวจนสุดท้ายบนเตียงนอนคิงไซค์ที่แสนแพงพะพายยังคงสู้มาจนถึงน้ำสุดท้ายถึงสลบไปสรุปคือเข้าหอจัดไปห้ารอบแบบไม่พักจัดหนักจัดเต็มทุกเม็ด

อีกด้าน

อัฐหลังจากที่แยกตังออกมาจากเพื่อนเพราะนอยในใจที่เพื่อนต่างพากันมีครอบครัวกันหมดได้แต่บ่นกับลูกน้องคนสนิทอย่างเกมส์ที่ทำหน้าเซ็งเพราะยังไม่อยากกลับสาวๆ กำลังเมาแล้วก็เยอะอีกด้วย

“เตรียมเครื่องบินกูจะกลับตอนนี้” กูอยากกลับไปทำงานให้สมองมันไม่วางคิดถึงเรื่องเก่าที่ยังวนเวียนไม่หายไปสักที

“นายครับนี้มันดึกแล้วนะครับลองเปลี่ยนใจไปรูฟท็อปบาร์ดีไหมครับ” จะมากลับอะไรตอนนี้ครับนายหรือว่าเจ้านายผีเข้าอีกแล้ว

“เฮ้ย…แล้วแต่มึงแต่พรุ่งนี้ทุกอย่างต้องพร้อมก่อนเที่ยง”

“รับทราบครับนายเชิญทางนี้เลยครับผม”

รูฟท็อปบาร์ที่เต็มไปด้วยต่างชาติที่มาเที่ยว กระบี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่นิยมมากของชาวต่างชาติภายในโต๊ะอัฐยังนั่งทำหน้าเซ็งถึงแม้ว่าข้างกายจะมีสาวบริการค่อยดูแลไม่ห่างอัฐก็ไม่ได้สนใจอยู่กับความคิดตัวเองเหมือนเดิม

“นายครับพวกอนันต์ภัทรอยู่ที่นี่ครับเหมือนกำลังคุยกันเรื่องโปรเกจที่ดินแถวปากน้ำกับชาวต่างชาติไม่แน่ใจว่าแก๊งไหนครับ”

“ฮึ ดีกุกำลังเซ็งมีเรื่องสนุกให้ทำก็ดี ส่งคนของเราเขาไปสืบมาว่ามันตกลงอะไรกัน”

“ครับนาย”

กลุ่มบริษัทอนันต์ภัทรคือคู่แข็งธุรกิจอสังหริมทรัพย์ของกันต์จีรวรรณซึ่งตอนนี้ได้ข่าวว่ามีการซื้อตัวมือโปรด้านการตลาดและการฝ่ายจากอเมริกามาเพื่อซิ่งเป็นที่หนึ่งในธุรกิจอสังหริมทรัพย์ที่ตอนนี้ยังเป็นรองกันต์จีรวรรณอยู่ ทว่าเวลาต่อมา

“ได้เรื่องแล้วครับนาย” เกมส์รีบรายงานผู้เป็นนายทันทีเมื่อมีความคืบหน้า

“ว่ามา”

“อนันต์ภัทรกำลังเตรียมแผนการเข้าซื้อที่ดินหลายที่เลยครับส่วนกลุ่มที่มาด้วยคือทีมขายที่มาจากอเมริกาครับแต่มีคนไทยเป็นหัวหน้าทีมครับนี่เป็นรายชื่อของทีมนั้นครับ”

นางสาวออมสุชา วรการ์ณ (หัวหน้าทีม) , มาเซลโล ,ไซม่อน ,นายเอนก สุวอ

อัฐเห็นแค่ชื่อและนามสกุลหัวหน้าทีมเท่านั้นแหละเหมือนโลกมันหยุดหมุนทันทีเพราะมันเป็นชื่อที่เขาไม่เคยลืมและไม่คิดว่าจะลืมจากที่คิดว่ามีเรื่องสนุกให้ทำนั้นคือการซื้อตัวทีมนี้มาชะกลับเกิดเป็นความไม่กล้าขี้ขลาดขึ้นมาทันที

บี้โตขึ้นมากเลยนะเก่งมากด้วยเบภูมิใจในตัวบี้

“นายครับ นายครับ นาย” เกมส์เห็นผู้เป็นนายนิ่งไม่ตอบอะไรออกมาก็ยังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นปกติเรื่องแบบนี้เจ้านายจะสั่งการได้ทันทีแต่ครั้งทำไมนิ่งไอ้เกมส์งง

“มึงจับตาดูไว้ก่อนเดี๋ยวกูบอกอีกที อ่อ! สืบให้กูด้วยว่าทีมงานนี้พักที่ไหนเอาแบบละเอียดที่สุดโดยเฉพาะ หัวหน้าทีม”

“แน่…นายชอบอะดิ”

“มึงอยากนอนหยอดน้ำข้าวต้ม?” ถึงจะพูดกับลูกน้องแต่สายตายังคงจ้องที่ชื่อที่คุ้นเคยไม่วางตา

“โฮ้โหดเกินเดี๋ยวผมจัดการให้ครับเจ้านาย”

หนึ่งเดือนต่อมา

@ รีสอร์ทเขาพับ

“พี่มาวินค่ะตื่นได้แล้วค่ะ พี่มาวินค่ะ ตื่นได้แล้วค่ะต้องไปทำงานแล้วค่ะ” พะพายและนายหัวมาวินใช้บ้านของคุณยายสุดาเป็นเรือนหอโดยที่ปรับปรุงใหม่ตามความต้องการของพะพายเองซึ่งนายหัวมาวินก็ไม่ได้ขัดนอนที่รีสอรืทบ้างที่บ้านสิทธปกรณ์บ้างนายหัวมาวินตามใจเมียเด็กของเขาอยู่แล้ว

“ฮือ…ไม่เอาจะอยู่กับเมีย”

“ไม่ได้ค่ะวันนี้มีประชุมสำคัญพี่มาวินต้องไปเอง”

“...”พะพายได้แต่ความเงียบตอบกลับมา

“งั้นพะพายโกรธ”

“เฮ้ย…ก็ได้ครับน้องไปกับพี่ได้ไหมครับนะครับน่า…”

“แต่พะพายมีงานต้องเคลียร์ที่รอสอร์ทค่ะ ไม่งอแงสิค่ะ”

“ก็ไปประชุมก่อนแล้วค่อยกับมาเคลียร์หรือให้พี่จ้างคนเพิ่มให้ไหมครับแล้วน้องก็มาทำงานกับพี่เหมือนเดิมดูแลรีสอร์ทไปด้วยก็ได้”

“แล้วจะเลิกงอแงแบบนี้ไหมค่ะพี่มาวินรู้ไหมค่ะหนึ่งเดือนที่ผ่านพี่มาวินเข้าโรงงานคนเดียวโดยที่ไม่มีพะพายแค่สองครั้งเองนะคะนอกนั้นคือพะพายต้องไปด้วยหรือไม่ก็ต้องบังคับไป”

ใช่แล้วค่ะตั้งแต่แต่งงานมานายหัวมาวินก็ไม่ห่างกายพะพายเลยกว่าจะไปไหนได้แต่ล่ะทีถ้าไปคนเดียวงอแงยิ่งกว่าน้องก้าดอยากได้ของเล่นวันนี้ก็เหมือนกันมีประชุมสำคัญที่ขาดไม่ได้ก็ยังงอแงไม่เลิกจนต้องมีการทำข้อตกลงกันใหม่ถ้าไม่อย่างนั้นโรงงานเจ้เล้งได้เข้าแน่ๆ แล้วสาเหตุคือผู้บริหารไม่ไปทำงานติดเมีย

“ครับผมพี่จะตั้งใจทำงานครับผม” นายหัวมาวินยกมือขึ้นท่าวันยาหัตถ์เป็นการรับทราบพร้อมปฎิบัติตามถ้าเป็นคำสั่งเมีย

“งั้นก็ไปเตรียมตัวได้แล้วค่ะพะพายไปทำอาหารเช้าให้”

“ฟอด เมียน่ารักที่สุดเลย”