EP 3 ความสูญเสีย

EP 3 ความสูญเสีย

@ สนามบินสุวรรณูมิ

เวลา22.00 น.

พะพายมาทันเที่ยวบินรอบสุดท้ายตอนสี่ทุ่มพอดีใช้เวลาบินเกือบสองชั่วโมงกว่าที่จะถึงตรังพะพายโทรบอกน้าชัยให้มารอรับจะไปหายายที่โรงพยาบาลทันทีตอนนี้พะพายไม่ได้นึกถึงเรื่องอื่นคิดว่าต้องไปหายายให้เร็วที่สุด

@ห้องICUโรงพยาบาลเอกชน

“ฮึก..ฮือ..ยาย..จ๋า..ตื่นขึ้นมากอดพะพายสิค่ะพะพายมาแล้วยายจ๋า..ยายฮึก...ยายป่วยทำไมยายไม่บอกพะพาย”

“เออ...คุณพะพายครับที่คุณยายสุดาไม่บอกคุณพะพายเพราะว่าคุณยายสุดาต้องการให้คุณพะพายทำตามความฝันให้สำเร็จก่อนครับ”น้าชัยเดินมาจับไหล่บางของพะพายเบาๆเพื่อปลอบใจเด็กน้อยที่เห็นตั้งแต่เด็ก

“ฮืออ…ฮึก...ต่อให้พะพายทำความฝันสำเร็จถ้าไม่มียายอยู่แสดงความยินด้วยพะพายก็ไม่เอาไม่อยากทำพะพายอยากอยู่กับยาย”คำพูดที่ติดสะอื้นปานใจจะขาดของพะพายพลอยทำให้คนใกล้ชิดอย่างน้าชัยน้ำตาคลอรับรู้ถึงความเสียใจของพะพาย

พะพายยืนอยู่มองคุณยายอยู่แบบนั้นนอนหน้าห้องICUไม่ไปไหนจนเช้าโดยที่ไม่นอนเลยนั่งมองที่กระจกมองยายไม่วางตาไม่นานชัยก็เดินเข้ามาหาเพื่อจะพาพะพายไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก่อน

"คุณพะพายไปอาบน้ำที่บ้านดีกว่าไหมครับแล้วค่อยกลับมาใหม่"

“ค่ะน้าชัยรีบไปรีบกลับมาดีกว่าค่ะเดี๋ยวยายตื่นมาไม่เจอใคร”

พะพายเดินออกมารอน้าชัยที่หน้าโรงพยาบาลระหว่างที่เดินสวนทางกับนายหัวมาวินพอดีแต่พะพายไม่ได้สังเกตุมั่วแต่เหม่อลอยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างต่างจากคนที่เดินสวนไปแต่กับเหลียวมองตามหลังจนสุดสายตา

“เชฟคนนั้นมาอยู่ที่นี้ได้ไง”วันนี้นายหัวมาวินแวะมาเยี่ยมคุณยายสุดาก่อนเข้าโรงงานพอเจอกับเชฟที่ตัวเองยังคล้องใจเรื่องข้าวต้มทรงเครื่องอยู่แล้วพอมาเจอคนที่ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่ความคิดที่อยากตามหาเจ้าของปิ่นโตข้าวต้มทรงเครื่องกลับมาอีกครั้งและความรู้สึกที่มั่นใจว่ารอบนี้ต้องได้เจอแน่นอนก่อนจะสลัดความคิดแล้วเดินไปที่ห้องไอซียูเพื่อเยี่ยมยายสุดาตามจุดประสงค์ที่มาวันนี้

 @ รีสอร์ทเขาพับ

พะพายมาถึงรีสอร์ทเขาพับที่มีบ้านของคุณยายสุดาอยู่หลังสุดแต่ที่แปลกไปคือไม่มีลูกค้าสภาพห้องพักที่พังบ้างชำรุดบ้างสวนไม่ค่อยได้รับการดูแลพะพายตกใจไม่น้อยแค่สองปีที่เธอไม่ได้กลับบ้านหลังจากที่พ่อกับแม่เสียไปทำไมรีสอร์ทที่เคยสวยงามคิวจองข้ามปีถึงทรุดโทรมลงมาขนาดนี้ยายต้องเจอกับอะไรบ้างยายต้องทำงานหนักมากแค่ไหน

“น้าชัยทำไมรีสอร์ทเป็นแบบนี้ค่ะพะพายไม่เคยรู้เลย”

“ค..คือคุณยายสุดาไม่ให้บอกคุณพะพายครับว่ารีสอร์ทของเราไปต่อไม่ได้แล้วคุณยายสู้ไม่ไหวอายุที่มากขึ้นการตลอดไม่สู่รีสอร์ทเปิดใหม่ในระแวกนี้ครับ”

“ทำไมต้องไม่บอกพะพายถ้าพะพายรู้พะพายจะไม่ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้เลยน้าชัยพะพายจะต้องหาทางมากรอบกู้ชื่อเสียงรีสอร์ทเขาพับของเราให้ได้ค่ะ”พะพายยืนมองรอบๆ พูดออกมาด้วยความหนักแน่นขอบตาแดงกล่ำน้ำตาไหลแต่ไม่มีเสียงร้องไห้ใดๆออกมา 

น้าชัยเลือกที่จะบอกเรื่องหนี้สินที่ธนาคารกำลังจะมายึดให้พะพายได้ทราบแต่ไม่ทันได้บอกโทรศัพท์ของน้าชัยก็ดังขึ้นเสียก่อนนั้นคือสายจากโรงพยาบาล

กริ่งๆๆ“ฮัลโหลครับ”

“ญาติคุณยายสุดาใช่ไหมค่ะ”

“ครับๆ ใช่ครับมีอะไรหรือเปล่า”

“คนไข้ฟื้นแล้วค่ะอยากให้ญาติรีบมานะคะ”

“ครับๆ”

“คุณพะพายครับคุณยายสุดาฟื้นแล้วครับ”

“จริง!!!เหรอค่ะน้าชัยไป๋เร็วค่ะกลับไปโรงพยาบาลกัน”พะพายทั้งดีใจทั้งตกใจรอยยิ้มที่ได้ยินว่าคุณยายฟื้นแล้ววิ่งนำน้าชัยไปที่รถก่อนเลย

“ครับๆๆคุณพะพาย”

ใช้เวลาไม่นานพะพายกับน้าชัยก็มาถึงโรงพยาบาลแต่ภายในห้องไม่ได้มีแค่คุณยายสุดาที่นอนหายใจอิดโรยอยู่บนเตียงนั้นคือนายหัวมนัสและคุณนายรินนา

“ยาย…ยายจ๋ายายฟื้นมากอดพะพายแล้วฮึก…ฮึก…” 

“ด...เด็กขี้แย่เลิกร้องให้”เสียงแหบเบาของยายสุดาทักทายหลานสาวตัวเองพอได้เห็นหน้า

“ค่ะๆๆ พะพายเลิกร้องแล้วค่ะ”พะพายใช้มือสองข้างเช็ดน้ำตาตัวเองเหมือนเด็กไม่ได้ห่วงสวยอะไรทั้งนั้น

“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้าสบายดีนะคะพะพายไม่ได้กลับบ้านนานแล้วคิดถึงคุณลุงคุณป้านะคะ”

“สวัสดีจ๊ะหนูพะพายป้าดีใจที่ได้เจอหนูนะลูก”คุณนายรินนาจากที่ชอบพะพายอยู่พอมาเจอกันคราวนี้พะพายสวยขึ้นดูสง่างามเป็นธรรมชาติแบบนี้ทำให้ลูกชายของตนหลงรักได้ไม่ยากยายสุดาส่งสัญญาณให้นายหัวมนัสพูดเรื่องที่คุยกันไว้ตอนนี้เลยเพราะคุณยายสุดารู้ตัวดีว่าตัวเองอยู่ไม่ได้แล้ว

“พะพายลูกลุงมีเรื่องจะบอกหนูตั้งใจฟังลุงดีๆนะลูก”

“ค่ะ…คุณลุงทำไมดูซีเรียสจังค่ะ”

“ตอนนี้ที่ดินของรีสอร์ทกำลังจะโดนยึด”

“ห่า!!!!!!! ทำไมเป็นแบบนั้นค่ะยายฮึก…”พะพายตระโกนออกมาด้วยความตกใจไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเพราะที่บ้านส่งเงินให้เธอทุกเดือนไม่มีขาดเลยแม้แต่เดือนเดียว

“พะ พาย ฟังยายนะทุกอย่างมันเป็นปัญหามานานเรื้อรังมานานแล้วตั้งแต่พ่อกับแม่หนูยังมีชีวิตอยู่แฮ่ๆๆ” 

“ยายสุดาไม่ต้องพูดแล้วเหนื่อยแล้วนั้น”

“คือแบบนี้นะหนูพะพายตอนนี้ลุงได้จัดการไถ่ถอนออกมาเรียบร้อยแล้ว”

“เท่าไรค่ะพะพายมีเงินเก็บ”

“สามสิบล้าน”

“สาม!!สิบ!!ล้าน”

“พะพายลุงจะขอให้พะพายแต่งงานกับมาวินลูกชายลุงได้ไหมลูก”

“.....”

“พะพายยายไม่บังคับนะลูกถ้าพะพายไม่แต่งยายจะขายที่ดินให้นายหัวไปแค่นั้นเองลูก”ยายสุดารวบรวมกำลังที่พอมีเหลืออยู่พูดกับหลานสาวด้วยความหวังดีเพราะเธอจะไม่ว่าเลยถ้าพะพายจะไม่แต่งงานเพื่อให้รีสอร์ทยังอยู่เพราะเธอเชื่อว่านายหัวมนัสสามารถรักษาไว้ได้แน่นอนจนเวลาผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีที่พะพายเงียบกำลังใช้ความคิดแล้วพูดขึ้นมา

“พะพายจะแต่งงานกับคุณมาวินค่ะ”คู่สามีภรรยามองหน้ากันแล้วยิ้มให้กันด้วยความดีใจ

“ป้าขอบใจหนูพะพายมากนะที่ยอมตกลง”คุณนายรินนาเดินเข้ามาสวมกอดพะพายด้วยความดีใจและยินดีอย่างยิ่งที่พะพายยอมตกลงเป็นลูกสะใภ้

“แล้ว…คุณมาวินจะโอเคเหรอค่ะคุณป้าคุณมาวินอาจจะมีคนรักอยู่แล้วนะคะถ้าเป็นแบบนั้นพะพายจะไม่เป็นมือที่สามของใครคงต้องยอมยกรีสอร์ทให้กับคุณลุงคุณป้าไปค่ะหรือไม่ก็ขอผ่อนจ่ายหนี้ทั้งหมดค่ะ”

“ไม่มีแน่นอนป้ารับประกันได้”

“แล้วถ้าพะพายตกลงจะมีเงื่อนไขอย่างอื่นเพิ่มไหมค่ะ”

“ถ้าหนึ่งปีพะพายกับมาวินไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อกันป้าก็จะปล่อยพะพายไปใช้ชีวิตของพะพายเอง”

“หนึ่งปี..”ระหว่างที่ทุกคนคุยกันอยู่อาการของยายสุดากับเริ่มแย่ลงเลื่อนๆ พะพายรีบเข้าไปกอดยายสุดาไว้เพราะชีพจรของยายสุดาได้ลดลงจนแทบหมดไปแล้ว

"ยาย….อย่าเป็นอะไรนะยาย....ฮึก...ฮึก..."

“ขอทางหน่อยครับหมอขอดูคนไข้หน่อย”ทุกคนถูกพยาบาลกันออกจากห้องICUเพื่อหมอจะได้ช่วยคนไข้ได้สะดวก

“ฮึก..ยายอย่าทิ้งพะพายไป ฮึก…ฮือ…”

“หนูพะพายทำใจดีๆ ไว้นะลูกหนูต้องเข้มแข็งเพื่อคุณยายสุดานะลูก”คุณนายรินนาทั้งกอดทั้งปลอบเพราะสงสารจับใจตอนนี้พะพายเหมือนตัวคนเดียวแล้วไม่มีญาติที่ไหน

แกร๊ก...

“หมอค่ะ คุณยายหนูเป็นไงบ้างค่ะ”พะพายเห็นหมอเดินออกพุ้นเข้าถามด้วยความร้อนร่น

“หมอเสียใจด้วยนะครับ”

กริ๊ด…ไม่จริง...ไม่จริง…ยาย…อย่าทิ้งพะพายไป…ฮึก…ว้าย....ว้าย....อึด อึด...พรึบ!

พะพายกรีดร้องเหมือนคนเสียสติก่อนที่จะหมดสติไปทุกคนรู้ดีว่าคุณยายสุดาปฎิเสธการรักษาแล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นไม่สอดท่อช่วยหายใจและไม่ให้ปั้มหัวใจยายสุดาให้เหตุผลไม่อยากเจ็บอีกแล้ว

เวลาผ่านไปราวสามชั่วโมงพะพายตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนงงพอจำทุกอย่างได้น้ำตาก็ไหลออกมาแต่ไม่มีเสียงร้องออกมามีแค่น้ำตาที่ไหลเป็นสายไม่หยุดคุณนายรินนาและนายหัวมนัสเป็นห่วงเอามากๆได้แต่ค่อยอยู่ข้างๆไม่ห่างไปไหน

งานศพของคุณยายสุดาจัดขึ้นที่วัดโดยจะมีการตั้งสวดสามคืนแล้วค่อยจะเผาทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นจัดดอกไม้หน้าศพการจองศาลาวัดหรือสิ่งที่จำเป็นครอบครัวสินธปกรณ์เป็นคนจัดการทั้งหมด

RIPคุณยายสุดา 

พะพายสู้ๆๆน่ะ

 ริ๊ดทุกคนเอาใจช่วยยัยน้องด้วยนะคะ