EP 6 รวบรัดตัดความ

EP 6 รวบรัดตัดความ

“สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าได้จองโต๊ะไว้ไหมค่ะ”

“จองไว้ชื่อไม้ครับ”

“สักครู่นะคะ เชิญทางนี้เลยค่ะ เป็นโต๊ะติดริมน้ำมุมบนสุดนะคะ” พนักงานพร้อมเดินผายมือเป็นการเชิญลูกค้า

“นิดาครับอยากท่านอะไรสั่งเลยนะครับ” ประธานไม้เมื่อถึงโต๊ะที่จองก็บอกคนตัวเล็กสั่งอาหารที่ชอบได้เลย

“นิดาทานได้หมดคุณไม้สั่งเลยค่ะ”

“ไม่มีที่อยากทานหรือชอบเป็นพิเศษเลยหรอครับ”

“คุณไม้ค่ะรีบสั่งเถอะค่ะตอนนี้นิดาหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้วเนี่ย” ชิบ..ลืมตัวจนได้นิดาเอ่ย…นิดาที่ตอนนี้ลืมไปว่าตัวเองอยู่กับประธานใหญ่แห่งเคเคซี

“หึหึๆ ครับ….สั่งตอนนี้เลยครับ”

หลังจากประธานไม้สั่งอาหารเสร็จนิดาไม่รอรีบพูดในสิ่งที่ตัวเองอยากพูดและคิดไว้ขึ้นมาทันทีเพราะไม่อยากให้ติดค้างอะไรกันอีก

“เออ..นิดาอยากคุยเรื่องเมื่อคืนค่ะก่อนอื่นเลยนิดาขอบคุณที่ช่วยนิดารอดตายมาได้ถึงมันจะเป็นวิธีนั้นก็ตามคุณไม้ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรนิดาเลยนะคะมันเกิดจากการสมยอมและฉุกวิสัยนิดาเข้าใจดีเราลืมเรื่องนี้ไปเลยดีไหมคะอีกอย่างคุณไม้จะไม่เสียหายด้วยค่ะ”

นิดาพูดอย่างตั้งใจและกรั้นกรองมาตลอดทั้งวันเพราะไม่อยากให้ความรู้สึกมันถล่ำลึกไปมากกว่านี้สุดท้ายเธอต้องเป็นฝ่ายเสียใจแน่นอนระหว่างเธอกับเขามันต่างกันมากและคนระดับเขาคงจะไม่มาจริงจังกับเราอย่างแน่นอนไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย นี้คือชีวิตจริงไม่ใช่นิยายนิดาเตือนสติตัวเอง

“นิดา!ครับคุณลืมอะไรไปหรือเปล่าว่าก่อนที่ผมจะช่วยคุณเราตกลงอะไรกันไว้จำไม่ได้หรอ” ประธานไม้เมื่อได้ยินนิดาพูดถึงกับขบกรามข่มอารมณ์ไว้เพราะสิ่งที่เธอพูดคือไม่อยากสานสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับเขาอีกซึ้งเขาไม่มีวันยอมหรือปล่อยเธอไปเด็ดขาดจะไม่มีใครได้ทับรอยเขาแน่

“คือ…นิดาจำได้ค่ะแต่ว่า....เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่เกิดจากความรักนะคะคุณไม้” นิดาพูดด้วยเสียงเบาต้องชะงักเพราะตอนนี้กำลังนั่งจองเธออย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

ครืน ครืน ครืน

เหมือนเทวดาเห็นใจเสียงโทรศัพท์นิดาดังขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยายกาศที่ตรึงเครียดนี้

“เออ...นิดาขอตัวไปรับโทษศัพท์สักครู่นะคะ”

“หยุด! นั่งลงรับสายตรงนี้ครับ”

เออ….

ครืน ครืน ครืน

“อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำนะครับนิ!ดา!” เสียงเข้มดุจนดูน่ากลัว

"ค่ะ"นิดาต้องกดรับอย่างไม่เต็มใจ

(น้านิครับไหนบอกว่าวันนี้จะมาหาไงครับ พี่สิงห์กับลีโอรอทั้งวันแล้วน่ะ)

พอรับสายเท่านั้นสองแสบทวงสัญญาทันทีเกิดเรื่องเมื่อวานขึ้นก่อนเลยลืมนัดของสองแสบไปเลยต๊าย..ต้องง้อสองแสบนี้ยังไงดี

“น้านิขอโทษครับพอดีน้านิติดงานด่วนจริงๆ เลยไปตามสัญญาไม่ได้แต่พรุ่งนี้วันอาทิตย์น้านิไปหาแน่นอนและจะตามใจพี่สิงห์กับน้องลีโอทุกอย่างครับ โอเคไหมครับ”

(อืมมมม ลีโอว่าไงยกโทษให้ดีไหม พี่สิงห์ว่าาาา)

ยังไม่ทันที่สองแสบจะตอบคำถามนิดาอยู่ดีๆ คุณไม้ลุกขึ้นแล้วเดินมาหานิดาจากด้านหลังพร้อมกับเอามือค้ำโต๊ะสองข้างเหมือนกักขังไม่ให้อีกคนขยับได้แต่นิดาไหวกว่าแล้วเอามือปิดกล้องโทรศัพท์ไว้

“คุณไม้จะทำอะไรคะนิดาคุยโทรศัพท์อยู่ค่ะ”

(น้านิครับได้ยินไหมครับ ฮันเตอร์โหลลล)

“จะคุยด้วยครับเปิดกล้องเดียวนี้นิดา” นิดาทำหน้าไม่พอแต่ต้องจำใจยกโทรศัพท์เพราะคนเริ่มมองมาทางเธอและเขาแล้ว

“สวัสดีครับสองแสบ” ประธานไม้กล่าวทักทายหลานของนิดา

(คุณน้าสุดหล่อออออสวัสดีครับน้าสุดหล่ออยู่กับน้านิได้ไงครับเนี่ยหรือว่าคุณน้าสุดหล่อใช้งานน้านิเยอะหรอครับทำให้น้านิไม่ได้มาหาพี่สิงห์กับน้องลีโออ่ะ)

“ครับน้าใช้งานน้านิของสองแสบหนักไปหน่อยจนเพลียลุกไม่ขึ้นเลยล่ะ” นิดาต้องตาโตเมื่ออีกคนพูดสองแง่สองง่ามยกมือขึ้นตีแขนใหญ่ทันที

“คุณไม้พูดอะไรคะ” นิดาส่งสายตาคาดโทษไปแต่อีกคนยิ้มกว้างไม่ได้กลัวเลย

“พรุ่งนี้เดี๋ยวน้าจะพาน้านิไปหาแต่เช้านะครับวันนี้ขอกักตัวน้านิของสองแสบไว้ก่อนนะครับงานยังไม่เรียบร้อยคงต้องเคลียร์กันอีกเยอะเลยครับแล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับเด็กๆ”

(โอเค ครับผมคุณน้าสุดหล่อ)

"พี่สิงห์ครับคุณแม่กลับมาจากร้านหรือยังครับแล้วนี่อยู่กับน้องสองคนหรอครับ"

(คุณแม่ยังไม่ปิดร้านครับพี่สิงห์อยู่กับน้องลีโอและปะป๊าครับ)

"ครับงั้นน้านิวางสายนะพรุ่งนี้เจอครับ บาย บาย ครับ"

(ครับผมน้านิบอกคุณน้าสุดหล่อด้วยนะครับเจอกันพรุ่งนี้)

"ครับบบ"

พูดเสร็จประธานไม้เดินกลับไปนั่งที่ปล่อยให้นิดารับมือกับคำถามของสองแสบเองจากนั้นอาหารที่สั่งเริ่มเสริฟ์ทีละจานจนครบนิดาที่พึ่งอธิบายกับหลานเสร็จก็หันไปหาต้นเหตุที่กำลังนั่งตักอาหารเข้าปากอย่างอร่อยนิดาเห็นแล้วอยากตีแรงๆๆ สักครั้ง

“อาหารมาแล้วทานสิครับไหนว่าหิวกินช้างได้เป็นตัว อ่อ..สิ่งคุยก่อนหน้านี้ผมไม่โอเคกับคุณนะนิดา คุณต้องอยู่กับผมในสถานะของเล่นของแก้เบื่อ คู่นอน คนรัก แฟนและต้องเป็นเมียผมคนเดียวเข้าใจและต้องตกลงตามนี้เท่านั้นครับ” ผมสะดวกแบบนี้รวบรัดตัดความเลยไม่ต้องพูดให้มากความ

“ห่าาา แค่กๆๆๆ คุณไม้ว่าอะไรนะ” นิดาตกใจสำลักข้าวเมื่อได้ยินสิ่งที่ประธานไม้พูด

“นี่น้ำครับค่อยๆ กินสิครับ”

“เมื่อกี้ที่คุณไม้พูดแค่แกล้งนิดาหรือจริงจังค่ะ” รุกหนักไปแล้วน่ะไม่ไหวแล้วน่ะพ่อเอ่ยหัวใจจะวาย

“หน้าผมไม่จริงจังตรงไหนครับทุกอย่างที่ผมพูดคือเรื่องจริงทั้งนั้นนะครับ”

นิดาหน้าแดงก้มหน้ากินข้าวเขินตัวจะแตกอยู่แล้วได้แต่ตระโกนในใจหาเพื่อนอีเจ้ริต้า เจ้โอ๊ต อีจา มารับศพกูที

“รีบกินสิครับจะได้รีบไปเก็บของที่ห้องคุณไปไว้คอนโดผม”

“อือ…ได้ไงค่ะนิดาจะอยู่ห้องนิดาทำไมต้องไปอยู่คอนโดคุณไม้ด้วยล่ะ”

“สถานะของนิดาไม่น่าจะปฏิเสธได้นะครับผมว่า เร็วครับรีบกินเดียวอาหารเย็นจะไม่อร่อยนะครับ”

ประธานไม้กับนิดานั่งทานข้าวต่ออีกสักพักก็กลับเพราะต้องพานิดาไปเก็บของที่คอนโดของนิดาเพื่อไปอยู่คอนโดเขา นิดาด้วยความมันกะทันหันไปหมดก็ต้องเอออ๋อกับประธานไม้ไปก่อน ในใจก็แอบดีใจอยู่เหมือนกันถ้าลองเสี่ยงอีกสักครั้งจะดีไหม