บทที่ 3 เด็กเฮียวัช - 35% -

รถยนต์สีดำคันหนึ่งขับมาจอดอยู่รั้วหน้าบ้านของสุชาติกับอรดี ประตูฝั่งคนขับเปิดออก ตามด้วยร่างผอมสูงของชายฉกรรจ์คนหนึ่งลงมาจากรถ เขาถอดแว่นกันแดดออก ขณะมองผ่านรั้วเข้าไปในตัวบ้าน

“มีใครอยู่ไหม!” ชายหนุ่มตะโกนเรียก แต่ไร้วี่แววเสียงตอบรับ เขาหันไปมองที่นั่งด้านหลังของรถ ซึ่งขณะนี้ลดกระจกลงจนสุด เผยให้เห็นดวงหน้าคมเข้มกับสายตาดุดัน หากแต่ดูภูมิฐานของผู้ชายวัยสามสิบปลาย ชายผู้ที่ยืนอยู่หน้ารั้วจึงรายงานว่า

“ดูเหมือนไม่มีคนอยู่เลยครับนาย”

“ลองเข้าไปดูสิ มันอาจจะหลบอยู่ในบ้านแต่ไม่ยอมออกมาก็ได้” อนันตชัย ผู้ที่ถูกเรียกว่านายสั่งความด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ชายหนุ่มคนนั้นจึงเอามือลอดเข้าไประหว่างซี่รั้วเพื่อยกกลอนขึ้น เมื่อเปิดรั้วได้แล้วจึงเดินเข้าไปยังตัวบ้าน

“พี่ชาติ! เปิดประตูสิวะ” เขาเคาะประตูเสียงดัง ทั้งยังพยายามหมุนลูกบิดประตู แต่มันล็อกเอาไว้ ชายหนุ่มจึงลองเดินไปรอบบ้าน และพยายามสอดส่องมองเข้าไปด้านในจากหน้าต่างที่เป็นบานเกล็ด

หลังจากดูจนแน่ใจว่าเจ้าของบ้านอย่างสุชาติกับอรดีไม่อยู่ที่นี่จริง ๆ จึงเดินกลับมาที่รถ

“ไอ้พี่ชาติมันไม่อยู่ครับนาย ไม่มีใครอยู่เลย” เขารายงานผู้เป็นนายขณะปิดประตูรถ

“งั้นก็กลับกันก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่” อนันตชัยเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ

เมื่อรถเคลื่อนออกจากหน้าบ้านของสุชาติไปได้ไม่นานนัก อนันตชัยก็เปรยขึ้นว่า

“ได้ยินว่าชาติกับเมียมีลูกสาวด้วยนี่...ใช่ไหม”

“ครับ เป็นลูกติดของพี่ชาติ พี่อรเป็นแม่เลี้ยง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะโตแล้วนะครับนาย รู้สึกว่าจะเรียนม.ปลายหรือมหาลัยแล้วนี่แหละ ผมก็ไม่แน่ใจนัก เพราะพี่ชาติไม่ค่อยให้ลูกสาวกลับมาที่บ้าน ส่วนใหญ่จะให้อยู่หอใกล้โรงเรียนมากกว่า”

อนันตชัยไม่ได้พูดอะไร แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นว่ามุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเพียงเล็กน้อย ราวกับว่ารู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว เพียงแต่เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจเท่านั้น

“ถามจริง! เฮียวัชเลี้ยงต้อยหรือวะไอ้น้ำ” ศุภสิทธิ์ทำตาโตราวกับไม่เชื่อหู ทุกคนในที่นั้นก็เช่นกัน

“อ้าว แล้วคุณเปิ้ลล่ะ ถ้าคุณเปิ้ลรู้ขึ้นมาจะทำยังไง” จันทร์จิราเอ่ยขึ้นเบา ๆ นราเทพเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วจึงรีบพูดดักคอไว้ว่า

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณเปิ้ลล่ะพี่จุ๋ม เขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย อีกอย่างนะ เรื่องนี้ไม่ต้องเอาไปเล่าให้คนนอกฟังด้วย เดี๋ยววันไหนถ้าคุณเปิ้ลมาแล้วเห็นเฮียกระหนุงกระหนิงกับน้องทับทิม เขาก็คงรู้เองนั่นแหละว่าอะไรเป็นอะไร”

“จะไม่ได้เป็นอะไรกันได้ยังไงวะไอ้น้ำ ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าเฮียน่ะสนิทกับคุณเปิ้ลแค่ไหน และตั้งแต่พวกเราทำงานที่นี่มา เคยเห็นเฮียสนิทกับผู้หญิงคนไหนนอกจากคุณเปิ้ลไหมล่ะ” จันทร์จิราแย้งขึ้น

“เขาเรียกว่าสนิทกันตามประสาคนทำธุรกิจไงครับคุณพี่ เฮียจ้างสำนักงานบัญชีของคุณเปิ้ลให้ดูแลเรื่องบัญชีกับภาษีของบริษัทให้ เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนกันแค่นั้นเอง เรื่องของเฮียใครจะรู้ดีไปกว่าผมเล่า” นราเทพตบอกของตนเองอย่างโอ้อวด แต่ในใจลอบยินดีที่เรื่องนี้จะต้องถูกแพร่กระจายออกไปทั่วฟาร์มตามแผนที่วางไว้แน่

เขารู้ว่าจันทร์จิราต้องโทรศัพท์ไปรายงานเรื่องของทับทิมให้ปรีญาดาทราบแน่นอน เพราะปรีญาดาจงใจตีสนิทกับจันทร์จิราด้วยของฝากมีราคาต่าง ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายคอยรายงานเรื่องของนวัชให้รู้

นวัชเองใช่ว่าจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่เจ้านายทำปล่อยผ่านเพราะขี้เกียจสนใจเรื่องหยุมหยิม อีกทั้งกิจวัตรประจำวันของนวัชก็ไม่มีอะไรมากมาย ชีวิตมีแต่บ้านกับบ่อปลาแสนบุศย์ นวัชจึงปิดตาข้างหนึ่ง ทำทีเป็นว่าไม่รับรู้เรื่องที่ลูกน้องขายตนให้คนนอก แต่พอปล่อยไว้ ปรีญาดาก็ยิ่งได้ใจ นวัชจึงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเขี่ยอีกฝ่ายไปให้พ้นทาง นราเทพทำงานกับนวัชมานานตั้งแต่เมื่อครั้งที่เจ้านายยังเป็นทนายปราบต์ จึงรู้นิสัยใจคอของผู้เป็นนายดี

นวัชไม่ใช่คนโง่ แต่เป็นคนที่อดทนอดกลั้นเป็นเลิศ ทั้งยังเก่งเรื่องการวางแผนตลบหลังคนได้อย่างเจ็บแสบที่สุด

ถ้าปรีญาดาไม่ล้ำเส้นนวัชมากเกินไป แผนนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น และทับทิมก็ไม่ต้องเป็นไม้กันหมาให้เจ้านาย 

เรื่องล้ำเส้นที่ว่า หากเป็นคนอื่นคงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่สำหรับนวัช เจ้านายของเขาแล้ว ถือว่ามากเกินไปอยู่ดี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ปรีญาดาเข้าไปนั่งรอนวัชในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสองโดยไม่ได้รับอนุญาต รวมไปถึงเรื่องที่หญิงสาวนัดเจ้านายของเขาไปกินข้าวที่ร้านอาหารในโรงแรมห้าดาวที่อยู่ในตัวเมือง โดยไม่ได้บอกล่วงหน้าว่ามื้อนั้นมีบิดามารดา และพี่ชายของปรีญาดาไปร่วมโต๊ะด้วย ซึ่งการทำแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับมัดมือชกเลยแม้แต่น้อย

นวัชพาทับทิมเดินดูบ่อปลาต่าง ๆ ที่ตนลงทุนลงแรงมาร่วมห้าปี เขาศึกษาเรื่องการเลี้ยงปลาทับทิมกับปลากะพงมาสองปีเต็ม กว่าจะลงมือทำอย่างจริงจัง โดยที่ขณะนั้นเขายังเปิดสำนักงานทนายความ และทำงานเป็นที่ปรึกษากฎหมายให้เสี่ยกวง บิดาของตนอยู่ 

“ที่นี่เลี้ยงปลาอะไรบ้างคะ” ทับทิมมองดูปลาในบ่ออย่างสนใจ จะว่าไปแล้วขนาดของมันเทียบเท่าสระว่ายน้ำได้เลยทีเดียว ปลานับร้อยนับพันแหวกว่ายอยู่ในน้ำดูแล้วช่างละลานตา

“ตอนนี้ยังมีแค่ปลาทับทิมกับปลากะพงน่ะ” นวัชตอบด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ จะไม่ให้เขาภูมิใจกับมันได้อย่างไร กว่าบ่อปลาแสนบุศย์จะมาถึงจุดนี้ได้ ไม่ง่ายเลย

“แสดงว่าอนาคตอาจมีปลาชนิดอื่นอีกใช่ไหมคะ” เธอถามพลางขยับหมวกให้เข้าที่ เพราะหมวกใบนี้ใหญ่กว่าศีรษะของหญิงสาว มันจึงรั้งลงมาปิดตาของเธออยู่เรื่อย นวัชเห็นอย่างนั้นจึงขยับเข้าไปใกล้ แก้ปมเชือกที่ผูกใต้ปลายคางของเธอออกเพื่อจะมัดให้แน่นกว่าเดิม แต่ทับทิมคงตกใจกับการกระทำของเขา จึงเผลอก้าวถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ

“อยู่เฉย ๆ ก่อน เฮียจะผูกเชือกให้ใหม่ มันจะได้ไม่หล่นมาปิดตาเราอีก เงยหน้าขึ้นหน่อยสิ”

ทับทิมเงยหน้าขึ้นตามคำสั่งของเขา แต่กลับไม่กล้าสบตาด้วย ดวงตากลมโตมองไปทางอื่น แววตามีความประหม่าขัดเขินอย่างที่หญิงสาวทั่วไปควรจะมีเสียที นวัชเห็นแล้วได้แต่ลอบยิ้ม ขณะเดียวกันก็ลอบสังเกตท่าทางของลูกน้องในฟาร์มไปด้วย

ซึ่งแน่นอนว่าการกระทำของผู้เป็นเจ้านายกับหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่ง ล้วนอยู่ในสายตาของลูกจ้างทุกคน นวัชคิดว่าไม่เกินวันพรุ่งนี้ ข่าวเรื่องที่เขาพาเด็กสาวมาที่บ่อปลาแสนบุศย์คงกระจายไปทั่ว

แต่แล้วกลับมีเสียงหนึ่งดังลอดมาเข้าหูของเขา

“เอ๊ะ นั่นใช่ลูกสาวพี่ชาติรึเปล่าวะ พี่สุชาติกับเจ๊อรน่ะ”