บทที่ 3 เด็กเฮียวัช - 70% -

และไม่ใช่แค่เขาที่ได้ยิน ทับทิมก็ได้ยินเช่นเดียวกัน เพราะหญิงสาวหันไปทางคนพูดทันที เธอเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้ชายคนนั้น แล้วถามว่า

“อ้าวอายิ่ง ทำงานที่นี่เหมือนกันหรือ”

“ทำมาเป็นปีแล้ว ว่าแต่เอ็งเถอะมาทำอะไรที่นี่” ยิ่งยงถาม หากแต่สายตากลับมองที่เจ้านายของตนอย่างเกรงใจ

“หนูก็จะมาทำงานที่นี่เหมือนกัน เฮียวัชกำลังพาเดินดูรอบ ๆ ว่ามีอะไรบ้างน่ะ” เธอเงยหน้ามองนวัชพร้อมกับยิ้มแป้น นวัชยิ้มตอบ แล้วหันไปพยักหน้าให้ยิ่งยง จากนั้นจึงพาทับทิมเดินต่อ

หลังจากเดินผ่านไปประมาณสามบ่อ นวัชสังเกตเห็นทับทิมขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายครุ่นคิดบางอย่าง จึงถามไปว่า

“ทำไมหรือ สงสัยอะไร”

“หนูสังเกตว่าปลาในบ่อจะตัวเท่ากันหมดเลย ตอนแรกหนูนึกว่าในแต่ละบ่อจะมีทั้งตัวเล็กตัวใหญ่ปนกันเสียอีก”

“ที่นี่ก็เหมือนฟาร์มเลี้ยงปลาทั่วไปนั่นแหละ จะลงปลาเป็นล็อตน่ะ แต่ละล็อตจะอายุเท่ากันทั้งหมด เพราะตอนที่สั่งซื้อลูกปลาเข้ามาก็จะเอาตัวที่มีอายุครบหนึ่งเดือนแล้ว ถึงจะเอามาปล่อยลงบ่อได้” นวัชอธิบายให้ฟังอย่างใจเย็น

“แล้วกว่าปลาจะโตเท่านี้ต้องเลี้ยงกี่เดือนหรือคะ”

“ประมาณสี่ห้าเดือนถึงจะเริ่มใช้อวนจับปลาทั้งหมดขึ้นมา เห็นบ่อนั้นไหม นั่นแหละ คนงานกำลังคัดแยกปลาอยู่ ลองเดินไปดูก็ได้” เขาชี้ไปยังบ่อที่อยู่ถัดไป ก่อนจะเดินนำเธอไปตรงนั้น เมื่อทั้งคู่เดินไปถึง ทับทิมเห็นคนงานที่ลงไปคัดแยกปลาในบ่อสามารถยืนได้สบาย ๆ เพราะน้ำสูงแค่ระดับเอว หญิงสาวก็ถามยิ้ม ๆ ว่า

“น้ำในบ่อสูงแค่เอวเองหรือคะ หนูนึกว่าจะลึกกว่านี้เสียอีก”

“ใช่ ความลึกระดับนี้กำลังพอดีสำหรับการเลี้ยงปลาพวกนี้น่ะ ลึกมากไปก็ไม่ดี ตื้นมากไปก็ไม่ได้ นั่นเขากำลังคัดปลาตามน้ำหนัก ตัวไหนไม่ถึงหนึ่งกิโลก็แยกไว้ตะกร้าหนึ่ง ตัวไหนเกินหนึ่งกิโลก็แยกไว้อีกตะกร้าหนึ่ง เพราะตอนขาย ราคาจะต่างกัน” นวัชยืนมองเหล่าคนงานที่กำลังคัดแยกปลา ตะกร้าที่ใส่ปลาไว้เต็มแล้วจะถูกนำมาวางไว้บนสันบ่อ ชายหนุ่มจึงพาทับทิมเดินไปดูใกล้ ๆ

“ตะกร้านี้แต่ละตัวไม่ถึงหนึ่งกิโล” นวัชเอ่ยอย่างมั่นใจ

“เฮียรู้ได้ยังไงคะ หนูว่ามันตัวใหญ่จะตายไป น่าจะเกินหนึ่งกิโลนะ” ทับทิมอดแย้งไม่ได้ เพราะปลาทับทิมในตะกร้าตัวใหญ่กว่าฝ่ามือของตนเสียอีก

“เรื่องแบบนี้ต้องอาศัยความชำนาญ เฮียทำฟาร์มปลามาห้าปีแล้ว มองแค่นี้ก็รู้ ยิ่งพวกคนงานที่ทำหน้าที่คัดแยก แค่เขาจับปลาขึ้นมาถือในมือ เขาก็รู้แล้วว่าเกินหรือไม่เกิน” นวัชพาเธอเดินต่อไปบ่อข้างหน้า เพราะเขารู้ดีว่าการมายืนมองลูกน้องทำงานแบบนี้ อาจทำให้พวกคนงานเกร็ง หรือวางตัวไม่ถูกได้

“เมื่อกี้เฮียบอกว่าซื้อลูกปลามาจากที่อื่น ก็แสดงว่าจะมีฟาร์มที่เพาะพันธุ์ปลาพวกนี้ขายต่างหากใช่ไหมคะ”

นวัชยิ้มกับความช่างสังเกตของหญิงสาว การที่เธอถามนั่นถามนี่ไปตลอดทาง ย่อมหมายความว่าเธอเอาใจใส่กับงานตรงหน้า ไม่ได้ฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเหมือนผู้ใหญ่บางคนที่ปากบอกว่ามาดูงาน แต่กลับไม่ได้ประโยชน์อะไรเข้าหัวกลับไปเลย

“ใช่ จะมีฟาร์มสำหรับเพาะพันธุ์ปลาโดยเฉพาะ ไม่ใช่แค่เพาะพันธุ์เท่านั้นนะ แต่เขาจะมีผู้เชี่ยวชาญเรื่องนี้โดยตรงมาพัฒนาสายพันธุ์ของปลาว่าพันธุ์ไหนแข็งแรงและดีที่สุด ทั้งวิเคราะห์วิจัยอะไรกันเยอะแยะไปหมด เขาจะเพาะตั้งแต่ยังเป็นลูกปลาตัวเล็ก ๆ เท่าลูกอ๊อด เลี้ยงจนอายุได้หนึ่งเดือนถึงจะขายต่อมาให้เราได้”

นวัชเอ่ยจบจึงก้มลงมองคนตรงหน้า เห็นเธอเงยหน้าจ้องเขาตาแป๋วอยู่พอดี จึงเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

“เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ หนูแค่รู้สึกว่าเหมือนมาทัศนศึกษาแล้วมีวิทยากรมาบรรยายให้ฟังเลย เพลินดีค่ะ อุ๊ย! อยู่เฉย ๆ สิถุงทอง อย่าดิ้นไปดิ้นมา” หญิงสาวนำกระเป๋าผ้าขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแล้วรูดซิปออกจนสุด จากที่ก่อนหน้านี้เธอรูดซิปไว้เพียงครึ่งเดียวเพราะกลัวเจ้าแมวน้อยจะหายใจไม่ออก

“มันคงร้อนละมั้ง ถ้างั้นกลับไปที่สำนักงานกันก่อนดีกว่า จะได้คุยว่าเราจะทำอะไรได้บ้าง” นวัชพาทับทิมเดินกลับทางเดิม ทั้งที่พาหญิงสาวมาดูได้เพียงครึ่งทางเท่านั้น แต่เพราะแดดร้อนจัดเกินไป อีกทั้งบ่อถัดไปก็ไม่มีอะไรต่างกันมากนัก จึงคิดว่าควรจะกลับไปคุยเรื่องการว่าจ้างได้แล้ว

ทั้งคู่เดินมาถึงสำนักงานในเวลาต่อมา หลังจากเปิดประตูออฟฟิศเข้าไปแล้ว ทับทิมจึงเพิ่งนึกได้ว่าตนยังสวมหมวกคาวบอยของนวัชอยู่ จึงใช้มือข้างหนึ่งแกะเชือกที่ผูกไว้ใต้คาง ส่วนมืออีกข้างอุ้มกระเป๋าที่มีเจ้าถุงทองอยู่ในนั้น

นวัชเห็นพนักงานทุกคนมองมาทางตนกับทับทิมเป็นตาเดียว นราเทพไม่อยู่แล้วเพราะเขาใช้ให้ไปทำธุระบางอย่าง เขาถือโอกาสที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจ ยกมือขึ้นแกะเชือกใต้คางให้หญิงสาว และถอดหมวกออกให้ด้วยตนเอง จากนั้นก็เอ่ยประโยคที่ทำให้บรรดาพนักงานต้องเบิกตากว้าง

“ขึ้นไปนั่งตากแอร์บนห้องทำงานเฮียก่อนดีกว่า จะได้คุยเรื่องงานกันด้วย” เอ่ยจบก็เดินขึ้นบันไดไป โดยมีหญิงสาวหน้าใสเดินตามอยู่ด้านหลังอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวใด ๆ ทั้งสิ้น

คล้อยหลังทั้งคู่แล้ว จันทร์จิรารีบเลื่อนเก้าอี้ไปหาวรวีย์ที่โต๊ะทันที 

“แกเห็นเหมือนกันใช่ไหมยายวี เฮียพาน้องคนนั้นขึ้นห้องทำงานด้วย”

วรวีย์พยักหน้าราวกับไม่เชื่อสายตาเช่นกัน เพราะทุกคนที่นี่ต่างรู้กันดีว่า คนที่จะเข้าออกห้องทำงานของนวัชได้นั้น มีเพียงนราเทพคนเดียว ต่อให้เป็นลูกค้าคนสำคัญ หรือผู้หลักผู้ใหญ่ที่มาเยี่ยมเยือน นวัชจะรับรองแขกที่ห้องประชุมเท่านั้น รวมถึงการสัมภาษณ์งานก็เช่นกัน 

ตอนนั้นที่ปรีญาดาถือวิสาสะขึ้นไปรอนวัชบนห้องทำงาน ชายหนุ่มยังเชิญอีกฝ่ายให้ลงมาคุยกันที่ห้องประชุมด้วยซ้ำ และเมื่อปรีญาดากลับไป พวกตนจึงถูกเจ้านายตำหนิทันที โทษฐานที่ปล่อยให้คนนอกขึ้นไปยุ่มย่ามในห้องส่วนตัว

แต่กับผู้หญิงที่ชื่อทับทิมคนนี้ เจ้านายกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนด้วยตนเอง!

“ก็พี่น้ำบอกว่าเด็กเฮีย เฮียจะชวนขึ้นห้องไปคุยกันสองต่อสองก็ไม่เห็นแปลกเลย” ขวัญอุษา พนักงานฝ่ายการตลาดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่วรวีย์ฟังแล้วกลับยกมือขึ้นทาบอกพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ

“นี่ยายขวัญ คำพูดหล่อนน่ะฟังแล้วชวนให้หวาดเสียวจริงเชียว”

หลายคนพากันหัวเราะคิกคักเบา ๆ กับประโยคชวนคิดลึกของขวัญอุษา เท่านั้นยังไม่พอ เจ้าตัวยังป้องปากเอ่ยทีเล่นทีจริงอีกว่า “ขวัญว่านะ เฮียคบกับคนอายุน้อยกว่ามาก ๆ แบบนี้แหละดีแล้ว ชีวิตจะได้มีสีสันเวลามีเด็กสาว ๆ มาออดอ้อนเอาใจ ขวัญว่าแล้วเชียว ว่าผู้ชายเงียบ ๆ อย่างเฮียน่ะ ถ้าจะมีแฟนก็ต้องน่ารักใส ๆ แบบนี้แหละ ถึงจะเข้ากัน”

“แต่พี่สงสารคุณเปิ้ลน่ะสิ ใคร ๆ เขาก็คิดว่าเฮียกับคุณเปิ้ลเป็นแฟนกันทั้งนั้นแหละ” จันทร์จิราถอนหายใจราวกับกลัดกลุ้มแทนคนที่พูดถึง แต่ขวัญอุษาก็แย้งขึ้นอย่างอดไม่ได้

“ใคร ๆ ที่พี่จุ๋มว่าน่ะคือใครบ้างล่ะ ขวัญคนหนึ่งละที่ไม่เคยคิด เพราะไม่ว่าจะมองยังไง เฮียก็ไม่ได้คิดอะไรกับคุณเปิ้ลเลยสักนิด”