บทที่ 3 เด็กเฮียวัช - 100% -

“ถ้าไม่เคยคิด แล้วทำไมถึงคบหาไปไหนมาไหนด้วยกันตั้งหลายปี มันจะเป็นไปได้หรือวะแกที่เฮียจะไม่เคยคิดอะไรกับคุณเปิ้ลเลย” จันทร์จิราเข้าข้างปรีญาดาเต็มที่ เพราะเชียร์คู่นี้ อยากให้ปรีญาดาลงเอยกับเจ้านายของตน

ขวัญอุษาทำทีเป็นถอนหายใจเสียงดัง จนจันทร์จิราหันมามองค้อน 

“เจ๊จุ๋มขา จำไม่ได้หรือว่าเฮียน่ะเคยบอกกับพวกเราไว้ว่ายังไง เฮียบอกว่าคุณเปิ้ลเป็นเพื่อน ตอนขวัญมาทำงานที่นี่ใหม่ ๆ ขวัญยังเคยถามพี่น้ำว่าทำไมที่นี่ไม่มีแผนกบัญชี พี่น้ำก็บอกว่าเฮียอยากช่วยอุดหนุนกิจการของเพื่อนเท่านั้นเอง และอีกอย่างนะ พี่น้ำยังบอกด้วยว่าเฮียไม่เคยพาคุณเปิ้ลไปที่บ้านเลย มีแต่คุณเปิ้ลนั่นแหละที่ขับรถไปหาเฮียถึงบ้าน แล้วก็มีอีกหลายเรื่องเลยละ แต่ขวัญขี้เกียจเล่า เดี๋ยวพี่น้ำจะด่าเอาที่ขวัญเอาเรื่องเจ้านายมาเม้าท์น่ะ”

ทุกคนในที่นั้นล้วนเชื่อคำที่ขวัญอุษาหยิบขึ้นมาเล่า เพราะเจ้าตัวเป็นน้องสาวของนราเทพ และนราเทพก็เป็นมือขวาคนสำคัญของนวัช มีเพียงจันทร์จิราที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยราวกับไม่อยากยอมรับเรื่องเหล่านั้นสักเท่าไร

เมื่อจันทร์จิราเลื่อนเก้าอี้กลับมานั่งที่โต๊ะของตนได้ หญิงสาวจึงส่งข้อความไปรายงานให้ปรีญาดาทราบเรื่องทันที ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

ในห้องทำงานของนวัชมีโต๊ะตัวใหญ่หนึ่งตัวคล้ายกับโต๊ะประชุมที่อยู่ชั้นล่าง บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารวางซ้อนกันไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่ทั้งที่โต๊ะกว้างถึงเพียงนี้ เก้าอี้กลับมีเพียงแค่ตัวเดียว เพราะเขาไม่เคยคิดจะใช้ห้องนี้ไว้รับแขก ชายหนุ่มจึงให้ทับทิมนั่งเก้าอี้ของตน ส่วนเขาก็เบี่ยงสะโพกขึ้นนั่งบนโต๊ะแทน

“เท่าที่เดินดูในฟาร์ม คิดว่าเป็นยังไงบ้าง อยากจะทำงานที่นี่รึเปล่า” เขาถามคนที่นั่งอุ้มแมวไว้บนตัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกับพยักหน้าหลายครั้ง

“อยากทำค่ะ หนูว่าที่นี่เป็นระบบดี ต่างจากที่หนูคิดไว้เยอะเลย ตอนแรกหนูคิดว่าบ่อปลาจะเป็นเหมือนสระน้ำที่มีปลาเลี้ยงไว้ทั่วไปเหมือนสระน้ำตามทุ่งนาเสียอีก แล้ว...เฮียจะให้หนูทำอะไรบ้างคะ”

“ตอนแรกคิดว่าจะให้ดูพวกเอกสารทั่ว ๆ ไปแล้วก็คอยช่วยพวกพี่ ๆ ข้างล่างเขาทำงานน่ะ แต่เราบอกว่าเรียนบัญชีมา เฮียก็เลยคิดว่าคงจะให้มาช่วยดูบัญชีของที่นี่หน่อย” 

นวัชบอกรายละเอียดและขอบเขตงานบัญชีที่ให้สำนักงานบัญชีของปรีญาดาดูแลให้อยู่ว่ามีอะไรบ้าง แต่ทับทิมฟังจบแล้วกลับมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย จึงถามว่า

“ทำไมล่ะ กลัวหรือ” 

เธอพยักหน้าช้า ๆ “หนูกลัวทำพลาดค่ะ เพราะอย่างที่เคยบอกเฮียไปว่าหนูยังไม่เคยลงมือทำงานบัญชีจริง ๆ จัง ๆ มาก่อน ถ้าเกิดหนูทำผิดขึ้นมา มันต้องแย่แน่ ๆ เลย”

“ในช่วงแรกเฮียจะให้ทับทิมศึกษาบัญชีเดือนที่ผ่านมาของบริษัทไปก่อน เพราะเดือนสองเดือนนี้เฮียจะยังจ้างสำนักงานบัญชีทำให้อยู่ แล้วเราก็ฝึกเอาจากตรงนั้น เทอมหน้าต้องหาที่ฝึกงานใช่ไหม ก็มาทำที่นี่เสียเลย เฮียให้เงินเดือน ไม่ได้ให้ทำเปล่า ๆ”

หญิงสาวได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มกว้าง ยกมือไหว้เขาด้วยความดีใจ “ขอบคุณค่ะเฮีย”

“เริ่มงานได้พรุ่งนี้เลยไหม” เขาถาม เธอพยักหน้าตอบว่า 

“พรุ่งนี้ได้เลยค่ะ” ทับทิมยิ้มไม่หุบ เวลาเธอยิ้ม แววตาจะเป็นประกาย พวงแก้มของเธอจะขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย ทำให้เขาอดมองนานหน่อยไม่ได้ เธออายุเพียงยี่สิบปี ห่างจากเขาเกินหนึ่งรอบ เขาคิดว่าทับทิมคงเห็นเขาเป็นผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่ง ไม่คิดกับเขาในเชิงชู้สาวแน่นอน ไม่อย่างนั้นการกระทำหลายอย่างของเขาในวันนี้ที่แสร้งทำขึ้นเพื่อตบตาคนอื่น เธอคงคิดมาก หรือเผ่นแน่บไปแล้ว คงไม่เดินตามเขาต้อย ๆ ขึ้นมาที่ห้องทำงานเป็นแน่

“ทำไมเฮียถึงจะเลิกจ้างสำนักงานบัญชีล่ะคะ” จู่ ๆ ทับทิมก็ถามเขาเรื่องนี้

“ไม่ดีหรือ เราจะได้มีงานทำไง” เขาพูดยิ้ม ๆ ก่อนจะเอ่ยไปตามตรงว่า

“บ่อปลาแสนบุศย์อยู่มาห้าปีแล้ว ควรจะมีแผนกบัญชีเป็นของตัวเองสักที ทุกอย่างมันจะได้เป็นระบบระเบียบมากขึ้น เราโชคดีนะเนี่ยทับทิม ถือว่าเป็นผู้บุกเบิกแผนกบัญชีของที่นี่เลย”

นวัชละเว้นเรื่องที่ตนต้องการตีตัวออกหากจากปรีญาดาไว้ ไม่เล่าให้ทับทิมฟังเพราะคิดว่าไม่จำเป็น แต่เรื่องที่เขาคิดจะมีแผนกบัญชีในบริษัทขึ้นนั้น เขาคิดมานานแล้ว

เสียงโทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มดังขึ้น นวัชมองหมายเลขสิบตัวที่ปรากฏบนหน้าจอจึงลองกดรับสาย เพราะคิดว่าหากเป็นพวกมิจฉาชีพจะได้บล็อกเบอร์นี้เอาไว้ ทว่าปลายสายกลับเป็นคนที่เขาคาดไม่ถึง

นวัชลอบมองทับทิมก่อนจะเดินไปคุยโทรศัพท์ใกล้กับหน้าต่างที่ตรงกับคอมเพรสเซอร์แอร์ เขาเปิดหน้าต่างออกจนเสียงของมันดังเข้ามาในห้อง กดเสียงพูดให้เบาลงโดยอาศัยเสียงจากภายนอกกลบเสียงของตนไว้เพื่อไม่ให้หญิงสาวได้ยิน

ชายหนุ่มคุยไป สองตาก็เผลอมองคนที่เอาลูกแมวมาวางบนโต๊ะแล้วหยอกเย้าเล่นกับมันอย่างไม่วางตา แต่พอเวลาที่ทับทิมหันหน้ามา เขากลับต้องเสมองไปทางอื่นอย่างแนบเนียน

นวัชคุยกับปลายสายเกือบครึ่งชั่วโมงจึงกดวาง เขามอง “ภาระ” ที่ใครบางคนฝากฝังเอาไว้เมื่อครู่แล้วได้แต่ถอนหายใจแผ่ว จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะตอนนี้ทับทิมไม่มีใครให้พึ่งพา ยังดีที่หญิงสาวบรรลุนิติภาวะแล้ว มิเช่นนั้นเขาคงต้องอยู่ในฐานะผู้ปกครองของเธอแน่นอน

ชายหนุ่มปิดหน้าต่างแล้วเดินมานั่งบนขอบโต๊ะที่เดิม ทับทิมเห็นเขาคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วจึงถามว่า

“พรุ่งนี้หนูมา ก็นั่งทำงานข้างล่างเลยใช่ไหมคะ แล้วหนูต้องนั่งตรงไหน”

นวัชได้ยินคำถามก็นิ่งไป เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบไปว่า “ที่นี่! นั่งทำงานในห้องเฮียนี่แหละ”

ทับทิมเลิกคิ้วขึ้น ทำตาโต “หา! ในห้องนี้หรือคะ” 

เธอหันมองไปรอบห้อง นอกจากโต๊ะตัวใหญ่ตัวนี้กับเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ ห้องทำงานของเขาก็มีแต่ตู้เก็บเอกสาร และตู้หนังสือวางเรียงกันเป็นตับจนแทบจะเป็นห้องสมุดขนาดย่อมแล้ว

“ใช่ ห้องนี้แหละ เพราะข้างล่างไม่มีที่ว่างแล้ว เดี๋ยววันนี้เฮียจะให้ลูกน้องเอาโต๊ะทำงานกับเก้าอี้มาวางไว้ให้” เขาหลบตาไม่มองเธอ แต่เบนสายตาไปมองลูกแมวตัวสีส้มที่เดินต้วมเตี้ยมใช้จมูกดมสำรวจแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ ลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นในหัวทันที

“เอ่อ...เฮียวัชคะ หนูขอพาเจ้าถุงทองมาทำงานด้วยได้ไหมคะ หนูสงสารมันค่ะ ถ้าปล่อยให้อยู่บ้านตัวเดียวต้องเหงาแน่เลย หนูไม่อยากขังมันไว้ในสุ่มไก่ทั้งวันด้วย”

ตามคาด! ลางสังหรณ์ของเขาช่างแม่นยำเสียจริง