ตอนที่ 7

รวยรินอยู่ที่ปลายจมูก คุ้นชินราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจเข้าออก  

ลมตะวันตกเฉียงใต้ที่พัดมาจากมหาสมุทรอินเดีย หอบเอาความแห้งแล้งมาทับถมเอาไว้ในฤดูร้อนที่แสนทรมาน ซึ่งกระแสลมเดียวกันนี้เอง ก็ทำให้ฝนตกในฤดูหนาว ประกอบกับมีพื้นที่บางส่วนที่ปรากฏเป็นทะเลทราย กระจัดกระจายอยู่มากมาย บางครั้งก็ส่งอิทธิพลทำให้อากาศวิปริตผิดเพี้ยนจนเพาะปลูกพืชผลไม่ได้ แต่ทุกชีวิตก็พยายามปรับตัวกับความแปรปรวนของสภาพอากาศที่แห้งแล้งในตอนกลางวัน และหนาวจัดในตอนกลางคืน

          โซเฟียเลาะเลียบไปตามเส้นทางดินเล็กๆ แลเห็นแสงไฟริบหรี่เล็ดลอดออกมาจากฝาบ้านซึ่งมีรูรั่วของนอร่าห์

เมื่อเข้าไปใกล้ กระทั่งถึงหน้าประตูบ้าน

ก๊อกๆๆ…..

เธอเคาะประตู พร้อมกับส่งเสียงเรียกเบาๆ เพื่อให้เจ้าของบ้านรับรู้ถึงการมาของเธอ

          “นอร่าห์”

          โซเฟียเรียก รอฟังเสียงตอบรับของนอร่าห์อยู่ชั่วอึดใจสั้นๆ จากนั้นเสียงคลายกลอนประตูก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างของนอร่าห์ปรากฏขึ้นตรงหน้า

          “โซเฟีย” นอร่าห์เรียกชื่อของเธอ แววตาดีใจ ทักทายกันด้วยการสวมกอดเบาๆ

          หลังจากสามีของนอร่าห์จากไป นานมากแล้ว ที่หล่อนแทบไม่ได้เปิดประตูบ้านรับใคร

          “ฉันเอาขนมปังมาให้” โซเฟียยื่นขนมปังที่ถืออยู่ในมือให้กับหล่อน

นอร่าห์เอื้อมรับด้วยแววตาที่แทนคำขอบคุณ

          “ไม่น่าจะต้องลำบาก” น้ำเสียงนั้นดูเกรงใจอย่างเห็นได้ชัด

          “ไม่เป็นไร…ฉันไม่เคยลืมที่เคยเอาไข่ไก่ไปให้ซาบรีน่า”

          นอร่าห์แลเห็นประกายความสุขที่ยังฉาบฉายอยู่บนดวงหน้าของโซเฟีย บางส่วนของผิวเนื้อ ที่ซอกคอและพวงแก้มยังแดงซ่านเพราะสัมผัสที่เดลฝากเอาไว้

หล่อนยิ้มๆ ครั้นแล้วจึงกล่าวออกมาด้วยประโยคที่ทำให้โซเฟียถึงกับหน้าแดงซ่านขึ้นจากเดิม

          “เดลกลับแล้วหรือ”

          “ใช่…กลับแล้ว”

          เมื่อตอนใกล้ค่ำ นอร่าห์พบเดลเข้าโดยบังเอิญ เดลขี่ม้าผ่านมาทางหลังฟาร์มของหล่อน

โซเฟียเคยเล่าเรื่องของเดลให้นอร่าห์ฟัง ตั้งแต่รู้จักกับนอร่าห์ใหม่ๆ ทำให้หล่อนรู้เรื่องของเดล และการหายตัวไปของคีธซึ่งเป็นสามีของเธอ และยังรู้ตื้นลึกหนาบางระหว่างโซเฟียกับเดลได้ด้วยสายตาที่อ่านจิตใจของผู้หญิงด้วยกันออก แม้โซเฟียจะไม่เคยเล่าในรายละเอียด

          “เดลเป็นคนดี…” นอร่าห์เปรยขึ้นลอยๆ

          โซเฟียพอเดาออกว่านอร่าห์กำลังจะกล่าวอะไร

“เมื่อไรเธอจะใจอ่อน” นอร่าห์ออกความเห็นในฐานะเพื่อน

          “ใช่…เดลเป็นคนดี   และเขาควรจะมีอนาคตที่ดี ควรได้เจอผู้หญิงดีๆ ไม่ใช่ผู้หญิงลูกติด แถมยังมีหนี้สินล้นพ้นตัวอย่างฉัน” โซเฟียประมาณค่าตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูราวกับว่าเธอต่ำต้อยด้อยค่าสำหรับผู้ชายทุกคนที่จะเข้ามาในชีวิต

          “เธอไม่ได้ต่ำต้อยหรอกโซเฟีย…ถ้าอย่างเธอต่ำต้อย ฉันก็คงติดดิน” น้ำเสียงนั้นฟังดูเศร้า

          “ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะนอร่าห์” โซเฟียเอื้อมมือไปจับแขนหล่อน  

          “แม้จะเคยเจอเดลไม่กี่ครั้ง แต่ก็พอจะมองออกว่าเดลรักเธอจริง ฉันเชื่อว่าเดลไม่ใช่คนหัวโบราณที่จะถือสาเรื่องที่เธอมีลูกมีสามี” นอร่าห์กล่าวไปตามความรู้สึก เท่าที่ได้เคยสนทนา ก็พอจะคาดเดาได้ถึงนิสัยใจคอของเดล

          “ใช่…เดลเคยขอแต่งงานมาหลายครั้งแล้ว” โซเฟียบอก

          “เธอควรพิจารณาเขานะ” กล่าวพลางเดินนำไปที่เก้าอี้

หล่อนหยุดคิดชั่วอึดใจสั้นๆ จากนั้นจึงหันมากล่าวต่อ

          “น่าจะดีกว่า ถ้าซาบรีน่ามีพ่อ อย่าลืมว่าลูกต้องการพ่อ และอย่าคิดนาน ผู้ชายดีๆอย่างเดล ในโลกนี้มีอยู่ไม่มาก”

นอร่าห์เชียร์เดลอย่างออกหน้าออกตา  และมันทำให้โซเฟียอดถามตัวเองไม่ได้ว่าแท้ที่จริงแล้วเธอรออะไร ทั้งที่คีธก็ไม่ได้อยู่ในใจของเธออีกต่อไปแล้ว

          ระหว่างสนทนา สายตาของโซเฟียเหลือบไปเห็นชุดสีเขียวแปลกตา มีเลื่อมลายลูกไม้ ระบาย โบว์ ประดับประดาเอาไว้สวยงาม แขวนเอาไว้หน้าตู้เสื้อผ้า ท้ายเตียงนอนเก่าๆของนอร่าห์ ลักษณะของชุดที่เห็นอยู่นั้น มองอีกทีก็คล้ายชุดนอนยาว  เนื้อผ้าบางดูพลิ้วเบา สุดเซ็กซี่ แลเห็นสายคล้องไหล่เส้นบางๆ กับคอลึกแหลมลงไปถึงลิ้นปี่

นอร่าห์เหลือบมองโซเฟียที่กำลังจ้องมองชุดของหล่อนด้วยความสนใจ เข้าใจว่าโซเฟียคงแปลกใจ คงไม่คิดว่าหล่อนจะมีเสื้อผ้าที่เย้ายวนใจแบบนั้น

          “ดูเหมือนว่าเธอจะสนใจชุดของฉัน” นอร่าห์เอ่ยขึ้นลอยๆอย่างรู้ทัน

          อันที่จริงชุดนั้นถูกเก็บเอาไว้นานแล้ว หล่อนเพิ่งรื้อค้นมันออกมาจากหีบใส่ผ้า ก่อนหน้าที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นเพียงชั่วครู่

          “มันสวยดี…” โซเฟียชม ไม่กล้าถามถึงที่ไปที่มาของมัน ทั้งที่อยากรู้

          นอร่าห์เหลือบมองยิ้มๆ ยิ่งโซเฟียไม่ถาม มันทำให้หล่อนยิ่งอยากเล่าถึงความเป็นมาของมัน

          “ชุดของฉันเอง” หล่อนเฉลยให้โซเฟียหายข้องใจ  

โซเฟียทำตาโตด้วยความประหลาดใจ มองดูนอร่าห์เดินไปหยิบขวดเหล้ารัมมาจากหลังครัว หล่อนรินมันลงแก้วสองใบ ยื่นให้โซเธอ และอีกใบสำหรับตัวเอง

          “ดื่มเป็นเพื่อนกัน…เธอคงไม่รู้หรอกว่านานมากแล้ว ที่ฉันไม่ได้ดื่ม และนานแล้วที่ไม่มีคนดื่มเป็นเพื่อนฉัน”

          “เอ่อ…ฉันดื่มไม่เป็น” โซเฟียปฏิเสธทั้งสายตาเกรงใจ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว สุราไม่เคยทำให้เธอรู้สึกชอบในรสชาติอันขมปร่าของมันเลยสักครั้ง

          “ฉันเองก็ไม่ชอบรสชาติของสุรานักหรอก แต่ที่ดื่ม ก็เพราะชอบบรรยากาศและมิตรภาพในวงสุรามากกว่า”

          ทันทีที่นอร่าห์กล่าวจบ โซเฟียก็ยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกดื่มทันที

เมื่อเหล้าเข้าปาก เธอหลับตาปี๋ ราวกับว่ารสของมันขมขื่นเสียเต็มประดา ขณะที่มันเคลื่อนผ่านลงลำคอ ความร้อนผ่าวที่เคลื่อนลงไปถึงท้อง ทำให้รู้เลยว่าตับ ไต ไส้ พุงนั้นอยู่ตรงไหน ทว่า