EP.6 โลกกลม

๓

โลกกลม

เจ้าของร่างกลมกลึงในชุดพนักงานเสิร์ฟวางถาดเครื่องดื่มลงบนโต๊ะภายในครัวด้วยใบหน้าอิดโรย ตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนหล่อนนอนได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง คืนนี้ยังเป็นค่ำคืนที่หนักติดต่อกันเป็นคืนที่สาม จนเริ่มรับรู้ถึงความไม่สู้ดีของร่างกาย ขณะเดินออกมาจากครัวด้านหลัง

“ไหวไหมเทียน” สาวเสิร์ฟรุ่นพี่สังเกตกิ่งเทียนมาสักระยะ เห็นว่าวันนี้สาวรุ่นน้องคนขยันมีอาการไม่สู้ดีนัก ท่าทางอ่อนเพลียมากกว่าทุกวัน

“ไหวค่ะ แค่มึนหัวนิดหน่อย”

“ถ้าไม่ไหวบอกพี่นะ จะได้ให้คนมาเปลี่ยน อันที่จริงเทียนอยู่ช่วยในครัวก็ได้”

หญิงสาวยิ้มให้พี่ภัคด้วยความรู้สึกขอบคุณ

“ขอบคุณค่ะพี่ภัค แต่เทียนยังไหว”

กิ่งเทียนนำอาหารไปเติมให้แขกภายในงานตามปกติ เสร็จแล้วจึงยกถาดเครื่องดื่มตรงไปยังโต๊ะใกล้ๆ แต่หญิงสาวมีอันชะงักกึก เนื้อตัวเย็นเยียบเมื่อเงยหน้าขึ้นสบสายตากับคนที่ก้าวมาหยุดขวางทาง

บุรินทร์...

หัวใจดวงน้อยดิ่งวูบ ก่อนเต้นระรัวยามสบตาคู่คมของคนที่ขยับเข้ามาหยุดตรงหน้าขณะที่หล่อนยืนขาตาย

นัยน์ตาเฉี่ยวสีสนิมมีรอยยิ้มขบขันยามสบนัยน์ตาคู่งามที่เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ หล่อนคงไม่คิดว่าจะได้เจอเขาที่นี่เช่นกัน ชายหนุ่มยื่นมือออกไปหยิบแก้วไวน์จากถาดที่หญิงสาวประคองขึ้นมาจดริมฝีปาก สายตาเจิดจ้าราวจะเอ่ยไถ่ถามและชวนให้รำลึกถึงคืนหนึ่งขึ้นมาอีก

เขาจำหล่อนได้!

เจ้าของร่างเล็กชาวาบ เผลอขบเม้มเรียวปากสีหวานลำคอแห้งผากไปหมด เมื่อเขาเลิกคิ้วขึ้นหัวใจของหล่อนก็วับไหวอีกหน

แน่นอนว่าหญิงสาวไม่คิดว่าจะได้เจอกับเขาอีกแล้วในชีวิตนี้ เพราะหลังจากค่ำคืนเร่าร้อนหล่อนก็จากมาแบบไม่คิดจะทิ้งร่องรอยให้เขาได้จดจำหรือติดตามจนเจอ ทว่าก็เหมือนกับนรกชิงชังสวรรค์กลั่นแกล้ง ทำให้ได้พบกับเขาในงานของนายจ้างอย่างไม่คาดคิด

         ผ่านมาแล้วหลายเดือนกับค่ำคืนอันน่าอดสูแต่ความรู้สึกกลับบอกหล่อนว่าเรื่องนั้นเพิ่งจะเกิดขึ้นไม่นาน ใครจะคิดว่าจะได้มาเจอกับเขาที่นี่ ผู้ชายที่หล่อนภาวนาขอให้เป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ในความฝัน แต่วินาทีนี้ความจริงกลับมาตอกย้ำอีกครั้งว่าคนคนนั้นมีตัวตน!

หญิงสาวสูดลมหายใจยาวและลึก ปรับสีหน้าอันตื่นตระหนกให้กลับมาเรียบเฉย ท่าทางที่ถูกฝึกมาอยางดีถูกงัดขึ้นมาใช้หลังจากหายตกใจ แล้วบอกตนเองว่าเขาเป็นแค่คนคนหนึ่งที่หล่อนไม่เคยรู้จัก ไม่เคยพบเจอ และไม่มีวันข้องเกี่ยวด้วยอีก

แต่สำหรับบุรินทร์ ร่างกลมกลึงโดดเด่นงามสล้างในความทรงจำทำให้เขานึกถึงเรื่องราวอันยากจะลืมในค่ำคืนหนึ่ง คนที่ไม่เคยซ้ำรอยผู้หญิงชั่วคืนคนไหน กลับมีความคิดอยากได้หล่อนซ้ำอีกครั้ง...

ความคิดนั้นทำให้เจ้าตัวเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกแปลกใจตัวเอง เขาไม่เคยใช้บริการผู้หญิงคนไหนซ้ำ จบแล้วก็แยกกันไป ยกเว้นคนนี้ อะไรทำให้เขานึกอยากสานต่อคู่นอนคืนเดียวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

บางวันเขานึกถึงหล่อนแล้วนั่งรอให้หญิงสาวติดต่อกลับมาอีกครั้งอย่างไม่เข้าใจตัวเองนัก แต่จนแล้วจนรอดผู้หญิงคนนี้กลับไม่เคยติดต่อเขากลับไปเลยสักครั้ง

“คุณบูมคะ...”

         เสียงหวานๆ กับมือนุ่มที่สอดเข้ามากอดแขนแกร่งทำลายความคิดของชายหนุ่ม ทำให้เขาต้องหันไปมองเจ้าของงานเลี้ยง

กิ่งเทียนหลบสายตาไม่พอใจของอีกฝ่ายลงทันทีที่ถูกจ้องด้วยสายตาไม่เป็นมิตร หญิงสาวจึงถือโอกาสนั้นแยกตัวออกมาทันที

ดลยามองตามสาวเสิร์ฟคนสวยก่อนหันมายิ้มหวานให้บุรินทร์

“มาทำอะไรตรงนี้คะ”

“มาหาอะไรดื่ม” เขาตอบพร้อมยกแก้วไวน์ขึ้นเล็กน้อย ดลยาปัดสายตาผ่านคนที่มีตำแหน่งเป็นเพียงพนักงานเสิร์ฟวูบหนึ่งอย่างไม่พอใจ แล้วรั้งร่างสูงให้ตามตนไปอีกด้าน

“เราไปตรงนั้นดีกว่าค่ะ”

ตรงนั้นของดลยาคือกลุ่มเพื่อนไฮโซของหล่อน ชายหนุ่มนึกเบื่อหน่ายเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้อีกฝ่ายลากไป แต่ก่อนจากกันเขาไม่ลืมหันไปมองจุดที่กิ่งเทียนเดินจากไป ทันได้เห็นแผ่นหลังบอบบางของอีกฝ่ายหายออกจากบริเวณนั้นลิบๆ

หลังจากที่ทำเอาหัวใจเกือบวาย กิ่งเทียนก็รีบเดินกลับเข้าด้านใน และไม่ยอมออกไปอีกเลยจนกระทั่งงานเลี้ยงเลิกรา

หญิงสาวเปิดก๊อกน้ำล้างหน้า เสร็จแล้วจึงมองผู้หญิงที่อยู่ในกระจกเงา ทว่ากลับมีใบหน้าคมคายของบุรินทร์ติดตามมาด้วย หญิงสาวกะพริบตารัวก่อนจะส่ายหน้าอย่างไม่อยากเห็น

“ออกไปนะ!” กิ่งเทียนนึกตำหนิตนเองที่ไม่ยอมลืมเขาเสียที หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างขุ่นเคืองใจ แน่นอนว่าหล่อนลืมเรื่องคืนนั้นไม่ได้ ยิ่งมาเจอเขาอีกครั้งหลังจากผ่านเหตุการณ์นั้นก็ยิ่งย้ำเตือนว่าไม่เคยลืมผู้ชายคนแรกที่พรากพรหมจรรย์โดยที่หล่อนยินยอมพร้อมใจได้เลยสักวินาที

หญิงสาวดึงกระดาษทิชชูขึ้นมาซับน้ำบนดวงหน้าอ่อนใสของตน คิดถึงเหตุผลสำคัญที่ทำให้หล่อนทำแบบนั้นลงไป พลันริมฝีปากอิ่มก็สั่นระริก เกิดความรู้สึกน้อยใจในโชคชะตาขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เพียงวูบเดียวหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอคลองก็เหือดหาย หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ปรับสีหน้าจนเป็นปกติ กลับมาเป็นผู้หญิงเข้มแข็งอีกครั้ง ไม่ว่าจะต้องพบเจอสักกี่ปัญหา เผชิญกับสถานการณ์ร้ายๆ แค่ไหน แต่การกระทำครั้งนั้นคุ้มค่าพอจะยื้อชีวิตของผู้เลี้ยงดูหล่อนมาจนถึงวันนี้ได้ นางอำภาคือร่มโพธิ์ร่มไทรเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเด็กที่ไม่มีใครต้องการ

เมื่องานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดลูกค้าของโรงแรมที่หล่อนทำงานด้วยจบลง กิ่งเทียนจึงกลับมาถึงบ้านเกือบตีหนึ่ง ร่างอ้อนแอ้นเปิดประตูเล็กและจัดการล็อกเรียบร้อยก่อนเดินเข้าไปข้างใน จุดหมายของหล่อนคือห้องพักด้านหลังที่มีป้าอำภาอาศัยอยู่ ตั้งแต่นางป่วยหนักหญิงสาวก็ลงมานอนเป็นเพื่อนนางเพื่อจะได้ดูแลอย่างใกล้ชิด

เวลาไล่เลี่ยกัน รถหรูสีดำสนิทเคลื่อนมาหยุดบริเวณที่กิ่งเทียนเพิ่งหายเข้าไปเพียงไม่นาน ดวงตาเรียวมองบ้านสองชั้นหลังกะทัดรัดค่อนข้างเก่าบนพื้นที่ประมาณสองงานภายในซอยค่อนข้างเงียบ เขาเก็บรายละเอียดของเด็กคนนั้นจนพอใจแล้วจึงขับออกไป