#เปิ้นของเอิ้นอ้าย EP.1 เห็นเธอแล้วอยากเสียตัว [1]

วันนี้เป็นวันย้ายสำมะโนครัวเด็กในอาณัติของผม ที่ดูคล้ายจะเหมือนเมียย้ายเข้ามาอยู่กินด้วยกัน

กว่าจะยกของใส่รถกระบะที่ผมถอยมาใหม่ กว่าจะขับไปถึงห้อง ปาไปชั่วโมงครึ่ง

ไอ้เด็กเอ๋อนี่ของเยอะชิบหาย เท่าที่ดูๆ แล้วจะมีแต่พวกซีดีเกมที่ผมไม่ค่อยเล่น พวกซีจีหนักๆ ที่ต้องใช้กับคอมสเปคโหดๆ อะไรประมาณนั้น จอยเกมสีชมพูแป๋น กับโน๊ตบุ้ค หูฟังครบเซ็ต ไหนจะฟิกเกอร์ตัวการ์ตูนที่มันรีบจัดประกอบตู้แก้วด้วยตัวเองทันทีที่มาถึงห้องผมแล้วเก็บไอ้ตุ๊กตาพวกนั้นยัดใส่ตู้ไว้เป็นอนุสรณ์สถาน

กูถามคำเดียวเลยนะ

เพื่อ?

“ฟิกเกอร์ตั๋วละครเกมหมู่นี้ ตั๋วละหลายหมื่นเลยเน้อ” เธอโพล่งขึ้นมาโดยที่ผมไม่ได้ถาม พร้อมกับหันกลับมามองหน้าผมอย่างภูมิใจนำเสนอ “รวมทั้งตู้นี้ก็ประมาณสองแสนกว่าๆ ได้”

ผมที่ยืนกอดอกหน้าเข้มอยู่ถึงกับสำลักน้ำลายทันที

ไอ้เหี้ย

เหมือนเอาเงินไปละลายน้ำทิ้งเปล่าๆ เลยว่ะ ไอ้ฟิกเกอร์พวกนี้มันทำอะไรได้? นอกจากมีหน้าที่โชว์เด่นหราอยู่หน้าตู้จอแก้ว

แล้วที่สำคัญมาบอกกูทำไม เพื่ออะไร? หรืออยากอวดรวยใส่กู?

“มึงจะบอกว่ามึงรวยว่างั้นเถอะ”

“เปล่าเน้อ ป้ออ้ายรวย” โอเค กูว่ากูชักอยากถีบตูดอีเด็กเวรนี่ล่ะ “นี่ห้องของอ้ายใช่ก๋า หมู่เฮาแยกห้องนอนกันกับเปิ้นใช่ป่าว”

ยัยหมากระเป๋าพูดพลางสอดส่องมองไปรอบๆ ห้องที่คับแคบ อาจจะแคบกว่าบ้านเธอเล็กน้อย เพราะเงินเดือนที่ได้จากงานสีเทาผมก็ไม่ได้หรูอะไรมาก พอให้มีที่ซุกหัวนอนกับมีข้าวแดก แล้วก็เลี้ยงเด็กเวรได้อีกสักคนนึงก็พอแล้ว

เอาเป็นว่าแม่งไม่ใช่ธุระกงการอะไรของผมที่ต้องมาดูแลไอ้เด็กเอ๋อนี่ด้วยซ้ำ

“ใช่ ทำไม” ผมคิดในใจเล่นๆ เพราะว่านานๆ ทีจะได้คุยกับผู้หญิงที่ไม่กลัวผมแบบนี้ ลองหยอดสักหน่อยจะเป็นไรไป “หรืออยากนอนร่วมเตียงเดียวกับกู?”

เชี่ย

หยอดเองละอายปากเอง งี้ก็มีด้วย

“อ๋า... ตัวเปิ้นใหญ่ยังกะหมี อ้ายโดนเบียดตกตายแน่นอน” แต่ดูมันตอบดิ ไอ้เวรเอ้ย “นี่อ้ายกะจะตี้ก่อนที่จะย้ายมา แต่เพราะเปิ้นรีบมาเหมือนรีบไปตายที่ไหน งั้นอ้ายขออนุญาตเก็บตัวปั้มเวลก่อนเน้อเจ้า”

“ห้ะ” กูฟังไม่ทัน เอาตามตรงเลยนะ “มึงไล่กูเหรอ?”

ยัยหมากระเป๋าพยักหน้าหงึกหงัก

“...” ไอ้

“เปิ้นจะไปอาบน้ำก่อนก็ได้เน้อ ตัวเปิ้นเหม็นยาเส้นมากเลย เดี๋ยวเปิ้นอาบเสร็จ สักชั่วโมงกว่าๆ อ้ายจะไปอาบต่อ”

“...”

“เล่นเกมก่อนนะเจ้า บ๊ายบาย”

ปึง

แล้วก็จบที่มันปิดประตูใส่หน้าผมอย่างไม่ใยดีว่าผมคือเจ้าของบ้าน แล้วมันก็แค่ผู้อยู่อาศัย

ผู้หญิงอะไรวะเนี่ย ทำตัวเหมือนหมากระเป๋าที่ดีแต่เห่าอวดเก่งไปเรื่อยจริงๆ โคตรน่าหงุดหงิดเลย สรุปว่าผมหวังอะไรจากความน่ารักจิ้มลิ้ม แถมทรงโตของมันได้วะ เพราะนอกจากไอ้สองอย่างนั่นแล้ว แม่งก็ไม่เห็นจะมีเหี้ยอะไรที่น่าดึงดูดเลย

เสียอารมณ์

บอกตัวกูเหม็นนัก กูไม่อาบแม่งเลย อยู่อย่างงี้ล่ะไอ้เวร

ผมกระดิกตีนดูดบุหรี่กดมือถือเลื่อนดูผู้หญิงหน้าเฟสไปเรื่อยจนเวลาผ่านไปชั่วโมงครึ่ง ไอ้ตัวแสบก็เปิดประตูเดินออกมาจากห้องนอนตัวเอง

ผมแหงนคอขึ้นไปมอง ในขณะที่ยกขาขึ้นไขว่ห้าง พ่นควันมะเร็งออกมาเป็นวงกว้าง

“!!”

แต่ก็แทบจะสำลักควันในวินาทีนั้น เมื่อเห็นว่าไอ้เอ๋อนั่น

เดินออกมาโดยที่ใส่แค่ชุดชั้นใน!

ไม่รู้ว่าแม่งเป็นผู้หญิงที่ซื่อบื้อหรือโง่กันแน่ ยัยเด็กตัวเตี้ยนั่นเดินโทงเทงไปมาด้วยสภาพกึ่งเปลือยโดยไม่อายฟ้าอายดิน คว้าผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่ข้างหน้าประตูห้องน้ำ ซึ่งพอมันหันขวับมามองทางนี้ ผมก็รีบหลบใบหน้าหนีไปทางอื่นทันที

ตึกตัก ตึกตัก

เหี้ย ใจเต้นหนึบหนับเหมือนชายฉกรรจ์เพิ่งเจอกับเรือนร่างของเด็กสาววัยแรกแย้มเป็นครั้งแรกยังไงยังงั้นเลยว่ะ (ซึ่งแม่งก็จริงอยู่ส่วนนึง)

ไม่มีสุ้มเสียงใดๆ ออกมาจากปากของไอ้ตัวแสบ ผมได้ยินแค่เพียงเสียงเปิดประตูห้องน้ำ พร้อมกับร่างเกือบโป๊ของเธอจะก้าวตัวปลิวเข้าไป ก่อนที่เสียงซ่าของน้ำจากฝักบัวจะดังตามมา

ห่าเอ้ย ผมช็อก

ไอ้เด็กนี่มันบ้าปะวะ ไม่ว่าเธอจะมองผมเป็นอากาศหรือไม่ใช่ผู้ชายยังไงก็ตาม แต่ยังไงกูก็คือผู้ชายทั้งแท่งนะเว้ย

ผมมีเลือดเนื้อ มีความรู้สึกนะไอ้เวร

แม่งเอ้ย

ไม่ใช่แค่แท่งธรรมดาแล้วตอนนี้ แม่งผงาดขึ้นมาประจันหน้ากับผมที่นั่งเขย่าขาอย่างไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ที่เพิ่งเคยเจอมาแบบสดใหม่สัสๆ

ผมมันก็แค่ผู้ชายที่ยังซิงทั้งกายและใจ ดูผมน่ากลัว หน้าโฉดๆ ผู้หญิงไม่กล้าเข้าหาแบบนี้ หลายคนคงคิดว่าพอได้เอาผมคงจะเย็บแบบดุดันฮาร์ดคอชนิดทำผู้หญิงครางคอแทบแตกเหมือนกำลังจะตาย

แต่ไม่ใช่เลยว่ะ

สาบานได้ว่าตั้งแต่เกิดมาจนอายุ 22 กูไม่เคยเห็นเรือนร่างของอิสตรีมาก่อน

มือหนาที่สั่นเทิ้มของผมถูกยกขึ้นมาขยำอากาศเหมือนพวกโรคจิต

น่าจะขนาดประมาณนี้มั้ง แวบๆ ว่าแม่งแทบล้นปรี่ออกมาจากชั้นในเลย

สรุปว่ากูคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ย ที่คิดจะรับดูแลลูกแกะน้อยที่ไม่ระวังตัวมาไว้ใกล้ตัวแบบนี้

ผมมันก็เสือนะเว้ย เสือโหยด้วย

ระวังจะโดนเสือแทะจนเหลือแต่กระดูกนะ ไอ้ซื่อบื้อเอ้ย