#เปิ้นของเอิ้นอ้าย EP.1 เห็นเธอแล้วอยากเสียตัว [2]

ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆ ผมไม่เคยสมหวังกับความรักเลยสักครั้งเดียว

ตอน ป.6 เอาปากกาแทงมือเพื่อนจนเป็นรู เพราะมันมารังแกผมก่อน แล้วไอ้ตัวผมมันก็ไม่ชอบให้ใครมาทำฝ่ายเดียวซะด้วย เลยจับมือมันวางไว้กลางโต๊ะแล้วทุบปากกาเข้าหลังมือจนเลือดโชก เรียกได้ว่าช่ำประสบการณ์ตั้งแต่ยังเด็ก อาจเพราะถูกแม่เลี้ยงมาแบบไม่สนใจ แล้วตอนนั้นผมแม่งอยู่กับปู่ด้วย แล้วปู่ก็เอาแต่สำมะเลเทเมา แต่ก็ส่งเสียเรียนทุกปี

ผมจำได้ว่าผมรักปู่มาก เรียน ม.1-ม.3 ปู่เข้าห้องปกครองเพราะความใจร้อนหัวรุนแรงของผมไม่รู้กี่ร้อยครั้ง ผมทำคนได้เลือดปางตายมานับยี่สิบคนได้ แต่สิ่งที่ปู่มักทำกับเด็กมีปัญหาอย่างผมคือการบอกแค่ว่า ‘ไม่เป็นไร ปู่รับผิดชอบเอง’

ผมรักปู่มาก แบบโคตรรัก เหมือนท่านเป็นครอบครัวคนสุดท้ายในชีวิตผม ทุกวันนี้ในห้องก็ยังเก็บกระดูกของปู่จากวันเผาใส่อัฐิไว้บูชาวันพระตลอด ผมมักจะทำบุญให้แค่คนที่คิดว่าสำคัญกับชีวิต เพราะผมไม่เชื่อเรื่องบาปบุญ (แต่เชื่อเรื่องของขลังก็เลยสักยันต์เสือคู่ที่กลางหลังเอาไว้) แต่ปู่ผมเชื่อ ปู่ผมฝากไว้ก่อนตายว่าทำบุญสะสมไว้เยอะๆ เกิดชาติหน้าจะได้เป็นคนดี ผมเลยสั่งสมบุญให้ดวงวิญญาณปู่แทนซะเลย

เด็กผู้หญิงทุกคนในโรงเรียนกลัวผมมาก ช่วงนั้นผมมักอยู่กับพวกกลุ่มที่ติดยากัน (แต่ไม่ได้ติดด้วย) ชอบนั่งกับผู้หญิงแรดๆ ที่ติดบุหรี่และแซวสาวไปทั่ว จนผู้คนพูดกันปากต่อปาก คิดเอาเองว่าผมคือเสือผู้หญิงประจำโรงเรียน

ทั้งๆ ที่ตั้งแต่เกิดมา กูยังไม่เคยได้สัมผัสประสบการณ์เสียวกับผู้หญิงเลยสักครั้ง

ทุกวันนี้ที่ยังคบอยู่ก็เพื่อนสมัย ม.ต้น ทั้งนั้น เพราะพอต่อ กศน. เองหลังปู่เสีย ก็มีแต่ศัตรูมากกว่ามิตร ไอ้คำว่าแฟนอะไรนั่นก็ไม่เคยได้รู้จัก เพราะพอจะได้จริงจังกับใครสักคน เขาก็กลัวกูกันหมดทุกคน

ผู้หญิงที่ถึงเนื้อถึงตัวและเป็นเพื่อนกันส่วนใหญ่ มีผัวแล้ว และก็ไม่รู้ว่าตัวเองชอบผู้หญิงแนวไหนกันแน่ แต่ทุกคนก็ตัดสินผมกันไปหมดจากสันดานภายนอกและสังคมการคบหาที่มักจะอยู่แต่กับพวกผู้หญิงแรงๆ

ไม่รู้ดิ ไม่อยากอธิบายให้ใครฟังด้วยว่าตัวเองเป็นยังไง รู้สึกเปล่าประโยชน์

จะเข้าใจยังไงก็ให้เข้าใจไปยังงั้นละกัน

เอาตรงๆ นะ ผมไม่รู้วิธีเข้าหาผู้หญิงเลย ผมไม่รู้ว่าต้องจีบยังไง ต้องเอาใจยังไงผู้หญิงถึงจะชอบ ก็ผมไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้เลยนี่หว่า

ตลกร้ายดี ประสบการณ์ชีวิตเยอะยิ่งกว่าวรรณคดี แต่ประสบการณ์รักไม่เคยมีให้ตกถึงท้อง

เอาจริงๆ ไอ้เอิ้นอ้ายนั่น มันอาจจะเป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่มนุษย์ซิงอย่างผมจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดก็ได้

แต่ไม่รู้ว่ะ ไม่ชอบผู้หญิงซื่อบื้อ ชอบคนที่พูดคำเดียวรู้เรื่องไม่เอ๋อ อีกอย่าง... ต้องไม่พูดภาษาอื่นที่ผมไม่เก็ท (ถึงผมจะแปลคำที่มันพูดรู้เรื่องแบบงงๆ ก็เหอะ)

ตึกตัก ตึกตัก

แต่กลับมาในเวลาปัจจุบัน ถึงจะเกริ่นไปแบบนั้นก็เถอะ แต่ยังไงไอ้เด็กเวรนั่นก็คือผู้หญิงอยู่ดี

กูก็ยังใจเต้นไม่เลิกเลย คือปกติจะเห็นแค่ตอนก้มต่ำ แต่วันนี้พอได้ย้ายมาอยู่ร่วมกันจริงๆ ถึงได้รู้ว่าแม่งโคตรเอ๋อเหรอ เดินโทงๆ นมทะลักเข้าห้องน้ำไปแบบนั้นโดยที่ไม่ระแวงผมเลยสักนิด

หรือตัวผมมันไม่มีความเป็นผู้ชายเหรอวะ

ต้องแสดงออกถึงความเป็นใหญ่ของช้างเท้าหน้าให้แม่งประจักษ์สักหน่อย

คิดแล้วก็นั่งกระดิกตีนจนกระทั่งได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำของคนข้างหลัง ผมยันตัวลุกขึ้นพรวดพราด แล้วหมุนตัวหันกลับไปเพื่อประจันหน้ากับเธอแล้วตั้งท่าชี้หน้าประกาศิตว่า มึงเป็นผู้หญิงนะ อย่าแต่งตัวแบบนั้นมาให้เห็นอีก

แต่พอหันไปเห็นภาพตรงหน้า ปากผมก็เผยอกว้าง เสียงแม่งไม่ออก

ก็ไอ้เอ๋อนี่มันดันนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผูกปมทับเดียวแบบเห็นหน้าอกหน้าใจใหญ่เกินตัวที่ล้นทะลักขอบผ้าชัดเจน ส่วนมือก็หิ้วกางเกงในกับชั้นในโทงๆ แบบไม่อายเทวดาหน้าอินทร์

คือจะยังไงก็ช่าง แต่คือกูเห็นเต็มๆ เลยไง แบบจะจะ

เนื้อนมไข่ ครบสูตร

“มะ... มึง” ผมอ้าปากจะด่า แต่เสือกด่าไม่ออก ดวงตาเจ้ากรรมก็หลุบมองต่ำอยู่นั่นแหละ ก็แม่งเป็นวิวดีๆ ที่หาได้ยากต่อการรับชมในชีวิตชายโสดอย่างผมเลย

แต่ไม่ได้ดิ แม่งเป็นน้อง จำไว้ว่ามันเป็นน้อง!

“... อ๋า!” เหมือนปฏิกิริยาสะเทิ้นอายของยัยเด็กเปรตนี่จะดีเลย์ มันอ้าปากกว้างเบิกตาโตออกมาหลังจากยืนหวิวอยู่นาน ก่อนที่จะเอามือมาทาบอก ซึ่งไม่รู้ว่านี่คืออาการตกใจของสาวเหนือปกติหรือเหี้ยอะไร “นี่เปิ้นยังไม่อาบน้ำก๋า? กลิ่นยาเส้นแฮงม๊ากมาก อ้ายคลื่นไส้เหมือนจะอ้วกเลยเจ้า”

ซะที่ไหน

แม่งเอ้ย กูล่ะอยากจะสูน!!

“กูชื่อเพชร ไม่ได้ชื่อเปิ้น” แต่ปากแม่งพูดออกมาได้แค่นี้ ไอ้เวร

“เปิ้นคืออู้กำเมืองเจ้า แปลว่าเขา หรือเรา เธอ” ยัง ยังมีหน้ามายืนอธิบายภาษาบ้านเกิดแบบกึ่งเปลือยให้ผู้ชายทั้งแท่งอย่างกูฟังอีก แม่งเอ้ย ปวดหัวตุบๆ เลยไอ้สัส ทำไมมันโง่ได้ใจขนาดนี้

“จะยังไงก็ช่างแม่งเหอะ!” พยายามคมเข้มไว้ตัวกู ให้เด็กมันเกรง “ดูสภาพมึงก่อนไอ้หมาเอ๋อ มึงคิดจะออกมาในสภาพนี้ทุกครั้งที่อาบน้ำเลยเหรอไง”

ยัยตัวดีก้มลงมองสภาพหมิ่นเหม่ของตัวเอง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาทำหน้าต๊องใส่

“ใจ้เน้อ”

เวร!!!

“มึงจะบ้าเหรอวะ!” คราวนี้หลุดมาด โวยวายเป็นตุ๊ดเลยไอ้เวร “กูถามจริงๆ มึงต๊องรึเปล่า มึงไม่รู้เหรอว่าตัวมึงเป็นผู้หญิงอ่ะ!”

“รู้” มันพยักหน้าตอบรับกลับมา ก่อนที่อยู่ดีๆ จะสาวเท้าเดินรุกเข้ามาใกล้จนผู้ชายตัวใหญ่เท่าควายอย่างผมตกใจต้องผงะถอยหลังหนี จนปลายนิ้วเล็กๆ ที่เล็บยาวเฟื้อยเหมือนไม่คิดที่จะตัดมาจิ้มๆ ตรงอกผม “แต่เปิ้นเป็นพี่อ้ายนี่ ก็เหมือนคนในครอบครัวอ้าย ปกติตอนอยู่กับป้ออ้ายก็ออกมาแบบนี้ตลอดเน้อ ป้อบ่าเคยเห็นว่าอ้ายเลย”

โอเค ปวดหัวหนักกว่าเดิมอีก ลืมไปว่าตาลุงนั่นสปอยลูกสาวหนักยิ่งกว่าอะไรดี

“มึงไสตูดเข้าไปเลยนะ เข้าไปแต่งตัว!”

“แต่อ้ายยังบ่าได้เอาเสื้อเอาผ้าออกมาจากกระเป๋าเดินทางเลยก๋า” มันทำหน้าตาซื่อตาใสใส่ผมเหมือนกับที่พูดออกมาเป็นเรื่องใหญ่มาก และใช่ แม่งเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ เพราะผมลืมไปว่าสิ่งแรกที่มันทำตอนที่มาถึงห้องผมก็คือรื้อเอาฟิกเกอร์กับตู้แก้วมาประกอบ กับพวกข้าวของอีสปอร์ตของแม่ง

แต่สิ่งสำคัญที่สุดอย่างเสื้อผ้า มันกลับไม่คิด ไอ้เวร!

“งั้นมึงไสหัวเข้าไปในห้อง แง้มประตูไว้นิดๆ กูจะส่งเสื้อเข้าไปให้”

“ฮับทราบ!” ตอบรับอย่างว่าง่ายพร้อมกับวิ่งโทงๆ เข้าไปในห้อง ส่วนผู้ชายอกสามศอกของผมที่สักทั้งตัวเป็นจอมโจรขมังเวทย์แต่มันกลับไม่มีจิตสำนึกรักตัวกลัวตายเลยสักนิดกลับต้องเป็นฝ่ายที่ช็อคกับผู้หญิงอย่างมัน

ผมตบหน้าผากตัวเองอย่างแรง ก่อนที่จะพ่นลมหายใจหนัก

ใจเกือบวาย

ต้องไปบวชพระมั้ยเนี่ยกู กลัวตบะจะแตกในสักวันถ้ามันยังทำแบบนี้อยู่

แล้วไอ้ลูกชายกูก็ไม่ยอมสงบลงเลยเนี่ย แม่ง!!