ตอนที่ 6 ห่างเหิน

“จะออกไปทำงานแล้วเหรอคะ?” วันนี้แพรพิศชาตื่นตั้งแต่เชื่อเพื่อที่จะทำกับข้าวให้เขาได้ทาน ยังไม่ถึงเจ็ดโมงด้วยซ้ำ อชิระก็เตรียมตัวออกไปทำงาน

“ใช่ครับวันนี้มีประชุมเช้า”

“ทานข้าวก่อนไหมคะวันนี้พรีนทะ...”

“ไม่ดีกว่าพี่รีบไว้เจอกันตอนเย็น” เขาเดินจากไปแล้ว เธอยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ หญิงสาวได้แต่มองตามหลังเขาออกไป เธอต้องอดทนอีกนานแค่ไหน

“พรีนจะทนถึงวันนั้นได้ไหมนะ”

แม่ของเขาใจร้ายกับเธอเหลือเกิน พาคู่หมั้นของอชิระมาเย้ยหยันทุกวัน เธอมันไม่คู่ควรเธอรู้ดี แต่พวกเขาไม่ควรกดดันเธอขนาดนี้

“คุณผู้หญิงให้มาเรียกค่ะ”

“ค่ะ”

“ถ้าคุณทนไม่ไหวป้าว่าให้คุณกลับบ้านดีกว่านะคะ ความรักมันกินไม่ได้เหมือนที่ใครๆ ว่า” คนแก่ก็สงสารสาวน้อยตัวเล็กๆ ที่ต้องมาพบเจออะไรแบบนี้

“พรีนหมดความอดทนตอนไหนจะรีบไปทันทีเลยค่ะ” ที่บ้านนี้ก็ยังมีป้าที่แสนดีคอยคุยเป็นเพื่อน ยอมรับมาเธอเหงาเพราะไม่มีคนรู้จักที่นี่

“มาแล้วเหรอเอาน้ำส้มมาให้หนูลิตาหน่อย”

“เร็วสิยืนบื้อทำไม” ลิตาพัชร์เกลียดมันมาก อชิระก็ตาถั่วไปคว้าเอาใครที่ไหนมารู้มาเป็นเมีย

“ใจเย็นๆ นะหนูลิตายังไงหนูต้องได้แต่งงานแน่”

คุณหญิงอรนลินหมายมั่นปั้นมือจะให้ทั้งสองแต่งงานกันอยู่แล้ว แต่ก็มีมารมาจนได้เธอไม่มีวันยอมรับมันเป็นลูกสะใภ้

“น้ำส้มค่ะ”

“ขอบใจมากยัยคนใช้” ลิตาพัชร์ยิ้มร้ายๆ พร้อมกับมองหน้าคุณหญิงอรนลิน ก่อนที่ทั้งสองจะพยักหน้าให้กัน หญิงสาวแกล้งทำเป็นดื่มน้ำส้ม

“อี๋ ทำไมมันขมแบบนี้แกเลี้ยงฉันเหรอ”

“ใครจะไปแกล้งคุณได้คะ” เธอก็เทน้ำส้มออกจากขวดไม่ได้เอาไปทำอะไรต่อเลย

“นั้นแกลองมาชิมดูสิ”

ลิตาพัชร์ลุกขึ้นและเทราดน้ำส้มลงที่หัวของแพรพิศชา พร้อมกับหัวเราะอย่างชอบใจ คนอย่างมันต้องสกปรกแบบนั้นแหละจึงจะเหมาะสม

“คุณ!”

“อุ้ย ตายแล้วสกปรกหมดเลยโทษทีนะพอดีฉันตั้งใจ”

แพรพิศชากำหมัดแน่นเพราะรู้ได้ทันทีว่ากำลังถูกรังแก แต่ทำอะไรไม่ได้ คนเป็นผู้ใหญ่ที่สุดกลับนั่งหัวเราะอย่างชอบใจ ทั้งตัวเหนียวไปด้วยน้ำส้ม

“ออกไปได้แล้วฉันเห็นคนสกปรกแบบหล่อนแล้วอยากจะอาเจียน เดี๋ยว!”

“คุณผู้หญิงมีอะไรคะ”

“ไปตักใบไม้ในสระน้ำด้วย” คุณหญิงอรนลินสั่งตอนสายๆ แดดจะร้อนมากนั่นแหละคือสิ่งที่ต้องการ หญิงสาวจะทนได้นานแค่ไหนกันเชียว

“คุณอาคะแล้วงานแต่งของลิตาละคะ”

“ไม่ต้องห่วงนะอาจะรีบไปดูฤกษ์ให้เลยตอนนี้เราต้องเฉดหัวมันออกไปก่อน”

“ลิตามีวิธีค่ะ”

รับรองมันจะต้องรีบออกไปจากบ้านหลังนี้แน่ และคนที่จะได้แต่งงานกับอชิระคือเธอคนเดียว

อชิระออกมาจากห้องประชุมช่วงนี้เขาเครียดมาก เพราะงานถาโถมเข้ามา เขากดดูข้อความที่แพรพิศชาลงมาพร้อมกับอมยิ้ม

“ตั้งใจทำงานนะคะ สู้ๆ”

“เหนื่อยมั้ยพรีนเป็นกำลังใจให้นะคะ”

เกือบสองสัปดาห์ที่เขาพาแพรพิศชาเข้ามาอยู่ในบ้าน แต่แม่ของเขาจะบังคับเขาให้แต่งงานกับลิตาพัชร์อย่างเดียว อีกอย่างเขารู้สึกผิดที่ต้องโกหกแพรพิศชา เขากำลังจะพิมพ์ข้อความตอบแต่เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาเสียก่อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

แทนไท เพื่อนสนิทของเขาเดินเข้ามา ตอนที่เพื่อนหายไปคิดว่าจะไม่รอดเสียแล้ว แถมกลับมาพร้อมกับภรรยาอีกหนึ่งคน

“ไปกินข้าวเที่ยงกัน”

“นายมาทำไม”

“ฉันมาดูหน้านายไง ทำไมถึงกล้าทิ้งเมียแล้วมาทำงาน” แทนที่จะอยู่กับภรรยา แล้วแบบนี้ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้จะไม่เกิดขึ้นเหรอไหนจะคู่หมั้นอีก

“...”

“ฉันถามแกจริงๆ เถอะวะแกจะเอายังไงกับลิตาพัชร์”

“ฉันไม่ได้รักลิตา” ตั้งแต่เล็กจนโตหรือช่วงไหนเขาก็ไม่ได้รัก เขาปฏิเสธอย่างชัดเจนมาตลอด แต่วันดีคืนดีแม่กลับไปหมั้นมาให้เขา

“ไม่ได้รักแล้วแกขัดใจคุณหญิงได้เหรอ แกคงไม่ได้หลอกให้เขามาเป็นไม้กันหมาใช่ไหม” ถ้าเป็นแบบนั้นถือว่าใจร้ายมาก

“...”

“เงียบแบบนี้คือเรื่องจริง?”

“...” ส่วนหนึ่งเขาก็คิดแบบนั้นเพราะอยากประชดแม่ เลยพาแพรพิศชาเข้ามาในบ้าน ถามว่ารักหญิงสาวไหมเขาก็ตอบได้ไม่เต็มปากเท่าไร

“มึงใจร้ายมากวะเตฌอน ระวังน้องเขารู้จะหนีมึงไปถึงวันนั้นกูจะสมน้ำหน้าให้”

“มึงอย่ามาสนใจเรื่องเมียชาวบ้านเลย” สุดท้ายแล้วเขาก็มีวิธีของเขา ยังไงแพรพิศชาก็ไม่มีวันหนีไปจากเขาได้ เพราะหญิงสาวรักเขา

“กูรักมึงถึงได้เตือนมึง อย่าเล่นกับความรู้สึกคนอื่นถ้ามึงหนักแน่นพอ ป่านนี้มึงถอนหมั้นไปนานแล้ว”เพราะคำว่าแม่ถึงทำให้อชิระไม่กล้าต่อปากต่อคำ ชีวิตคนเราต้องเลือกเองไหม ไอ้เพื่อนโง่เอ๊ย

แพรพิศชาทำงานตากแดดจนเหงื่อท่วมตัว อีกนิดเธอจะเก็บใบไม้ในสระน้ำหมดแล้ว รู้ว่าถูกแกล้ง

ที่น้อยใจที่สุดคืออชิระไม่ถามเธอสักคำว่าอยู่บ้านเป็นยังไงบ้าง เธออยากเล่าให้เขาฟัง อยากให้เขาคอยปลอบใจเวลาที่เธอเหนื่อย แต่กว่าเขาจะกลับมาเธอก็หลับไปแล้ว

“อีแพรพิศชา! มารหัวใจ”

ตู้มมมม

“ช ช้วยด้วย อึก” แพรพิศชาพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากน้ำ แต่สระน้ำกลับลึกมากคนว่ายน้ำไม่เป็นแบบเธอมีแต่จะจมลงไปเรื่อยๆ หญิงสาวมองลิตาพัชร์ที่ยืนมองอย่างเลือดเย็น

“ตายไปซะ! พี่ฌอมจะได้เป็นของฉัน”

“ว้ายตายแล้ว ใครก็ได้มาช่วยคุณพรีนทีคุณพรีนตกน้ำ”

แพรพิศชาสำลักน้ำเข้าไปจนแสบจมูก เธอดิ้นจนตัวเองเริ่มหมดแรง ก่อนจะจมลงสู่ก้นสระน้ำและค่อยๆ หมดสติไปสิ่งสุดท้ายที่นึกถึงคืออชิระ

“คนไข้ดีขึ้นไหมครับ”

“ที่ไหนคะ” แพรพิศชาลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก คิดว่าตัวเองจะไม่รอดเสียแล้ว แล้วเธอมาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ยังไง

“ที่โรงพยาบาลครับ คนไข้ไม่เป็นอะไรแล้วผมจะจ่ายยาและให้กลับบ้านนะครับ มีญาติมามั้ยครับตอนนี้ดึกแล้ว”

“ค่ะ” แพรพิศชาจึงต่อสายหาอชิระแต่เขากลับตัดสายทิ้ง ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มแล้วเขาควรจะถึงบ้านแล้วด้วยซ้ำ เธอจึงต่อสายหาเขาอีกครั้ง

(ครับ)

“พี่ฌอนเลิกงานหรือยังคะ”

(พูดมาเลยครับมีอะไร)

“พอดีแพรไม่ค่อยสบายค่ะตอนนี้อยู่โรงพยาบาล” แต่สิ่งที่เขาตอบกลับมาทำให้เธอรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก

(อยู่โรงพยาบาลก็ดีแล้วครับเรียกแท็กซี่กลับนะ พี่มีธุระ)

(พี่ฌอมคะลิตาอยากกินอันนั้น) เสียงที่แรกมาพร้อมกับสายที่ถูกตัดไป แพรพิศชาจ้องมองโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น เขาไปทานข้าวกับคู่หมั้นของเขา ผู้หญิงที่คิดจะฆ่าเธอให้ตาย

“ฮึก ฮือ” เขาไม่ถามสักคำว่าเธอเป็นยังไงบ้าง จะกลับบ้านยังไงเพราะเพิ่งเข้ามาอยู่ที่กรุงเทพ ดึกขนาดนี้คนเป็นสามีควรจะมารับมากกว่าที่เขาไปกินข้าวกับคนอื่น

“มีญาติมารับมั้ยครับคนไข้” อาโปเห็นคนไข้ตัวเองกำลังนั่งร้องไห้ แปลกที่เกิดอุบัติเหตุขนาดนี้ กลับไม่มีญาติมาเฝ้าไข้สักคน

“ค คือว่า”

“อาโปกลับบ้านกัน” อันนาเข้ามาตามพี่ชายพอดีไม่รู้ว่าเขาติดคนไข้อยู่

“แป๊บหนึ่งนะ กลับยังไงครับคนไข้”

       “คือว่าพรีนจะนั่งแท็กซี่กลับค่ะ”

ที่หนักใจกว่านั้นเธอจะบอกทางยังไงเพราะจำทางกลับบ้านไม่ได้ เธอไม่เคยออกไปไหนตั้งแต่มาอยู่กับเขา แถมตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว

“ดึกขนาดนี้แล้วให้พวกเราไปส่งมั้ยคะบ้านอยู่แถวไหน” อันนาอาสาคนตรงหน้าสภาพเหมือนจะไม่ไหว กลับแท็กซี่คนเดียวดูไม่ปลอดภัยเท่าไร

“บ้านอยู่แถวไหนครับ”

“คือว่าพรีนจำทางกลับบ้านไม่ได้ค่ะ”

“เอ่อ ถามใหม่อยู่บ้านแถวไหนซอยไหนหรือบอกชื่อเจ้าของบ้านได้มั้ยครับ”

“บ้านคุณเฒฌอน อชิระค่ะ”