MasukShare
ตอนที่5
Tanggal publikasi:
2026-03-13 11:57:00พอถึงเวลาบ่ายโมงนักศึกษาคณะมนุษย์ศาสตร์เดินออกจากตึกคณะเพื่อไปที่อื่นต่อ บางคนมีงานต้องไปทำ บางคนอาจจะมีเรียนต่อ หรือบางคนนัดกับคนรักเอาไว้
"แหมๆ ช่วงนี้แฟนเด็กมารับ มาส่งทุกวันเลยนะ" เพื่อนในกลุ่มพากันแซวเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดมัธยมนั่งรอพริมาอยู่ที่รถมอเตอร์ไซต์คันใหญ่ "แฟนเด็กอะไร น้องข้างบ้าน" "อ๋อเหรอจ๊ะ น้องข้างบ้านจริงเหรอแม่คุณ" "จริงๆ เจอกันตั้งแต่เด็กๆ แล้ว" พริมารีบแก้ข่าวกลัวเพื่อนจะพากันเข้าใจผิด "แต่สายตาน้องเขาไม่ได้มองแกเป็นพี่เลยนะ" "แล้วมองเป็นอะไร" เพื่อนอีกคนช่วยผสมโรงให้ "มองเป็นแฟน กรี๊ด" เพื่อนๆ ยังไม่หยุดแซวจนพริมาเริ่มหน้าแดง "โอ๊ย! ฉันไม่คุยด้วยแล้ว" "ถ้าชอบก็คบๆ ไป มีแฟนเด็กเขาว่าแซ่บนะแก" "แซ่บอะไรนั่นเด็กมัธยมนะ!" เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำทั้งที่เพื่อนในกลุ่มก็เล่าสู่กันฟังเรื่องบนเตียงอยู่บ่อยๆ แถมยังบอกให้เธอลองมีแฟนดูจะได้รู้ว่าความฟินเป็นอย่างไร "สิบแปดก็ไม่เด็กแล้วไหม บรรลุนิติภาวะแล้วกินได้" "ทะลึ่งใหญ่แล้วพวกเธอนี่!" คนตัวเล็กอายจนอยากจะก้มหน้าหนี ไม่คิดเลยว่าเรื่องพวกนี้จะสามารถพูดออกมาได้โต้งๆ ขนาดนี้ "ฉันว่าแซ่บ แกว่าแซ่บไหม" "ดูจากหุ่นก็พอจะเดาได้แล้วแก" สายตาของเหล่าเพื่อนๆ จ้องมองไปทางกรัณย์ราวกับต้องการจะจับกินเสียให้ได้ "พี่พิม" ชายหนุ่มที่เป็นหัวข้อสนทนาเดินเข้ามาในวงล้อมของกลุ่มนักศึกษาสาวแล้วตรงดิ่งไปหาพริมาทันที "เข้ามาได้ไงเนี่ย" "ทำไมอะ ก็แค่เดินเข้ามาเอง" กรัณย์ตอบหน้านิ่งๆ เขาก็แค่ก้าวเท้าเข้ามาเฉยๆ "เป็นคนนอกเข้ามาข้างในนี้ไม่ได้" "ก็ผมรอพี่นานแล้วอะ" ร่างสูงทำปากคว่ำ หน้างอราวกับลูกหมาถูกเมิน "ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมารับ" "เรารีบไปกันเถอะ" ว่าจบก็รีบลากแขนพี่สาวคนสวยออกจากตึกคณะตรงไปทางรถที่จอดไว้ "กลับบ้านเลยใช่ไหม" พริมาถามให้แน่ใจก่อนจะก้าวขึ้นนั่ง "ยังไม่กลับ" "อ้าว! แล้วจะไปไหน" "ไปดูหนังกัน ซื้อตั๋วแล้วห้ามปฏิเสธ" กรัณย์มัดมือชกไม่ให้อีกคนได้ตัดสินใจ การกระทำเอาแต่ใจของเขาทำให้พริมาไม่กล้าปฏิเสธกลัวเขาจะงอนอีก "อืม แค่ดูหนังนะ" "ครับ!" ใบหน้าหล่อคมเผยรอยยิ้มกว้าง ทำหน้าดีใจเหมือนสุนัขที่ได้ออกไปวิ่งเล่นนอกบ้าน โรงหนังมืดสนิทและไร้ผู้คนมีเพียงแค่เธอกับเขาที่กำลังนั่งดูหนังรักโรแมนติกเรื่องหนึ่งที่กรัณย์เป็นคนเลือก พริมาตั้งใจดูโดยลืมสนใจคนข้างๆ ที่นั่งมองเธอตาไม่กะพริบ "ขอน้ำหน่อย" เสียงหวานเอ่ยบอกให้เขาหยิบน้ำอัดลมที่อยู่อีกฝั่งให้ "กาย! บอกว่าขอน้ำหน่อย" เธอต้องเรียกเขาอีกครั้งเพราะดูเหมือนคนตัวโตจะมัวแต่นั่งเหม่อจนไม่ได้ฟังเสียงเธอ "พี่พิม" "หืม?" พริมาขานรับพร้อมกับหันหน้าไปตามเสียงเรียก "ขอจูบได้ไหม" คำขอของกรัณย์ทำเอาพริมานิ่งอึ้งตะลึงงัน จะปฏิเสธก็ดันพูดไม่ออกทำได้แค่นั่งตัวแข็งทื่อไม่ไหวติง ใบหน้าคมค่อยๆ โน้มเข้ามาใกล้ก่อนจะบรรจงมอบจูบแสนอ่อนโยนให้กับเธอ ริมฝีปากทาบทับเบาๆ ก่อนจะเริ่มบดขยี้ไม่แรงนักส่งผลให้คนตัวเล็กเผลออ้าปากด้วยความตกใจ เขาอาศัยจังหวะนั้นรีบสอดลิ้นหนาเข้าโพรงปากเล็กแล้วไล่ต้อนลิ้นเล็กของเธอมาเกี่ยวพันแลกกันไปมา พริมาอึ้งจนตาโต แค่จูบเธอยังไม่เคยแต่กรัณย์เล่นสอดลิ้นเข้ามาในปากโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่ยอมผลักเขาออก แต่กลับตอบสนองด้วยการหยอกเอินกับลิ้นของเขาทั้งๆ ที่นี่เป็นจูบแรกของเธอ "อื้ม..." กรัณย์ยอมถอนจูบออกอย่างน่าเสียดาย เขาอยากจะทำมากกว่าจูบ แต่ไม่อยากจู่โจมมากเกินไปกลัวพริมาจะกลัวและหนีเขาไป "ชอบจูบผมไหม" "อย่าถามได้ไหม ฉันเขินจะตายอยู่แล้ว" หญิงสาวยกมือปิดหน้าแดงๆ ไม่ให้เขาเห็น แม้เขาจะถอนจูบออกไปแล้วแต่เธอยังสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ริมฝีปาก ไหนจะกลิ่นมิ้นต์จากหมากฝรั่งที่คนตัวโตเคี้ยวก่อนหน้านี้กำลังคละคลุ้งไปทั่วทั้งปาก "ผมชอบพี่นะพี่พิม อยากคบกับพี่" "..." พริมามองหน้าเขานิ่งๆ ไม่ยอมตอบ เธอเองก็ชอบเขาเหมือนกัน แต่คงไม่ดีแน่ถ้าความสัมพันธ์เลยเถิดไปมากกว่านี้ "เราลองคบกันไหม" "ไม่ได้หรอก" "ทำไม? เรายังไม่ได้ลองเลย" "นายก็รู้ว่าถ้าที่บ้านเรารู้จะเป็นยังไง" พริมาคิดว่ามันเสี่ยงเกินไปที่จะลอง "เราก็ไม่ต้องให้พวกเขารู้ก็ได้ ปีหน้าผมจะเข้ามหา' ลัยแล้ว ผมจะขอป๊าไปอยู่หอ พี่ไปอยู่กับผมนะ" กรัณย์วางแผนเสร็จสรรพ นี่เป็นทางเดียวที่ทำให้เขาได้อยู่กับพริมาโดยไม่ต้องกลัวว่าที่บ้านจะรู้ "มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกนะกาย" "เราลองอยู่กันก่อนก็ได้ ผมอยากเป็นแฟนกับพี่จริงๆ ไม่อยากทำแค่จูบด้วย" เขาบอกออกไปตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม "นี่! เดี๋ยวเถอะ เป็นเด็กเป็นเล็กทะลึ่งใหญ่แล้ว" "ถึงผมจะเด็กกว่าพี่ แต่ผมไม่เล็กนะครับ" กรัณย์ทำหน้าทะเล้นพลางชี้เป้ากางเกงของตัวเองให้คนข้างๆ ดู "ผมโปรโมทตัวเองขนาดนี้ พี่ยังไม่ใจอ่อนอีกเหรอ" พริมานั่งนิ่งไม่ให้คำตอบรุ่นน้องเสียที เธอกำลังใช้ความคิดว่าแบบนี้มันจะออกมาดีใช่ไหม ถ้าสักวันหนึ่งที่บ้านจับได้ขึ้นมาจะเป็นอย่างไร แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องของอนาคต และอีกอย่างเธออยากลองทำตามหัวใจตัวเองดูสักครั้ง "คบกันนะพี่พิม เป็น...แฟน...กับ...ผม...นะ" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเว้นวรรคให้ได้ยินชัดๆ "อืม ก็ได้" "เยส!" ชายหนุ่มดีใจจนเผลอลุกขึ้นยืน โชคดีที่ทั้งโรงหนังมีแค่พวกเขาสองคน หนังยังฉายไม่ทันจบกรัณย์ก็จับมือคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นแล้วลากออกจากโรงหนังทันที พริมาทำตัวไม่ถูกจึงเดินตามออกมาอย่างว่าง่าย "หนังยังไม่จบเลยนะ" "หนังอะไรไม่รู้ น่าเบื่อจะตาย" "แล้วชวนมาดูหนังทำไม" "ใครว่าอยากดูหนัง อยากดูพี่ต่างหาก" คำหยอดหวานๆ จากหนุ่มรุ่นน้องที่ขายขนมจีบให้พี่สาวข้างบ้านมาตลอดหลายปี จนวันนี้ก็ประสบความสำเร็จเสียที ทั้งคู่ตกลงคบกันในที่สุด สถานะของทั้งสองคนไม่ใช่พี่น้องข้างบ้านกันอีกแล้ว แต่เป็นคนรักของกันและกัน ทว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องปกปิดเป็นความลับไม่ให้คนที่บ้านรู้
Bab terbaru
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่20
กรัณย์พักรักษาตัวจนอาการดีขึ้นมาก ถึงแขนจะยังคงทิ้งแผลเป็นไว้ให้ดูต่างหน้า แต่ก็ไม่ใช่อุปสรรคอะไรสำหรับช่างแต่งหน้าที่สามารถกลบรอยแผลเป็นนั้นได้"โชคดีนะคะเนี่ยที่พี่กลบรอยแผลเป็นได้" ช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองภาคภูมิใจอย่างมากถึงขั้นเอ่ยปากชมฝีมือตัวเองไม่หยุดหย่อน"แบบนี้ต้องไปเลเซอร์แล้วนะคะจะได้กลับมาแขนเนียนกริบเหมือนเดิม" ช่างทำผมอีกคนเสริมทัพขึ้นมาอีกคน"ไม่ดีกว่าครับ ให้มันเป็นแผลเป็นแบบนี้ไปดีแล้วแหละครับ" กรัณย์พูดอย่างยิ้มๆ พร้อมกับใช้มือแตะที่รอยแผลเป็นเบาๆ"ทำไมล่ะคะ สมัยนี้เลเซอร์ไม่กี่รอบก็หายแล้วนะ""ไม่ทำไมหรอกครับ ผมแค่อยากเก็บมันไว้"กรัณย์อยากให้รอยแผลเป็นนี้เป็นสัญลักษณ์ของความรักที่เขามีให้พริมา เป็นเครื่องเตือนใจว่าครั้งหนึ่งเขาได้ปกป้องคนที่รักเอาไว้ มันอาจจะเป็นเรื่องเล็กๆ ที่หลายคนมองข้าม แต่สำหรับกรัณย์แล้วเขาจะจดจำเหตุการณ์วันนั้นไปตลอด วันที่เป็นจุดเริ่มต้นให้พริมายอมมาดูแลจนทำให้เขาได้มีโอกาสคบกับเธออีกครั้ง"แต่อย่างน้องกายแผลเป็นแค่นี้ก็ทำอะไรไม่ได้หรอกค่ะ เพราะถูกความหล่อบดบังหมดแล้ว คิกๆ"
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่19 Nc (2)
บทรักแสนหนักหน่วงดำเนินนานหลายนาที ก่อนที่ร่างเล็กจะถูกจับเปลี่ยนท่าใหม่ให้ขึ้นมาอยู่ด้านบนเป็นฝ่ายบังคับเกมรักในครั้งนี้แทน"ขยับแบบนั้นแหละ...อ๊าส์...ดี""อ๊ะ...ไม่ไหวแล้ว...อื้ม"ร่างเล็กที่อยู่ด้านบนเริ่มหมดแรง ดวงตาสวยปรือจวนจะหลับเต็มที ในขณะที่เธอเสร็จสมไปหลายครั้งหลายหน แต่กรัณย์ยังไม่มีท่าทีจะปลดปล่อยเสียทีจนเธอฝืนทำต่อไม่ไหวอีกแล้ว"เหนื่อยแล้วเหรอครับ" สะโพกสอบหยุดสวนกระแทกแล้วเอ่ยถามคนตัวเล็กที่เริ่มปวกเปียกเต็มที"อื้อ..." พริมาพยักหน้าแทนคำตอบ คอเธอแหบแห้งจนแทบไม่มีเสียงจะพูดคุยกับเขาได้"ถ้างั้นเดี๋ยวผมทำให้นะ...อ๊าส์"หญิงสาวที่ได้ยินดังนั้น ไม่ได้รู้สึกโล่งใจแม้แต่นิดเดียว เธอหมดแรงต่อต้านความเอาแต่ใจของเขาแล้ว ตอนนี้ต่อให้เขาจับเธอพลิกเปลี่ยนท่าขนาดไหนก็ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น"พี่พิม...อ๊าง...ซี้ด" ร่างหนายังโหมอัดรัวๆ ใส่ร่างเล็กที่นอนนิ่งจนหัวสั่นหัวคลอนตามแรงกระแทกกระทั้นที่เขามอบให้กรัณย์อาศัยจังหวะตอนที่อีกคนกำลังเบลอๆ เร่งจังหวะถี่ยิบแล้วแช่แก่นกายค้างไว้สักพักก่อนจะฉีดพ่นน้ำสีขา
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่19 Nc (1)
ใบหน้าหล่อคมค่อยๆ โน้มมามอบจุมพิตแสนอ่อนโยนให้เธอ พริมาสัมผัสได้ถึงความทะนุถนอมที่กรัณย์มีให้จนโอนอ่อนไปกับจูบของเขา ริมฝีปากบางเผลอจูบตอบอย่างลืมตัว ทว่าต่อให้รู้ตัวก็คงไม่มีทางปฏิเสธการกระทำของเขาได้"ไปที่ห้องกันนะ" ว่าจบก็รีบตวัดอุ้มคนตัวเล็กพาเดินตรงดิ่งไปที่ห้องนอนกว้าง ไม่รอให้อีกคนได้เอื้อนเอ่ยคำใดเสียก่อนร่างบางถูกวางลงบนเตียงอย่างเบามือก่อนที่ชายหนุ่มจะส่งมือมาลูบไล้กายของเธอ แล้วค่อยๆ ถอดเสื้อยืดตัวสวยออกช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน"อ๊ะ" เสียงหวานร้องตกใจเมื่อมือหนาเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าบนตัวของเธอกรัณย์เงียบไม่พูดไม่จาสักคำ เขากำลังตั้งอกตั้งใจกับการพินิจพิจารณากายขาวเนียนของคนตรงหน้าชนิดที่ว่าตาไม่กะพริบ ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากันแววตาจ้องมองเธออย่างหื่นกระหาย แต่ก็พยายามข่มใจเอาไว้"อย่าจ้องแบบนั้นสิ""ก็พี่สวยนี่" คำตอบแบบตรงไปตรงมาของกรัณย์ทำให้พริมาเบือนหน้าหลบสายตาไม่ให้เขาเห็นว่าเธอกำลังเขิน"รีบทำสักที""อย่าใจร้อนสิครับ ของแบบนี้รีบร้อนได้ที่ไหนกัน" แม้ในใจอยากจะกระโจนเข้าใส่เธอเหลือเกิน แต่ก็ไม่อย
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่18 (2)
"ผมจะไม่จากพี่ไปไหน เพราะฉะนั้นอย่ากลัวเลยนะ ผมจะอยู่กับพี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น""นายไม่รู้อนาคตนายก็พูดได้นี่""ต่อให้ผมไม่รู้อนาคต แต่ผมก็รู้ใจตัวเองนะ""...นายไม่เข้าใจหรอก" ความกลัวของพริมาคือกลัวการสูญเสียคนที่รักและผูกพันพริมาเคยเข้ารับการรักษาจิตใจอยู่ระยะหนึ่งจนดีขึ้นแต่ก็ยังกลัวที่จะมีความสัมพันธ์กับใครแบบใกล้ชิด ทำให้เธอพยายามเว้นระยะห่างจากทุกคน ไม่สนิทสนมกับใครเป็นพิเศษยกเว้นกับราเชนที่รายนั้นเข้าใจและเข้ามาทำความสนิทกับเธอก่อนทว่ายังมีอีกหนึ่งสิ่งที่เธอไม่เคยบอกใคร แม้แต่กรัณย์ก็ไม่เคยรับรู้เรื่องนี้มาก่อนนั่นคือ...หลังจากเธอบอกเลิกกับเขาและย้ายตามครอบครัวไปอยู่ต่างจังหวัด ตอนนั้นเธอเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองตั้งครรภ์ แม้จะไม่รู้ว่าท้องได้อย่างไรในเมื่อป้องกันมาตลอด แต่เพราะสถานการณ์ของที่บ้านกำลังย่ำแย่เธอจึงบอกพ่อแม่ไม่ได้ ไม่นานผู้เป็นพ่อก็จากไป พริมากลายเป็นเสาหลักครอบครัวต้องดูแลแม่ที่ป่วยและตรอมใจ ความเครียดเริ่มสะสมอีกทั้งร่างกายยังพักผ่อนไม่เพียงพอทำให้เด็กในท้องหยุดการเจริญเติบโต เป็นเหตุให้เธอเสียลูกไปโดยที่เคยมีใครรู้ว่าเธอ
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่18 (1)
หลังเหตุการณ์ครั้งนั้นทั้งกรัณย์และพริมาก็แทบไม่ได้คุยกันอีกเลย เธอทำหน้าที่ตามที่เคยบอกไว้ทั้งพยาบาลจำเป็นและยังเป็นคนช่วยปลอยประโลมความเหงาให้เขาในตอนกลางคืน แต่พอจบกิจกรรมก็ต่างหันหลังใส่กันทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนผ่านมาแล้วสามวัน ทั้งคู่ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม"พี่พิม..." เสียงทุ้มกำลังจะพูดต่อแต่พอเห็นสีหน้าเรียบนิ่งของอีกคน คำพูดก็ถูกกลืนลงคอไปจนหมด"ข้าวอยู่บนโต๊ะ รีบกินซะจะได้ไปโรงพยาบาล" พริมาเอ่ยบอกโดยไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ เธอก็แค่ทำหน้าที่ของตนเองไม่ให้ขาดตกบกพร่องเป็นพอ"อืม" ตอบรับแค่สั้นๆ พร้อมใบหน้าสลดบรรยากาศในห้องชวนอึดอัดเสียยิ่งกว่าการถูกขังอยู่ในห้องแคบที่มืดสนิท ทั้งห้องเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงช้อนกระทบจานขณะรับประทานอาหาร ช่างเป็นมื้ออาหารที่เหงาเหลือเกิน"ฮัลโหลค่ะพี่ตุ๊ก ไฟล์ที่ส่งมาพิมตรวจแล้วนะคะ แต่ยังมีส่วนที่ต้องแก้ด้วยค่ะ" เสียงหวานคุยกับคนในสายซึ่งเป็นบรรณาธิการที่ดูแลเรื่องรูปเล่มของเธอ"ค่ะ เดี๋ยวพิมแก้แล้วส่งให้ใหม่ไม่เกินวันพรุ่งนี้ค่ะ""ถ้าพี่ไม่ว่างเดี๋ยวผมไปเองก
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่17 (2)
สองชายหนุ่มมองหน้ากันตาขวาง ต่างฝ่ายต่างดูออกว่าอีกคนคิดอย่างไรกับพริมา พวกเขาเป็นผู้ชายเหมือนกันมีหรือจะแยกไม่ออก ยิ่งพอมีคู่แข่งก็ยิ่งฮึกเหิมขึ้น ทำให้ทั้งคู่ไม่ยอมแพ้กัน"คุณกายดูเด็กอยู่เลยนะครับ ปีนี้อายุเท่าไหร่เหรอครับ" แทนไทเริ่มเปิดประเด็นถามเรื่องอายุด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแถมยังเน้นคำว่าเด็กเสียงดังฟังชัด"อายุมันไม่สำคัญไม่ใช่เหรอครับ แล้วคุณล่ะครับอายุเท่าไหร่ ถ้าให้เดาคงสักสี่สิบหรือเปล่าครับ""ผมสามสิบครับ สงสัยผมจะดูเป็นผู้ใหญ่ใช่ไหมเนี่ยคุณถึงเข้าใจผิด""อ๋อเปล่าครับ ผมแค่จะบอกว่าหน้าแก่เกินวัย" กรัณย์ตอบออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆ พลางยักคิ้วไปหนึ่งที"กาย!" พริมารีบปรามคนข้างๆ ทันควันที่เขาเสียมารยาทกับนักเขียนในดวงใจของเธอ"ไม่เป็นไรหรอกครับคุณพิม คุณกายยังเด็กอาจจะพูดอะไรไม่ทันคิดน่ะครับ" แทนไทยังเน้นคำว่าเด็กให้ได้ยินชัดๆ ชวนให้กรัณย์นึกโมโห"อายุน้อยกว่าแล้วไงวะ""กาย หยุดนะ" คนตัวเล็กฉุดแขนเขาให้นั่งลงเมื่อกรัณย์ทำท่าเหมือนจะโจมตีใส่แทนไท"ดูท่าผมคงทำให้คุณกายไม่พอใจสินะครับ ต้องขอโทษด้วยครั
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่4
สี่ปีก่อนหน้านี้...สองครอบครัวไม่ค่อยลงรอยกัน แต่กลับอยู่บ้านข้างกันมีเพียงรั้วสูงแค่อกเท่านั้นที่กั้นเอาไว้ สองบ้านไม่ถูกกันด้วยเรื่องอะไรไม่มีใครรู้ เพราะเป็นแบบนี้มาเนิ่นนานจนจำไม่ได้ว่ากี่ปี ถ้าถามว่าทำไมเธอไม่ย้ายบ้านหนีคำตอบของพวกผู้ใหญ่ก็คงบอกว่าจะย้ายทำไมในเมื่อนี่เป็นบ้านของเรา
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่3
ทั้งสี่คนแยกย้ายกันกลับหลังเจรจาเรียบร้อย ราเชนอาสาไปส่งเธอ แต่คนตัวเล็กกลับปฏิเสธเพราะมีที่ที่ต้องไปก่อนกลับคอนโดโดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนเดินตามเธอมาตั้งแต่ร้านอาหารขาเรียวสวยเลี้ยวเข้าร้านหนังสือแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารมากนัก เธอจึงเดินเท้ามาแทนการนั่งรถประจำทางเพื่อ
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่2
เมื่อถึงวันนัดพบ ชายหนุ่มนั่งหน้าขรึมยกนาฬิกาดูเวลาครั้งแล้วครั้งเล่าคนที่อยากเจอก็ยังไม่ปรากฏตัวมาเสียที จนเขาเริ่มมีน้ำโห"นี่คุณผู้กำกับโทรตามนักเขียนของคุณสิ""แต่คุณกาย นี่ยังไม่ถึงเวลานัดเลยนะครับ พวกเรามาก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมงนะครับ""ก็โทรเร่งสิ" กรัณย์จี้ให้ค
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่1
ชายหนุ่มใบหน้าหล่อคมคาย สันจมูกเด่นชัดรวมถึงสันกรามที่เข้ากับรูปหน้าอย่างไม่มีที่ติ บุคคลิกของเขาคือหนุ่มขี้เล่น ยิ้มเก่ง คอยแจกความสดใสให้กับคนรอบข้าง แต่ความจริงแล้วเขานั้นร้ายยิ่งกว่าซาตาน"โอ๊ย! บอกว่าไม่รับงานแล้วไง" น้ำเสียงไม่สบอารมณ์กระชากอย่างไม่พอใจก่อนจะโยนเอกสารในมือทิ้งลงพื้
Anda juga akan menyukai
เกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย66.5K Dibacaยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.4K Dibacaล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.4K Dibacaรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat171.6K Dibacaนวดกระสันสลัดคราบเนิร์ด
นายไข่เค็ม50 Dibacaผู้ชายร้ายแต่รัก
เค้กมัฟฟิ่นn161 Dibacaมาเฟียร้ายพ่ายรัก
ขนมหวาน71 Dibacaพัง
โนเนจัง3.1K Dibaca
