MasukShare
ตอนที่5
Tanggal publikasi:
2026-03-13 11:57:00พอถึงเวลาบ่ายโมงนักศึกษาคณะมนุษย์ศาสตร์เดินออกจากตึกคณะเพื่อไปที่อื่นต่อ บางคนมีงานต้องไปทำ บางคนอาจจะมีเรียนต่อ หรือบางคนนัดกับคนรักเอาไว้
"แหมๆ ช่วงนี้แฟนเด็กมารับ มาส่งทุกวันเลยนะ" เพื่อนในกลุ่มพากันแซวเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดมัธยมนั่งรอพริมาอยู่ที่รถมอเตอร์ไซต์คันใหญ่ "แฟนเด็กอะไร น้องข้างบ้าน" "อ๋อเหรอจ๊ะ น้องข้างบ้านจริงเหรอแม่คุณ" "จริงๆ เจอกันตั้งแต่เด็กๆ แล้ว" พริมารีบแก้ข่าวกลัวเพื่อนจะพากันเข้าใจผิด "แต่สายตาน้องเขาไม่ได้มองแกเป็นพี่เลยนะ" "แล้วมองเป็นอะไร" เพื่อนอีกคนช่วยผสมโรงให้ "มองเป็นแฟน กรี๊ด" เพื่อนๆ ยังไม่หยุดแซวจนพริมาเริ่มหน้าแดง "โอ๊ย! ฉันไม่คุยด้วยแล้ว" "ถ้าชอบก็คบๆ ไป มีแฟนเด็กเขาว่าแซ่บนะแก" "แซ่บอะไรนั่นเด็กมัธยมนะ!" เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำทั้งที่เพื่อนในกลุ่มก็เล่าสู่กันฟังเรื่องบนเตียงอยู่บ่อยๆ แถมยังบอกให้เธอลองมีแฟนดูจะได้รู้ว่าความฟินเป็นอย่างไร "สิบแปดก็ไม่เด็กแล้วไหม บรรลุนิติภาวะแล้วกินได้" "ทะลึ่งใหญ่แล้วพวกเธอนี่!" คนตัวเล็กอายจนอยากจะก้มหน้าหนี ไม่คิดเลยว่าเรื่องพวกนี้จะสามารถพูดออกมาได้โต้งๆ ขนาดนี้ "ฉันว่าแซ่บ แกว่าแซ่บไหม" "ดูจากหุ่นก็พอจะเดาได้แล้วแก" สายตาของเหล่าเพื่อนๆ จ้องมองไปทางกรัณย์ราวกับต้องการจะจับกินเสียให้ได้ "พี่พิม" ชายหนุ่มที่เป็นหัวข้อสนทนาเดินเข้ามาในวงล้อมของกลุ่มนักศึกษาสาวแล้วตรงดิ่งไปหาพริมาทันที "เข้ามาได้ไงเนี่ย" "ทำไมอะ ก็แค่เดินเข้ามาเอง" กรัณย์ตอบหน้านิ่งๆ เขาก็แค่ก้าวเท้าเข้ามาเฉยๆ "เป็นคนนอกเข้ามาข้างในนี้ไม่ได้" "ก็ผมรอพี่นานแล้วอะ" ร่างสูงทำปากคว่ำ หน้างอราวกับลูกหมาถูกเมิน "ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมารับ" "เรารีบไปกันเถอะ" ว่าจบก็รีบลากแขนพี่สาวคนสวยออกจากตึกคณะตรงไปทางรถที่จอดไว้ "กลับบ้านเลยใช่ไหม" พริมาถามให้แน่ใจก่อนจะก้าวขึ้นนั่ง "ยังไม่กลับ" "อ้าว! แล้วจะไปไหน" "ไปดูหนังกัน ซื้อตั๋วแล้วห้ามปฏิเสธ" กรัณย์มัดมือชกไม่ให้อีกคนได้ตัดสินใจ การกระทำเอาแต่ใจของเขาทำให้พริมาไม่กล้าปฏิเสธกลัวเขาจะงอนอีก "อืม แค่ดูหนังนะ" "ครับ!" ใบหน้าหล่อคมเผยรอยยิ้มกว้าง ทำหน้าดีใจเหมือนสุนัขที่ได้ออกไปวิ่งเล่นนอกบ้าน โรงหนังมืดสนิทและไร้ผู้คนมีเพียงแค่เธอกับเขาที่กำลังนั่งดูหนังรักโรแมนติกเรื่องหนึ่งที่กรัณย์เป็นคนเลือก พริมาตั้งใจดูโดยลืมสนใจคนข้างๆ ที่นั่งมองเธอตาไม่กะพริบ "ขอน้ำหน่อย" เสียงหวานเอ่ยบอกให้เขาหยิบน้ำอัดลมที่อยู่อีกฝั่งให้ "กาย! บอกว่าขอน้ำหน่อย" เธอต้องเรียกเขาอีกครั้งเพราะดูเหมือนคนตัวโตจะมัวแต่นั่งเหม่อจนไม่ได้ฟังเสียงเธอ "พี่พิม" "หืม?" พริมาขานรับพร้อมกับหันหน้าไปตามเสียงเรียก "ขอจูบได้ไหม" คำขอของกรัณย์ทำเอาพริมานิ่งอึ้งตะลึงงัน จะปฏิเสธก็ดันพูดไม่ออกทำได้แค่นั่งตัวแข็งทื่อไม่ไหวติง ใบหน้าคมค่อยๆ โน้มเข้ามาใกล้ก่อนจะบรรจงมอบจูบแสนอ่อนโยนให้กับเธอ ริมฝีปากทาบทับเบาๆ ก่อนจะเริ่มบดขยี้ไม่แรงนักส่งผลให้คนตัวเล็กเผลออ้าปากด้วยความตกใจ เขาอาศัยจังหวะนั้นรีบสอดลิ้นหนาเข้าโพรงปากเล็กแล้วไล่ต้อนลิ้นเล็กของเธอมาเกี่ยวพันแลกกันไปมา พริมาอึ้งจนตาโต แค่จูบเธอยังไม่เคยแต่กรัณย์เล่นสอดลิ้นเข้ามาในปากโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่ยอมผลักเขาออก แต่กลับตอบสนองด้วยการหยอกเอินกับลิ้นของเขาทั้งๆ ที่นี่เป็นจูบแรกของเธอ "อื้ม..." กรัณย์ยอมถอนจูบออกอย่างน่าเสียดาย เขาอยากจะทำมากกว่าจูบ แต่ไม่อยากจู่โจมมากเกินไปกลัวพริมาจะกลัวและหนีเขาไป "ชอบจูบผมไหม" "อย่าถามได้ไหม ฉันเขินจะตายอยู่แล้ว" หญิงสาวยกมือปิดหน้าแดงๆ ไม่ให้เขาเห็น แม้เขาจะถอนจูบออกไปแล้วแต่เธอยังสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ริมฝีปาก ไหนจะกลิ่นมิ้นต์จากหมากฝรั่งที่คนตัวโตเคี้ยวก่อนหน้านี้กำลังคละคลุ้งไปทั่วทั้งปาก "ผมชอบพี่นะพี่พิม อยากคบกับพี่" "..." พริมามองหน้าเขานิ่งๆ ไม่ยอมตอบ เธอเองก็ชอบเขาเหมือนกัน แต่คงไม่ดีแน่ถ้าความสัมพันธ์เลยเถิดไปมากกว่านี้ "เราลองคบกันไหม" "ไม่ได้หรอก" "ทำไม? เรายังไม่ได้ลองเลย" "นายก็รู้ว่าถ้าที่บ้านเรารู้จะเป็นยังไง" พริมาคิดว่ามันเสี่ยงเกินไปที่จะลอง "เราก็ไม่ต้องให้พวกเขารู้ก็ได้ ปีหน้าผมจะเข้ามหา' ลัยแล้ว ผมจะขอป๊าไปอยู่หอ พี่ไปอยู่กับผมนะ" กรัณย์วางแผนเสร็จสรรพ นี่เป็นทางเดียวที่ทำให้เขาได้อยู่กับพริมาโดยไม่ต้องกลัวว่าที่บ้านจะรู้ "มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกนะกาย" "เราลองอยู่กันก่อนก็ได้ ผมอยากเป็นแฟนกับพี่จริงๆ ไม่อยากทำแค่จูบด้วย" เขาบอกออกไปตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม "นี่! เดี๋ยวเถอะ เป็นเด็กเป็นเล็กทะลึ่งใหญ่แล้ว" "ถึงผมจะเด็กกว่าพี่ แต่ผมไม่เล็กนะครับ" กรัณย์ทำหน้าทะเล้นพลางชี้เป้ากางเกงของตัวเองให้คนข้างๆ ดู "ผมโปรโมทตัวเองขนาดนี้ พี่ยังไม่ใจอ่อนอีกเหรอ" พริมานั่งนิ่งไม่ให้คำตอบรุ่นน้องเสียที เธอกำลังใช้ความคิดว่าแบบนี้มันจะออกมาดีใช่ไหม ถ้าสักวันหนึ่งที่บ้านจับได้ขึ้นมาจะเป็นอย่างไร แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องของอนาคต และอีกอย่างเธออยากลองทำตามหัวใจตัวเองดูสักครั้ง "คบกันนะพี่พิม เป็น...แฟน...กับ...ผม...นะ" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเว้นวรรคให้ได้ยินชัดๆ "อืม ก็ได้" "เยส!" ชายหนุ่มดีใจจนเผลอลุกขึ้นยืน โชคดีที่ทั้งโรงหนังมีแค่พวกเขาสองคน หนังยังฉายไม่ทันจบกรัณย์ก็จับมือคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นแล้วลากออกจากโรงหนังทันที พริมาทำตัวไม่ถูกจึงเดินตามออกมาอย่างว่าง่าย "หนังยังไม่จบเลยนะ" "หนังอะไรไม่รู้ น่าเบื่อจะตาย" "แล้วชวนมาดูหนังทำไม" "ใครว่าอยากดูหนัง อยากดูพี่ต่างหาก" คำหยอดหวานๆ จากหนุ่มรุ่นน้องที่ขายขนมจีบให้พี่สาวข้างบ้านมาตลอดหลายปี จนวันนี้ก็ประสบความสำเร็จเสียที ทั้งคู่ตกลงคบกันในที่สุด สถานะของทั้งสองคนไม่ใช่พี่น้องข้างบ้านกันอีกแล้ว แต่เป็นคนรักของกันและกัน ทว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องปกปิดเป็นความลับไม่ให้คนที่บ้านรู้
Bab terbaru
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่8 (2)
อาชีพนักเขียนบางคนอาจคิดว่าเป็นงานสบาย อยู่แต่บ้านไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องใช้แรงก็ได้เงิน แต่หารู้ไม่ว่าแต่ละประโยคต้องผ่านการร้อยเรียงและกลั่นกรองออกมาอย่างถี่ถ้วน ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเขียนออกมาได้ และที่ยากกว่าคือไม่มีทางรู้เลยว่างานของเราจะถูกใจคนอ่านหรือเปล่า นักเขียนคนเดิมแต่เปลี่ยนแนวเขียนแน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่ชอบในผลงานของเรา เธอจึงต้องพยายามรักษาฐานแฟนคลับของตัวเองเอาไว้ให้ได้มากที่สุด"โชคดีจังที่ร้านนี้ยังเปิดอยู่" พริมาโล่งใจหลังจากเดินหาร้านกาแฟหรือคาเฟ่ที่ยังเปิดในเวลานี้"รับอะไรดีคะ""ลาเต้เย็น แล้วก็พายข้าวโพดสองชิ้นค่ะ" คนตัวเล็กชี้นิ้วไปทางขนมหน้าตาน่ากินที่วางเรียงรายอยู่จนอดไม่ได้ แม้จะพยายามไม่กินช่วงดึก แต่วันนี้ขอหนึ่งวันแล้วกัน"ทั้งหมดสองร้อยสิบแปดบาทค่ะ"พริมาเดินเตร็ดเตร่เพื่อให้หัวสมองโล่งก่อนเริ่มทำงานอย่างจริงจังในคืนนี้ ปกติแล้วเธอชอบหมกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ค่อยออกไปไหน ทว่าวันนี้ถ้าเธอไม่ออกมาข้างนอกหัวของเธอคงมีแต่เรื่องฟุ้งซ่านเต็มไปหมด"พอๆ เลิกคิดๆ" เธอต้องเลิกนึกถึงใบหน้าของกรัณย์เดี๋ยวนี้ ตลอดส
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่8 (1)
ปัจจุบัน...มือหนาหยิบภาพถ่ายที่มีรูปของตนกับหญิงสาวอีกคนที่เพิ่งหวนกลับมาเจอกันในรอบสี่ปีขึ้นมา การบอกลาในวันนั้นยังคงตราตรึงในจิตใจแม้จะพยายามลืมแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้"พี่ไม่รักผมแล้วจริงเหรอ""คุยกับใครอยู่เหรอ" ผู้จัดการหนุ่มทำหน้ามึนงงเพราะจู่ๆ กรัณย์ก็พูดคนเดียว"คุยกับแม่ซื้อ""เป็นเอามากล่ะ แล้วจะถืออีกนานไหมที่มือน่ะ" อำพลเอ่ยถามเด็กในสังกัดตัวเองที่นั่งดูรูปใบหนึ่งอยู่นานสองนาน"รูปใคร ขอดูบ้างสิ""ไม่ได้!""ทำงกไปได้ แค่รูปทำไมต้องหวงด้วย" ตั้งแต่รู้จักกันมากรัณย์ไม่เคยอนุญาตให้ใครดูรูปที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์เลย แต่อำพลเคยเห็นผ่านๆ ว่าเป็นรูปนักศึกษาผู้หญิงกับผู้ชายที่ยังใส่ชุดมัธยม"ไม่ได้หวง แต่ไม่ให้ดู""ไม่ได้ก็ไม่ได้""แล้วเรื่องสัญญาล่ะ เรียบร้อยแล้วใช่ไหม" ชายหนุ่มเก็บรูปภาพใส่กระเป๋าดังเดิมแล้วหันไปถามผู้จัดการส่วนตัวที่รับหน้าที่จัดการเรื่องสัญญาหนังเรื่องใหม่ให้ตน"เรียบร้อยแล้ว ว่าแต่วันนั้นหลังคุยกับนักเขียนเสร็จนายหายไปไหน""ไปพิสูจน์อะไรบางอย่
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่7 (2)
หลังจากแยกย้ายกันเข้าบ้านของตนเอง พริมามองบ้านที่เริ่มโล่งเมื่อข้าวของต่างๆ ถูกเก็บใส่ลังเป็นสัญญาณเตือนว่าเธอคงจะต้องบอกลาเขาเต็มที"พิม เก็บของหมดหรือยังลูก""ค่ะม๊า" เสียงหวานตอบสั้นๆ แล้วกลับเข้าห้องนอนของตัวเองหลายวันมานี้จู่ๆ กรัณย์ก็ติดต่อคนรักไม่ได้ เขาจะปีนรั้วข้ามไปหาเธอก็เสี่ยงเกินเพราะพ่อแม่ของเธออยู่บ้านแทบจะทั้งวัน ชายหนุ่มทำได้แค่ชะเง้อคอมองหาเงาของคนรักแต่ก็ยังไม่เจอติ๊ง~ เสียงการแจ้งเตือนโชว์ชื่อของคนที่คิดถึง เจ้าของเครื่องรีบหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความดีใจปนความโล่งใจที่เธอไม่ได้เป็นอะไร[ออกมาเจอกันที่สวนหน่อยได้ไหม] ข้อความสั้นๆ ของพริมาที่ส่งมาเพื่อต้องการนัดเจอ กรัณย์อดสงสัยไม่ได้แต่ก็ยอมไปตามคำขอของเธอเมื่อมาถึงสวนสาธารณะที่ประจำของทั้งคู่ กรัณย์สังเกตเห็นเงาของร่างบางแสนคุ้นเคยที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาไม่รอช้ารีบเข้าไปกอดเธอจากด้านหลังทันที"พี่พิม ผมมาแล้ว""ขอโทษที่เรียกออกมาตอนนี้นะ""ตอนไหนผมก็มาได้" กรัณย์ในตอนนี้เหมือนสุนัขที่ดีใจส่ายหางเวลาที่เจ้าของเรียกหา"ฝนใกล้จะต
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่7 (1)
นับวันกรัณย์ยิ่งตามติดเธอแจ ช่วงไหนที่พ่อแม่ของพริมาไม่อยู่เขาก็จะแอบปีนรั้วข้ามมาหาเธอ ทำแบบนี้อยู่บ่อยครั้งจนเธอเริ่มกังวลมากกว่าเดิม"กลับไปได้แล้ว ป๊าฉันจะกลับมาแล้ว" เสียงหวานเอ่ยบอกกับคนที่ไม่ยอมคลายอ้อมกอดออกเสียที"ขออยู่แบบนี้ต่อได้ไหม""ไม่ได้ ถ้าป๊ามาเจอนายหัวแตกแน่""ไม่อยากกลับเลย อยากนอนกอดพี่ทั้งคืนเลย" กรัณย์ทำเสียงอ้อนซุกหน้าเข้ากับหน้าอกนุ่มนิ่มของเธอ"ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว เหนียวตัวจะแย่" เพราะทั้งคู่เพิ่งจะจบกิจกรรมเข้าจังหวะกันไปได้สักพัก เศษซากถุงยางอนามัยยังคงกองอยู่บนพื้น"ฟอด กลับก็ได้ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ"ชายหนุ่มยอมคลายอ้อมกอดออกแล้วลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าลวกๆ ก่อนจะออกทางหน้าต่างไป โชคดีที่บ้านของเธอเป็นแบบชั้นเดียวทำให้กรัณย์ไม่ต้องเสี่ยงตายมากเท่าไร แค่ลำพังเสี่ยงโดนลูกปืนของพ่อเธอก็มากพอแล้วหลังจากคล้อยหลังคนรักไปไม่นานเจ้าของห้องก็เริ่มเก็บข้างของ ทำความสะอาดไม่ให้เหลือหลักฐานไว้มัดตัว สายตาพลันเห็นกางเกงบ็อกเซอร์ตัวหนึ่งที่กรัณย์ลืมเอาไว้ เธอหยิบขึ้นมาแล้วอมยิ้มน้อยๆ"เด็กบ้า ม
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่6 Nc (2)
พริมาเห็นสีหน้าหงอยๆ ของคนรักก็อดสงสารไม่ได้ ถึงอย่างไรวิธีการป้องกันก็ไม่ได้มีวิธีเดียว และวันนี้ก็ค่อนข้างปลอดภัยเพราะประจำเดือนเธอเพิ่งหมดไปเมื่อวานนี้"ก็ได้ๆ แต่ต้องรีบเอาออกนะ" สุดท้ายเธอก็ต้องยอมให้เขาอีกจนได้ ด้านกรัณย์พอได้รับอนุญาตจากเธอ ความคึกคะนองก็กลับมาอีกครั้ง"อย่าเกร็งนะ" แก่นกายลำอวบเริ่มถูไถขึ้นลงช้าๆ ตรงบริเวณปากทางเข้าช่องเล็ก"อื้ม..." แค่ได้สัมผัสถึงแรงเสียดไปมาความเสียวก็เริ่มแล่นพล่านเข้ามามือหนาจับสองสองขาเล็กกางออกตั้งฉากเป็นรูปตัวเอ็มก่อนจะจัดท่าทางให้พอดี ส่วนคนใต้ล่างทำได้แค่นอนปิดหน้าไม่กล้าสบตากับเขาในเวลานี้"ถ้าพี่เจ็บผมจะหยุดนะ...ซี้ด" ความเป็นชายแข็งขืนแทรกซึมผ่านช่องทางคับแน่นช้าๆ อย่างยากลำบาก กรัณย์ก้มมองอีกคนที่แสดงสีหน้าเหยเก เขาจึงพยายามไม่ทำให้เธอเจ็บ"โอ๊ย...เจ็บ...อึก""ทนก่อนนะ อีกนิดเดียว...อ๊าส์" คำว่าอีกนิดเดียวไม่มีจริง แก่นกายอวบเข้าไปได้ยังไม่ถึงครึ่งลำและทางเดียวที่จะทำให้เธอเจ็บน้อยลงคือเขาต้องดันเข้ารวดเดียวจนสุดทาง"เจ็บ...ฮึก...เอาออกก่อน" เธอทั้งเจ็บทั้
ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน ตอนที่6 Nc (1)
เวลาผ่านไปจนถึงวันหยุดที่ทั้งคู่ได้มีโอกาสหยุดพร้อมกัน พริมาโกหกที่บ้านว่าจะมาทำรายงานที่หอเพื่อน ส่วนกรัณย์เองก็ไม่ต่างกัน พวกเขาจำเป็นต้องโกหกเพื่อให้ได้อยู่ด้วยกัน ไม่เช่นนั้นอย่าว่าแต่เข้าใกล้กันเลย แค่เดินผ่านหน้าบ้านยังแทบไม่ได้"จะไปไหนเนี่ย" เสียงหวานเอ่ยถามคนรักที่จู่ๆ ก็จูงมือเธอลากพาเดินไปที่ไหนสักแห่ง"ตามมาเถอะ" เขาไม่ยอมเฉลยแต่กลับจับมือเธอแน่นไม่ยอมปล่อยขาเรียวก้าวฉับๆ ตามคนขายาวที่ก้าวเดินไม่หยุดพักก่อนจะมาหยุดที่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่ง พริมาเริ่มหน้าซีดไร้สีไม่คิดว่าสิ่งที่เธอกังวลจะมาเร็วขนาดนี้"ดะ...เดี๋ยว นี่มันโรงแรมนะ" ถึงจะไม่ใช่โรงแรมม่านรูดอย่างที่กังวล แต่การที่เขาพาเธอมาโรงแรมในเวลานี้ก็มีแค่เหตุผลเดียวเท่านั้น"ใช่ครับ" ตอบหน้าตาเฉยๆ ไม่ทุกข์ร้อนแต่อย่างใด"แล้วมาทำอะไรที่โรงแรม""พี่ก็น่าจะรู้นี่นา" กรัณย์เอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาอดทนรอมาหลายปี โอกาสได้คบกับเธอก็สำเร็จแล้วเหลือเพียงเรื่องนี้ที่ต้องอดกลั้นมานานระหว่างที่เป็นแฟนกัน แค่คิดถึงก็ตื่นเต้นแทบรอไม่ไหว"ฉะ...ฉันไม่ได้เตร
Anda juga akan menyukai
สัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา363.3K Dibacaภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น51.9K Dibacaถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)57.4K Dibacaบ่วงรักนักโทษสาว
ต้นไผ่น้อย48.9K Dibacaเหนื่อยที่จะร้าย
ฉัตรชบา/ณิสา797 Dibacaหนี้รักนายหัว
เฮียกังฟู304 Dibacaเศษรักเมียจำนน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว117 Dibacaเมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
Moondaytime 4 Dibaca
