ตอนที่5

พอถึงเวลาบ่ายโมงนักศึกษาคณะมนุษย์ศาสตร์เดินออกจากตึกคณะเพื่อไปที่อื่นต่อ บางคนมีงานต้องไปทำ บางคนอาจจะมีเรียนต่อ หรือบางคนนัดกับคนรักเอาไว้

"แหมๆ ช่วงนี้แฟนเด็กมารับ มาส่งทุกวันเลยนะ" เพื่อนในกลุ่มพากันแซวเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดมัธยมนั่งรอพริมาอยู่ที่รถมอเตอร์ไซต์คันใหญ่

"แฟนเด็กอะไร น้องข้างบ้าน"

"อ๋อเหรอจ๊ะ น้องข้างบ้านจริงเหรอแม่คุณ"

"จริงๆ เจอกันตั้งแต่เด็กๆ แล้ว" พริมารีบแก้ข่าวกลัวเพื่อนจะพากันเข้าใจผิด

"แต่สายตาน้องเขาไม่ได้มองแกเป็นพี่เลยนะ"

"แล้วมองเป็นอะไร" เพื่อนอีกคนช่วยผสมโรงให้

"มองเป็นแฟน กรี๊ด" เพื่อนๆ ยังไม่หยุดแซวจนพริมาเริ่มหน้าแดง

"โอ๊ย! ฉันไม่คุยด้วยแล้ว"

"ถ้าชอบก็คบๆ ไป มีแฟนเด็กเขาว่าแซ่บนะแก"

"แซ่บอะไรนั่นเด็กมัธยมนะ!" เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำทั้งที่เพื่อนในกลุ่มก็เล่าสู่กันฟังเรื่องบนเตียงอยู่บ่อยๆ แถมยังบอกให้เธอลองมีแฟนดูจะได้รู้ว่าความฟินเป็นอย่างไร

"สิบแปดก็ไม่เด็กแล้วไหม บรรลุนิติภาวะแล้วกินได้"

"ทะลึ่งใหญ่แล้วพวกเธอนี่!" คนตัวเล็กอายจนอยากจะก้มหน้าหนี ไม่คิดเลยว่าเรื่องพวกนี้จะสามารถพูดออกมาได้โต้งๆ ขนาดนี้

"ฉันว่าแซ่บ แกว่าแซ่บไหม"

"ดูจากหุ่นก็พอจะเดาได้แล้วแก" สายตาของเหล่าเพื่อนๆ จ้องมองไปทางกรัณย์ราวกับต้องการจะจับกินเสียให้ได้

"พี่พิม" ชายหนุ่มที่เป็นหัวข้อสนทนาเดินเข้ามาในวงล้อมของกลุ่มนักศึกษาสาวแล้วตรงดิ่งไปหาพริมาทันที

"เข้ามาได้ไงเนี่ย"

"ทำไมอะ ก็แค่เดินเข้ามาเอง" กรัณย์ตอบหน้านิ่งๆ เขาก็แค่ก้าวเท้าเข้ามาเฉยๆ

"เป็นคนนอกเข้ามาข้างในนี้ไม่ได้"

"ก็ผมรอพี่นานแล้วอะ" ร่างสูงทำปากคว่ำ หน้างอราวกับลูกหมาถูกเมิน

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมารับ"

"เรารีบไปกันเถอะ" ว่าจบก็รีบลากแขนพี่สาวคนสวยออกจากตึกคณะตรงไปทางรถที่จอดไว้

"กลับบ้านเลยใช่ไหม" พริมาถามให้แน่ใจก่อนจะก้าวขึ้นนั่ง

"ยังไม่กลับ"

"อ้าว! แล้วจะไปไหน"

"ไปดูหนังกัน ซื้อตั๋วแล้วห้ามปฏิเสธ" กรัณย์มัดมือชกไม่ให้อีกคนได้ตัดสินใจ การกระทำเอาแต่ใจของเขาทำให้พริมาไม่กล้าปฏิเสธกลัวเขาจะงอนอีก

"อืม แค่ดูหนังนะ"

"ครับ!" ใบหน้าหล่อคมเผยรอยยิ้มกว้าง ทำหน้าดีใจเหมือนสุนัขที่ได้ออกไปวิ่งเล่นนอกบ้าน

โรงหนังมืดสนิทและไร้ผู้คนมีเพียงแค่เธอกับเขาที่กำลังนั่งดูหนังรักโรแมนติกเรื่องหนึ่งที่กรัณย์เป็นคนเลือก พริมาตั้งใจดูโดยลืมสนใจคนข้างๆ ที่นั่งมองเธอตาไม่กะพริบ

"ขอน้ำหน่อย" เสียงหวานเอ่ยบอกให้เขาหยิบน้ำอัดลมที่อยู่อีกฝั่งให้

"กาย! บอกว่าขอน้ำหน่อย" เธอต้องเรียกเขาอีกครั้งเพราะดูเหมือนคนตัวโตจะมัวแต่นั่งเหม่อจนไม่ได้ฟังเสียงเธอ

"พี่พิม"

"หืม?" พริมาขานรับพร้อมกับหันหน้าไปตามเสียงเรียก

"ขอจูบได้ไหม" คำขอของกรัณย์ทำเอาพริมานิ่งอึ้งตะลึงงัน จะปฏิเสธก็ดันพูดไม่ออกทำได้แค่นั่งตัวแข็งทื่อไม่ไหวติง

ใบหน้าคมค่อยๆ โน้มเข้ามาใกล้ก่อนจะบรรจงมอบจูบแสนอ่อนโยนให้กับเธอ ริมฝีปากทาบทับเบาๆ ก่อนจะเริ่มบดขยี้ไม่แรงนักส่งผลให้คนตัวเล็กเผลออ้าปากด้วยความตกใจ เขาอาศัยจังหวะนั้นรีบสอดลิ้นหนาเข้าโพรงปากเล็กแล้วไล่ต้อนลิ้นเล็กของเธอมาเกี่ยวพันแลกกันไปมา

พริมาอึ้งจนตาโต แค่จูบเธอยังไม่เคยแต่กรัณย์เล่นสอดลิ้นเข้ามาในปากโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่ยอมผลักเขาออก แต่กลับตอบสนองด้วยการหยอกเอินกับลิ้นของเขาทั้งๆ ที่นี่เป็นจูบแรกของเธอ

"อื้ม..." กรัณย์ยอมถอนจูบออกอย่างน่าเสียดาย เขาอยากจะทำมากกว่าจูบ แต่ไม่อยากจู่โจมมากเกินไปกลัวพริมาจะกลัวและหนีเขาไป

"ชอบจูบผมไหม"

"อย่าถามได้ไหม ฉันเขินจะตายอยู่แล้ว"

หญิงสาวยกมือปิดหน้าแดงๆ ไม่ให้เขาเห็น แม้เขาจะถอนจูบออกไปแล้วแต่เธอยังสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ริมฝีปาก ไหนจะกลิ่นมิ้นต์จากหมากฝรั่งที่คนตัวโตเคี้ยวก่อนหน้านี้กำลังคละคลุ้งไปทั่วทั้งปาก

"ผมชอบพี่นะพี่พิม อยากคบกับพี่"

"..." พริมามองหน้าเขานิ่งๆ ไม่ยอมตอบ เธอเองก็ชอบเขาเหมือนกัน แต่คงไม่ดีแน่ถ้าความสัมพันธ์เลยเถิดไปมากกว่านี้

"เราลองคบกันไหม"

"ไม่ได้หรอก"

"ทำไม? เรายังไม่ได้ลองเลย"

"นายก็รู้ว่าถ้าที่บ้านเรารู้จะเป็นยังไง" พริมาคิดว่ามันเสี่ยงเกินไปที่จะลอง

"เราก็ไม่ต้องให้พวกเขารู้ก็ได้ ปีหน้าผมจะเข้ามหา' ลัยแล้ว ผมจะขอป๊าไปอยู่หอ พี่ไปอยู่กับผมนะ" กรัณย์วางแผนเสร็จสรรพ นี่เป็นทางเดียวที่ทำให้เขาได้อยู่กับพริมาโดยไม่ต้องกลัวว่าที่บ้านจะรู้

"มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอกนะกาย"

"เราลองอยู่กันก่อนก็ได้ ผมอยากเป็นแฟนกับพี่จริงๆ ไม่อยากทำแค่จูบด้วย" เขาบอกออกไปตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม

"นี่! เดี๋ยวเถอะ เป็นเด็กเป็นเล็กทะลึ่งใหญ่แล้ว"

"ถึงผมจะเด็กกว่าพี่ แต่ผมไม่เล็กนะครับ" กรัณย์ทำหน้าทะเล้นพลางชี้เป้ากางเกงของตัวเองให้คนข้างๆ ดู

"ผมโปรโมทตัวเองขนาดนี้ พี่ยังไม่ใจอ่อนอีกเหรอ"

พริมานั่งนิ่งไม่ให้คำตอบรุ่นน้องเสียที เธอกำลังใช้ความคิดว่าแบบนี้มันจะออกมาดีใช่ไหม ถ้าสักวันหนึ่งที่บ้านจับได้ขึ้นมาจะเป็นอย่างไร แต่นั่นมันก็เป็นเรื่องของอนาคต และอีกอย่างเธออยากลองทำตามหัวใจตัวเองดูสักครั้ง

"คบกันนะพี่พิม เป็น...แฟน...กับ...ผม...นะ" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเว้นวรรคให้ได้ยินชัดๆ

"อืม ก็ได้"

"เยส!" ชายหนุ่มดีใจจนเผลอลุกขึ้นยืน โชคดีที่ทั้งโรงหนังมีแค่พวกเขาสองคน

หนังยังฉายไม่ทันจบกรัณย์ก็จับมือคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นแล้วลากออกจากโรงหนังทันที พริมาทำตัวไม่ถูกจึงเดินตามออกมาอย่างว่าง่าย

"หนังยังไม่จบเลยนะ"

"หนังอะไรไม่รู้ น่าเบื่อจะตาย"

"แล้วชวนมาดูหนังทำไม"

"ใครว่าอยากดูหนัง อยากดูพี่ต่างหาก" คำหยอดหวานๆ จากหนุ่มรุ่นน้องที่ขายขนมจีบให้พี่สาวข้างบ้านมาตลอดหลายปี จนวันนี้ก็ประสบความสำเร็จเสียที

ทั้งคู่ตกลงคบกันในที่สุด สถานะของทั้งสองคนไม่ใช่พี่น้องข้างบ้านกันอีกแล้ว แต่เป็นคนรักของกันและกัน ทว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ต้องปกปิดเป็นความลับไม่ให้คนที่บ้านรู้